Aftersun
Yolumuza ebeveynlerimiz ile atıyoruz ilk adımı, oysa onlar bu patikada bizler olmadan yıllardır yürüyorlar. Onların başlangıç noktası bizimkinden çok önce, belki de onların dahi hatırlayamadığı kadar erken bir zamandan kalma. Ve biz çocuklar onların önceki patikalarını, geçtikleri yolları deşifre etmeye adıyoruz ömrümüzü. Kapkaranlık ve bilinmez bir toprağın üzerinde patika yaratabilmek için önceki ayak izlerini tek tek anlamak ve o ayak izleri üzerinden bir yol çizmek tek doğru yolmuş gibi geliyor her çocuğa. Onların nasıl insanlar olduklarını, nelere üzüldüklerini, korkularını ve doğrularını anlamaya çalışıyor, kimi zaman bu bilgileri kendimize giysi ederken kimi zaman onlardan kaçarken buluyoruz kendimizi. “Ben tıpkı onun gibi olacağım” veya “büyüyünce bunu farklı yapacağım” gibi düşüncelerle beynimizi yıllarca meşgul etmenin ardından bir gün belki de dank ediyor beynimize onların tıpkı bizim gibi ilk kez bu Dünya’ya ayak bastığı. Onların bizim anne babamız olmak dışında insan olduklarını kabullendiğimiz gün büyüyoruz belki de. Onların doğruları ve yanlışlarını kılavuz edinmektense yalnızca hayatlarına tanıklık eden küçük yoldaşlar olduğumuz gerçeği dank edince çiziyoruz kendi patikamızı.
Aftersun bu nedenle bence bir fark ediş hikayesi. Sophie’nin ebeveyn olduktan sonra geçmişe dönüp ilk defa babasının da “baba” kimliğine ek bir varlığının olduğunu fark etmesi. Bir evlada babalık etmek dışında çok daha derin varoluş sancılarının, maddi sıkıntılarının, yalnızlık sonucu edindiği bir hüznün olduğunu deşifre ediyor. Küçük yaşın getirdiği o “her şeyi biliyorum” ve “çok olgunum” hissinin aslında yalnızca çocukluk dünyasının sığ perspektifini içinde barındırdığını anlıyor belki de. Kendisi odada kitap okurken babasının tuvalette alçısını keserkenki acısını, bu sohbetin ikinci tarafını, anılarını üçüncü kişi olarak yeniden yad ederken tanıma şansı buluyor.
Callum’un yaşadığı sorunları ise izleyici olarak hiç görmüyoruz. Nasıl bir acısı var? Boşandıktan sonra mı böyle oldu, yoksa hep mi depresif ruh haline sahipti? Alkol veya uyuşturucu problemleri mi yaşıyor? ve daha nice soru cevapsız. İşin duygusal kısmı ise: Bunları Sophie de bilmiyor. Tıpkı biz izleyiciler gibi o da yabancı babasının hayatına. Birlikte otobüste seyahat ettiği, tatilde aynı odayı ve evrende aynı Güneş’i paylaştığı babasına tıpkı bizim olduğumuz gibi yabancı. Ama ömründe ilk defa biliyor: Callum, çocuğu için çaba gösteren bir babadan çok daha fazlası. Dans pistinde bütün yükleriyle, arzularıyla ve nefesiyle bağımsız biri. Sarıldıkları andan itibaren Sophie Callum’u Callum olarak kabul ediyor bu nedenle bence. Fark edişin ardından gelen o kabullenmeyi bu kadar naif ve sevgi dolu yansıttıklarında gözlerimden yaşlar aktı.
O nedenle belki de biz çocukların bu hayatta mutluluk ve huzur için tek şansı, ebeveynlerimizin yollarını kişisel bir mesele olarak yıllarca yük gibi taşımaktansa, onların da zamanında tıpkı bizim gibi kendine bir yol çizmeye çalışan masum çocuklar olduğunu hatırlayarak kendimizi onlardan ve onları da kendimizden azat etmektir. Ne onların bizi ne de bizim onları tanımlamamıza izin vermemek ve iki tarafın birbirini aile bağlarından da önce insanlık bağları sebebiyle kabullenmesi gerektiğini içselleştirmektir belki de en önemlisi.
Bu filmi izlememiz için bolca öneride bulunan canım arkadaşım Ceren’e teşekkür ederim <3