Solaris

Solaris benim için insan zihninin katlanılmaz bir yokluk karşısında hayatta kalmaya çalışırken tuttuğu dehşet verici, çırılçıplak bir ayna. Zihninin birini kusursuzca yeniden var edebildiğini ama asla gerçekten geri getiremediğini fark ettiğin o kahredici an. Bazen özlediğin insanın hatırası öylesine canını yakar ki, ona "siktir git" diye avazın çıktığı kadar bağırmak istersin. Ama bu okyanus onları hep geri gönderir ve ikinci seferde Kelvin onu kabul eder: biz de onları kabul ederiz. Yeni Hari tam olarak insan değildir artık; Kelvin’in zihnindeki kırıntılardan, anılardan var edilmiştir. Kelvin olmadan kim olduğunu bile bilmez. Kusurludur, yarımdır, kendi hayatının bağlamından yoksundur; çünkü Kelvin’in hafızasındaki o, ister istemez sınırlıdır. Aylar, yıllar geçtikçe içini amansız bir panik kaplar; onun varlığının o keskin hatlarını yavaş yavaş kaybettiğini fark edersin. Gülüşünü hatırlarsın ama sesinin o tam tonu gitmiştir. En sevdiği gömleği hatırlarsın ama kumaşının parmaklarının altındaki hissini unutursun. Saçlarının parmaklarının arasında nasıl kıvrıldığını hâlâ çok iyi bilirsin ama o yumuşaklığı fiziksel olarak bir kez daha hissedebilmek için için gider, kahrolursun. Zihninde çakılı kalan şey, sana yukarıdan bakarken gözlerinin içinin parıldayışının o yarım yamalak görüntüsüdür; asla o dokunuşun, o anın hissi değil. Kendi çaresiz zihninin inşa ettiği bir replikayla baş başa kalırsın. Tıpkı Kelvin gibi biz de solup giden bu zihinsel gölgelere tutunuruz; çünkü alternatifi yani o yokluğun getirdiği mutlak, kapkara sessizlik: katlanılamayacak kadar ağırdır.