Happyend

happyend วันที่โลกสั่นไหว สถานที่เดิมแต่ความรู้สึกเปลี่ยน นี่เป็นสิ่งที่เรารู้สึกจากซีนตรงสะพาน ในตอนแรกยูตะกับโคก็มีการหยอกล้อกันตามปกติ ยูตะขอไปบ้านโค แต่โคไม่ให้ กลับกันพอมาถึงตอนจบ โคเป็นคนชวนไปกินข้าวที่บ้าน แต่ยูตะกลับปฏิเสธ และถึงแม้ว่าซีนจบจะมีการแกล้งกัน แต่เรารู้สึกว่าทำไมมันเศร้าจัง อาจเป็นเพราะความรู้สึกของทั้ง2คน ไม่เหมือนเดิมแล้ว (อาจจะไม่รู้สึกสนิทเหมือนแต่ก่อน แต่เหมือนพยายามทำตัวสนิทกันเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมอยู่ดี) นี่แหละเป็นสิ่งที่ทำให้ซีนนี้มันเศร้าสำหรับเรา แล้วที่บอกว่าแล้วเจอกันนะ แต่ทำไมคำพูดมันรู้สึกเหมือนอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว มันน่าเศร้านะที่ยูตะเคยบอกว่า พอจบไปแล้วพวกเราควรอยู่ด้วยกัน แต่เหมือนเขาก็รู้ตัวดีว่ามันน่าจะเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เหมือนกันในซีนนี้คือยูตะยืนมองดูโคเดินจากไปเหมือนกัน แต่ก็นั่นแหละที่เปลี่ยนคือความรู้สึก ดนตรีที่โหมกระหน่ำในตอนจบทำให้เรามีความรู้สึกหลากหลายกับตอนจบมาก ซีนที่อิมแพคเราอีกซีนก็คือ ตอนที่ยูตะขึ้นไปสารภาพผิดบนเวที ฉากนี้อยู่ๆคำพูดของโคมันก็ flashback เข้ามาในหัวเรา ที่โคเคยบอกยูตะว่า ไม่เคยสนใจเรื่องของคนอื่นเลย จะเล่นสนุกไปวันๆอยู่อย่างงี้หรอ (ประโยคอาจจะไม่เปะนะคะTT) คือซีนนี้ยูตะก็เหมือนบอกว่าโคอ้อมๆว่าเขาก็คิดถึงคนอื่นนะ ไม่ใช่เอาแต่เล่นสนุก มันแบบฮือออ แอบทำเราน้ำตาซึม แต่ก็นั่นแหละทั้งเรื่องการเมือง ความคิด มันอาจทำให้ยูตะกับโครู้สึกไม่เหมือนเดิม แต่ลึกๆเขาก็ยังหวังดีต่อกันแหละนะ หนังเรื่องนี้มันเลยทำให้เรารู้สึก “ติดอยู่ในใจ” หลังดูจบ p.s. ชอบมิตรภาพของเด็กๆแก๊งนี้มาก ทำให้หวนนึกถึงสมัยม.ปลาย นี่ก็อยากอยู่กับเพื่อนให้ได้เยอะๆแบบนี้บ้างจัง