Mary and Max

Ağlamak istiyorum hüngür hüngür ağlamak istiyorum, harika bir filmdi uzun süredir izlemek istememe rağmen sürekli erteliyordum ama sonunda izledim ve iyiki izlemişim diyorum. (izleme istegimi daha da kabartan Bengisu ve Meray ablama cok teşekkür ederim💌) Kendi ailesi içinde yalnız olan kendisine en çok destek çıkması gereken kişi tarafından sürekli zorbalık ve aşağılık bir muamele gören Mary tanımadığı bir adrese mektup gönderir bu adres sayesinde belki sorunları ve dertleri aynı olmasa bile kendisinin ihtiyacı olduğu gibi bir arkadaşa ihtiyacı olan Max ile tanışır. *Ailelerimizi bize tanrı verir. Şükürler olsun ki arkadaşlarımızı kendimiz seçeriz.* Ve ailesinden ya da çevresinde görmediği cevap karşılığını kendi seçtiği mektup arkadaşında bulur. Evet Max Mary'den yaşça büyük ama onu ciddiye almamazlık gibi bir tavır takınmaz. Mary'nin merak ettiklerini elinden geldiğince cevaplamaya çalışır, 'Amerika'da bebekler nerden gelir?', 'Eğer taksi geri geri giderse bize para borçlu mu olur?', 'Yağmurda ıslanan koyunlar çeker mi?'... Ve merak ettiği daha birçok soru, şu soruları okuyunca bile insanın içi kıpır kıpır oluyor soruları okuyunca hiçbir art niyet düşüncesi geçmiyor insanın aklından çünkü saf bir çocuk aklından çıkmış ham ve masum düşünceler. Bu bahsettiğim çocuksu sorular Max gibi dünyayı rasyonel olarak ele alan ve kurallara dayalı gören birisinin yanıtlaması için kendisininde dünyaya aynı merakla yaklaşmasını sağlıyor. Ve Mary'nin bu soruları Max'e soru sormanın korkutucu birşey olmadığını dünyayı anlamanın en masum yollarından birisi olduğunu hatırlatıyor, ayrıca zamanında kendisininde Mary gibi aşağılanarak geçirdiği çocukluğunda bastırdığı, içine attığı duygulardan ve olaylardan bir nebze olsun kurtulmasını sağlıyor. Mary'nin merakı Max'in gri dünyasındaki tek renk olan şapkasındaki kırmızı ponpon gibi hayata renk katıyor. Tatlı olarak nitelendirsem biraz yalan söylemiş olabileceğim bir dostluğu içeren bu animasyon kesinlikle çocuklar için değil aksine insanın üstüne bir karaltı gibi çöken çok derin bir hikaye. İzlerken insan illa kendinden bir parça buluyor, kahverenginin ve grinin koyuluğunda düşünceler ile kayboluyor. Ayrıca bunu animasyonların duyguları çok derin bir şekilde anlatabileceğinin somut bir kanıtı olarak görebiliriz bence. Filmin sonu şaşırttı şahsen böyle bir sonu kesinlikle beklemiyordum ve filmden özür dileyerek bir animasyon olduğu için sınav çalışırken izlemek için seçmiştim... Ama kesinlikle yanlış bir seçim belki başka bir zaman sakin kafa ile izlerim çünkü eğitim sisteminin bize zorla dayattığı ezberleme tekniği yüzünden pek dikkatimi veremedim😔