Cure
bu galiba yazdığım ilk ciddi review olacak ama gerçekten inanılmaz bir filmdi. filmi bitirdiğimde olan bitene tam anlam veremedim ama üstüne biraz araştırma yapıp düşününce gerçekten içinize işliyor. filmle ilgili buraya yazabileceğim o kadar çok şey var ki… ama beni en çok etkileyen kısmı filmin son sahnesiydi. takabe film boyunca bir kaç kere yemek yemeye çalışır ama; stresli, yerinde duramıyor, kalkıyor dolaşıyor, asla bir tabak dolusu yemeği bitiremiyor. filmin sonunda yemek yerken ise mutlu, rahat. neden?
mamiya’yı öldürdükten sonra odada oturup fonograftan bakuro’nun kaydını, sözlerini dinliyor. bakuro, bıçağı eline alıp sizi sinir eden, çileden çıkaran şeyden kurtulmanızı istiyor, bunun insanı iyileştireceğinden bahsediyor. “sizi rahatsız eden şeylerden kurtularak iyileşebilirsiniz.” filmde de bu rahatsızlıklar gördüğümüz kurbanlar. insanlar rahatsızlıklarını ortadan kaldırarak özgürlüğe ulaşıyorlar.
takabe’nin mutlu olması da rahatsızlığından kurtulmuş olmasıdır. bazı insanlar mamiya’nın takabe’nin karısını öldürdüğünü düşünüyor. takabe’nin son sahnede mutluca yemek yeme sebebinin de mamiya’nın sonunda ölmüş olması olduğunu söylüyorlar (ve hala karısının öldüğünü bilmiyor olması). ama bu şekilde düşünürsek son sahnedeki garsonun eline bıçak alması mantıksız geliyor. fikrimce takabe mamiya’yı öldürdükten sonra onun misyoneri olur (nasıl mamiya bokuro’nun misyoneriyse), karısını öldürüp kendisini rahatsız eden şeyden kurtulur. bu şekilde insanlar hipnotize edilmeye devam eder ve cinayetler onları izler, aynı zamanda garsonun davranışını da açıklanmış olur. kendisi takabe tarafından hipnotize edilmiştir.
filmi izlerken aynı zaman da siz de hipnotize ediliyorsunuz. büyüleyici ve dahice