The Celebration

O kusursuz beyazlıktaki masa örtülerinin altında saklanan o ağır, çürümüş kokuyu kimse duymuyor mu? Herkesin birbirine gülümsediği, kadehlerin o nezaketle tokuşturulduğu o sahte ziyafette; sessizliği bir bıçakla değil de bir itirafla bölmek... Babanın o yüce ve dokunulmaz tahtını, en sevdiği yemeğin yanında servis edilen bir gerçekle yerle bir etmek ne büyük bir yıkım ama. O iğrenç sır havada asılı kaldığında, misafirler hala hiçbir şey olmamış gibi çorbalarını içmeye nasıl devam edebiliyorlar lan? Bir ailenin, bir canavarı korumak için ne kadar ileri gidebileceğini görmek; o kolektif körlüğü ve inkarı izlemek ruhunda neleri tetiklemez ki Christian. Seni kurtaracak olanın, herkesin sustuğu o anlarda bağırması mı, yoksa o sofradan sonsuza dek kalkıp gitmesi mi? O şık kıyafetlerin içindeki o çıplak ve kirli gerçekle baş başa kaldığında; hala o "soylu" kanın bir parçası olduğunu iddia edebilir misin? Geçmişin bir hayalet gibi yanındaki boş sandalyeye oturmasını değil de, o sandalyeyi ateşe verip herkesi uyandırmayı tercih ederdim.