Stratos
Μακράν η καλύτερη ταινία του Οικονομίδη. Από τις ερμηνείες, τις ατάκες, την υπόθεση, την σκηνοθεσία. Πραγματικά χωρίς καθόλου τρολλ, πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι που είμαστε στην εποχή τόσο σκοτεινών, και ταυτόχρονα τόσο όμορφων cult ταινιών. Κάθε σκηνή, κυριολεκτικά ΚΑΘΕ σκηνή είναι φορτισμένη, κάθε ατάκα ή "μπινελίκι" είναι γεμάτη συναίσθημα
Η ταινία απαιτεί πολύ βαρύ στομάχι και γερά νεύρα για να την αντέξεις, αλλά ταυτόχρονα είναι και απλή στην ροή της και δεν είναι τόσο σοκαριστική ή αποτρόπαια με το να δείχνει άρρωστη, όπως κάνουν συνήθως τέτοιες ταινίες. Αντίθετα κυρίως είναι φρικιαστική, όταν αναλογιστείς πως όσα συμβαίνουν εκεί είναι όντως μέρος της αληθινής ζωής και όχι απλά φαντασία στο μυαλό του Οικονομίδη. Είναι δυστυχώς όντως η καθημερινότητα για κάποια άτομα.
Όλη η ταινία είναι ένα σκηνοθετικό αριστούργημα από την αρχή μέχρι το τέλος, καθώς μέσα από τη ροή της σου εξηγεί αναλυτικά και προσεκτικά δομημένα, μέσα από την όποια νέα σκηνή βλέπουμε στις οθόνες μας, ότι αυτός ο άνθρωπος, θα μπορούσε κάλλιστα με κάποιες λανθασμένες επιλογές, να ήμασταν εμείς. Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας.
Η ψυχρότητα και η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι που σε τοποθετεί κατευθείαν σε μια βρώμικη σκοτεινή Αθήνα που όλα γίνονται για κάποιο λόγο.
Κάθε νέα σκηνή, κρύβει από πίσω κάποιο σκοπό, κάποια νέα references, με πολύ πιο βαθύ νόημα από απλές "βρισιές", όπως μπερδεύονται ορισμένοι που χουν δει μόνο αποσπασματικές σκηνές και όχι πλήρως το τι συμβαίνει. Σιγά σιγά, ξεδιπλώνεται το κουβάρι ιδεών που έχει στο μυαλό του ο σκηνοθέτης για τον Στρατό και τον κόσμο στον οποίο τον έχει τοποθετήσει. Υπάρχουν όλοι οι χαρακτήρες, με τη μορφή καρικατούρας, σκόπιμα, που θα μπορούσε ένα άτομο σαν αυτόν, να συναναστραφεί εφόσον εμπλέκεται στη νύχτα, αλλά δε θέλω να σας χαλάσω τη μαγεία να το δείτε μόνοι σας και να τους ανακαλύψετε εσείς, με τον ίδιο ενθουσιασμό που βιώνω κάθε φορά που τη βλέπω.
Ο Μουρίκης υποδύεται τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, και είναι εκπληκτικός, παίζει τόσο καλά που μοιάζει σαν να είναι όντως επαγγελματίας δολοφόνος στον ελεύθερο χρόνο του.
Οι υπόλοιποι ηθοποιοί, αν και επισκιάζονται από την αδιανόητα καλή υποκριτική του Μουρίκη στο ρόλο του, επίσης κάνουν ρόλους καριέρας και ώρες ώρες σε πείθουν πως δεν υποκρίνονται αλλά έτσι είναι στη ζωή τους. Honorable Mentions η Βίκυ Παπαδοπούλου που είναι καταπληκτική ως "Βίκυ", ο Πέτρος Ζερβάς που επίσης με εντυπωσίασε ως "Μάκης" και φυσικά δεν μπορεί να παραλειφθεί ο Γιαννόπουλος που δίνει ρεσιτάλ ως ο κωμικός χαρακτήρας του ταυτόχρονα αδίστακτου "Πετρόπουλου"
Σε αυτό βοηθάνε οι ωμοί και ρεαλιστικοί διάλογοι του Οικονομίδη, που επιδιώκει να βάλει βρισιές όχι μόνο για κωμικούς λόγους, αλλά και γιατί θέλει να δείξει ότι η αμορφωσία αυτών των ανθρώπων, δεν τους επιτρέπει να χρησιμοποιήσουν άλλο λεξιλόγιο. Ότι είναι χωμένοι στη νύχτα δεν τους κάνει έξυπνους η μορφωμένους, είναι καθημερινοί αφελείς άνθρωποι και τίποτα παραπάνω, κάτι που συμβαίνει συνήθως στις ταινίες του σκηνοθέτη.
Το τέλος είναι το ιδανικό τέλος για μια τόσο σκοτεινή ταινία, γίνεται το προβλέψιμο; ίσως, όμως περνάει απόλυτα το νόημα που θέλει ο σκηνοθέτης να περάσει. ΕΠΟΣ