Detachment

hayatin icinde cok gercekci bir senaryoya sahip andrien brodynin harika jest ve mimikleri ile canlandirdigi Henry karakteri bize gecmiste yasanmis travmalarin ustunden yillar gecmesine ragmen insan ustunde nasil bir etki biraktigini onu içten ice yedigini ve sessizlestirdigini gösteriyor ozellikle herkes ebeveyn olmamali ebeveyn olmak icin bir teste tabi tutulmali dedigi kısma kesinlikle katiliyorum ebeveynlerin hic dusunmeden anlik kararlar ile yaptıkları cocuklari üzerinde buyuk ve derin yaralar acabilirler ki zaten bunun bircok ornegini görüyoruz film genel olarak karanlik ve bogucu bir havada ilerliyor ama son sahnede erica ile tekrar buluştuğu zaman birazda olsa o karanlik hava dengelenmis gibi hissetttim ya bilmiyorum ben mi izledigim her filmden etkileniyorum ama oyle bir konusu vardiki bayildim harika birseydi keske daha onceden izleseydim spoiler pek sayılmaz ama ne olur ne olmaz isaretleyeyim🙏