Skyfall

Wat een masterpiece. Samen met Casino Royale en Goldfinger toch wel een van de beste films in de franchise. Om te beginnen, de beelden die we te zien krijgen zijn magisch. De neonverlichting in Shanghai, het verlaten eiland, de lantaarns op het water en de landschappen in Schotland… Het is net een visueel spektakel voor onze ogen. Elke scène voelt bijna als een schilderij dat tot in de puntjes is uitgewerkt. Dan hebben we het nog niet gehad over de muziekkeuze. Skyfall van Adele is zonder twijfel het beste nummer uit de hele reeks. Het past perfect bij de sfeer van de film en sluit ook inhoudelijk sterk aan bij het verhaal. Nog nooit waren Bondfilms zo persoonlijk. We krijgen eindelijk een echte inkijk in het verleden van James Bond. De verhaallijn is top, misschien wel de beste in de hele reeks. De schurk is perfect. Javier Bardem speelt zijn rol als Raoul Silva magistraal. Het personage is zo goed uitgewerkt dat we niet alleen meer te weten komen over het verleden van M en hun relatie, maar ook over de band tussen M en Bond. Het voelt bijna als een moeder-zoonrelatie. Op het einde van de film, wanneer M sterft in Bonds armen, komt de emotionele kant van Bond volledig naar boven. Dat moment blijft echt hangen en geeft de film nog extra impact. Die emotionele laag en de sterke verhaallijn maken de Craig-Bond, vind ik persoonlijk, zoveel beter. Misschien is dat ook omdat ik ermee ben opgegroeid. Maar die mening pak je me niet meer af. De Bondfilms die ik samen met mijn papa in de zetel keek, vergeet ik nooit. Ook al zaten er oudere films tussen. Ik ben No Time to Die in de cinema gaan kijken en dat vergeet ik ook nooit meer. Het is meer dan gewoon een filmreeks, het is pure nostalgie.