Inside Out 2

Öncelikle bence bu filmdeki hisleri yaşamış olmak bu filmi beğenmenin en önemli ölçütü. O yüzden bu filmi objektif olarak yorumlamamak lazım. Ve en çok da bu yüzden ben bu filmi çok beğendim. Anksiyetenin insanı ergenlik döneminde nasıl ele geçirebileceğini o kadar iyi yansıtmışlar ki. Kendini unutarak tamamen bir şeylerin kaygısıyla hareket etmek çok tanıdık benim için. Ama tabii ki normalde Riley’nin kendini bulması kadar kolay olmadı uzun bir süre kendimi bulmak için uğraştım. Nelerden hoşlanıyorum, neler beni iyi hissettiriyor, beni tanımlayan şey ne, ben kimim? Bazıları halen daha ucu açık sorular olsa da en azından kumandayı biraz elime almaktan memnunum. Evet filmden çok koptum ama film size bir şeyleri hissettirmek için sadece bence. İçinizde bir şeyleri harekete geçirmek için. İçinizde ne fırtınalar koptuğunun farkına varabilmeniz için. Yani eğer bu film içinizde bir şeyler uyandıramazsa objektif bir bakış açısıyla sevmeniz bence çok zor. Sevgilimle gittik filme ve o benim kadar beğenmedi mesela. Çünkü tamamen filmeki hisleri anlayıp anlamamanıza bağlı filmi sevip sevmemeniz. Ne kadar hayatınızın içindense o kadar seviyorsunuz. Bence öyle yani. Özetle bu film benim için sıradan bir film olmaktansa bir deneyimdi. Çok keyif aldım. Çok tavsiye ederim. Dipnot: Sanırım genel olarak izleyen erkeklerin kızlar kadar beğenmeme sebebi filmin ergen genç bir kızı anlatması o yüzden daha çok kızlara hitap etmesi olabilir. Ama şöyle bir şey var ki bir erkeğin ergenliğini anlatsaydı yüksek ihtimalle pixar filmi olmazdı…