The Wild Pear Tree

Annenin geçmişe sığınması aslında "bu kadar kötü bir adamla evlenmedim" illüzyonuyla o evi kendine zindan etmeme çabası. Ama Sinan o kadar empati yoksunu ve kibirli ki, ömründe bir kızla çıkmamış haliyle annesine "Siz kadınlar hep aynısınız" diye kaba öğütler veriyor, kadının duygularını zerre dinlemiyor. Salağa yatarak insanları rencide etmekten beslenen bu ergen kibri, babanın sömürücü bencilliği ve imamların vizyonsuzluğuyla birleşince muazzam bir taşra sıkışmışlığı doğuyor. Annesinin Sinan'ın kitabını görüp ağladığı o an ise tüm bu boğuculuk içindeki en gerçek, en maskesiz ve içten sahneydi. Finalde Sinan'ın babasıyla yaptığı o samimi sohbet Sinan'ın kibrini kırıp (ve aslında kendi kaderini) anladığı, filmi harika bağlayan bir yüzleşmeydi. İzlerken evimdeymiş gibi hissettim gerçekten, yerli filmler gibisi yok