Nin

The light a smile paints across a person’s face is so attractive.. I don’t think i’ve ever seen someone become ugly when they smile, that genuine smile shows a person at their most natural.. The naturalness of this film is wonderful.. If Clara Bow wanted to become an actress today, people would probably call her unattractive because she has a slight double chin, her nose isn’t tiny enough, her cheeks are a little chubby, and faint wrinkles appear when she smiles; in short, because she doesn’t have that plastic-looking appearance and i’m 100% sure of it.. On the contrary, imperfections make people so much more beautiful, and honestly, i don’t even see the things i listed as flaws, though many people do.. The way the man constantly loses his ability to speak whenever he’s talking to her… that’s love. Not touching, not kissing, not saying it out loud; love hides in the little details.. And loving despite everything, finding that attraction unchanged despite everything.. The girls’ hairstyles are lovely, the dresses, the English expressions and manner of speaking… In silent films, there is actually more hidden in the details because there are no spoken words Gülümsemenin insanın yüzünde çizdiği aydınlık o kadar çekici ki.. Daha önce gülümseyince çirkin olan birini hiç görmedim, insanın en doğal hâlini gösterdiği o içten gülümseme.. Bu filmin doğallığı çok hoş.. Eğer Clara Bow şu anda oyuncu olmak istese; hafif gıdığı var, burnu yeterince minik değil, yanakları tombik, gülümseyince yüzünde hafif kırışıklar gözüküyor, kısaca plastik görünümünde değil diye herkes onun çirkin olduğunu söylerdi ve bundan %100 eminim.. Aksine kusurlar insanları çok güzelleştiriyor ve bence aslında bu saydıklarım kusur bile değil ama insanlar kusur olarak görüyor.. Adamın kadınla konuşurken sürekli nutkunun tutulması...aşk bu işte, dokunmak değil öpmek değil söylemek değil, aşk küçük ayrıntılarda saklı.. Ve her şeye rağmen sevmek, her şeye rağmen o çekiciliğin yitmemesi.. Kızların saç stilleri çok hoş, elbiseler, İngilizce deyim ve konuşmalar... Sessiz filmlerde aslında konuşma olmadığı için daha çok ayrıntı saklı

Brilliant. i’m not even going to say anything about the acting, look at the cast.. i never expected it to turn out like this, and the ending was great too.. i thought it wouldn’t be able to recreate the feeling i get when reading Agatha Christie, but there was a similar sense of excitement while watching it Müthiş. Oyunculuklara ztn bir şey demiyorum kimler kimler var.. Hiç beklememiştim böyle olmasını, finali de sağlamdı.. Agatha Christie okurken hissettiğim etkiyi gösteremeyecek diye düşündüm ama yakın heyecan vardı izlerken

The way the film portrays two completely opposite sides of human nature at the same time affected me deeply.. Most films pick a side; when morality is the subject, they either focus on the brighter side of humanity or its darker side.. But here, we get to see the darker side of goodness as well.. ***“To my dying day, I’ll never understand Willi. Or what he did. First he tried to kill us all with his torpedoes. Nevertheless we fished him out of the sea, took him aboard, shared everything we had with him. You would’ve thought he’d have been grateful. Then he… he let poor old Gus die of thirst.. What do you do to people like that?”*** People can’t overcome either the goodness or the evil within themselves.. On one hand, there are people compassionate enough to save someone who had just tried to kill them.. On the other, there is a kind of cruelty that remains unchanged despite every act of kindness shown to it.. And both exist in the same world, within the same humanity.. In that situation, the only way to deal with evil seems to be evil itself, unfortunately.. Ughh, whatever i couldn't write the review, turned into a mess.. Maybe i’ll rewrite it another time Filmde insan doğasının birbirine tamamen zıt iki yönünün aynı anda bu kadar güçlü gösterilmesi beni çok etkiledi.. Çoğu film bir taraf seçer; konu ahlak olduğunda film ya aydın tarafı gösterir ya da karamsar tarafı.. Ama burada iyiliğin kötü yönlerini görebiliyoruz, ***“Öldüğüm güne kadar Willi’yi anlayamayacağım. Ya da yaptıklarını. Önce torpidolarıyla hepimizi öldürmeye çalıştı. Buna rağmen onu denizden çıkardık, tekneye aldık, sahip olduğumuz her şeyi onunla paylaştık. İnsan en azından minnettar olacağını düşünürdü. Sonra da… zavallı yaşlı Gus’un susuzluktan ölmesine göz yumdu. Böyle insanlara ne yaparsın?”*** insanlar hem içlerindeki iyilikle başa çıkamıyorlar hem de içlerindeki kötülükle.. Bir yanda, kendilerine zarar vermiş birini bile kurtaracak kadar merhametli insanlar var.. Diğer yanda ise yapılan tüm iyiliklere rağmen değişmeyen, açıklanması zor bir kötülük.. Ve ikisi de aynı dünyada, aynı insanlık içinde var.. Bu durumda kötülükle başa çıkmanın tek yolu kötülük maalesef.. off neyse yorum yazamıyorum çok saçma bir şey oldu başka zaman düzeltirim

The only thing i like abt this film is the way he loved his wife