Adolescence
Ik heb de serie een paar dagen geleden gezien en eindelijk een beter beeld van wat ik ervan vind. Online zie ik veel mensen die Alex als een slachtoffer zien, iemand die werd gepest en afgewezen. In eerste instantie kon ik me daar wel in vinden, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat het niet zo simpel is.
Jamie ziet zichzelf als iemand die recht heeft op liefde en erkenning, maar niet op een manier die gezond of oprecht is. Zijn interacties met haar voelen niet als echte genegenheid, maar meer als een obsessie waarin hij haar gevoelens volledig negeert. Wat me vooral stoort, is hoe hij zichzelf steeds in de slachtofferrol plaatst wanneer dingen niet gaan zoals hij wil. In plaats van verantwoordelijkheid te nemen of te accepteren dat sommige dingen buiten zijn controle liggen, zoekt hij een ander om de schuld te geven.
Zijn kijk op mannelijkheid speelt hier ook een grote rol in. Hij lijkt te geloven dat woede en agressie een manier zijn om controle te houden, alsof dat hem sterker maakt. Wat me vooral opviel, is hoe hij zelf zegt dat zijn vader soms ook zo is—alsof hij dat gedrag als een voorbeeld ziet in plaats van iets problematisch. Dit maakt hem ergens nog tragischer, maar vooral frustrerend. Hij blijft hangen in het idee dat woede gerechtvaardigd is zodra iets niet in zijn voordeel uitpakt, en in plaats van daaruit te breken, versterkt hij het alleen maar.
Dat is misschien wel het meest confronterende aan de serie: het inzicht in de manier waarop sommige mensen denken. Ik vond Jamie in het begin nog enigszins begrijpelijk, maar naarmate het verhaal vorderde, werd het pijnlijk duidelijk dat hij zichzelf steeds verder vastzet in een destructieve mindset. Dit is geen verhaal over iemand die onterecht wordt buitengesloten, maar over iemand die weigert te accepteren dat anderen hem niets verschuldigd zijn denk ik.