Hoedeman’ın “The Garden of Ecos” filmi, stop-motion animasyon tekniği ile yapılmış, kısa filmlerinden biri. Film başlangıçta uyum içinde yaşayan bir ekosistemin dışarıdan gelen bir türün müdahalesiyle nasıl kaosa sürüklendiğini ve bu süreçte yaşanan yıkımı anlatıyor. Ekosistemin dengesi bahçeye dışarıdan gelen bir grup hayvanın geceleri meyveleri çalmasıyla bozuluyor. Meyve miktarının giderek azalmasıyla birlikte açlık baş gösteriyor ve bu açlık hayvanlar arasında bir savaşa dönüşüyor.  Film bu süreci yalnızca bir ekosistemin değil, aynı zamanda bir toplumun çöküşünün metaforu olarak sunuyor. Ekosistemdeki ufacık bir bozulma zincirleme bir felakete dönüşüyor. Meyve çalan türün sadece kendi ihtiyaçlarını karşılamakla yetinmeyip diğer türlerin yaşamını tehdit etmesi, hayatta kalma mücadelesinin nasıl şiddeti körüklediği ve sonuçta masumların da bu döngüde kurban edildiği çok güzel göstermiş.  Herhalde bu bahçeye bir hayvan türü değil de insanlar dadansaydı ekosistem kökten çökerdi.  Hoedeman çok büyük bir yönetmen. En iyi filmi değil ama kaliteli.

Çizimleri ve animasyonları muazzamdı. Bir şeytan, insan kılığında kasabanın birini ziyaret edip onları test ediyor. Güçten zehirlenen kasaba insanı da birbirine giriyor ve cinayet işleniyor. Aslında şeytanın hiçbir suçu yok. Suç kendine hakim olamayan insanların. Tasvirleri hoştu. Etkileyici çizimleri olan folklorik bir kısa film. Biraz daha uzun sürmesini isterdim. Daha düzgün konuyu oturtabilmesi için.

Filmin atmosferi ve animasyonu insanı hayran bırakacak türden. Film, iki insanın balıkları temizlediği ve her yerin kanla kaplandığı bir sahneyle açılıyor. İki insanın yokluğunda odaya giren dev kuş tüm balıkları yiyerek insanların düzenini tamamen bozuyor. Kasaplardan biri kuşu yakalamak için öfkeyle harekete geçiyor. Kuşun saklandığı yerden çıkarılması ve kovalamaca vb. ancak kuşun havaya konduğu sahnede adamlardan biri bir bedel ödüyor. Kuşu yakalamak için hamle yaparken düşüyor ve elini bileğinden kesiyor. Bu arada robot karakterlerin mimiklerini görmeden okuyabilmemiz yönetmenin muhteşem bir yeteneği. Bu kadar gerçekçi gözükmeleri şaşırtıcı. Resmen yağ gibi akıyor animasyon. O gerilimi ekran başından hissedebiliyorsunuz.

Hikaye asker bir karakterin harabeler içindeki gelecekte bir dizi otomata basarak hayatını değiştirdiği, sonunda ise tanrı ile yüzleştiği bir yolculuğu konu alıyor. Tarihteki ilk ses getiren animenin yaratıcısı Tezuka’nın kısa filmi. Filmdeki makineler, insan hayatını kolaylaştırmanın ötesinde bireyin tüm varlığını belirleyen bir güç haline geliyor. Klasik bir tüketim toplumu eleştirisi. Yönetmen insanların bu makinelere duyduğu bağımlılığı ve bu bağımlılığın doğurduğu yabancılaşmayı eleştiriyor. Çizim tarzı da tatlıydı.

Barta’nın doğa hakkındaki kısa animasyonu. Çok başarılı bir yönetmen gerçekten. On numara sembolizme sahip film. (Büyük bir odun parçasının küçük çıralara ayrılmasıyla başlıyor film. İnsanın kendi ihtiyaçlarına göre nesneleri şekillendirme çabası hemen hissediliyor lakin bu çıraların birer yüzü olması onların yalnızca cansız nesneler olmadığını  birer varlık olduğunu gösteriyor. Kış sona erince karlar eriyor ve ırmak tekrardan akmaya başlıyor, doğa yeniden uyanıyor. Çıraların ayaklanıp yürümeye başlaması da yaşamın yeniden doğuşunu temsil ediyor ancak içlerinden bir tanesinin diğerlerine ayak uyduramaması ve geride kalması da doğal seçilimin bir sonucu. Gökyüzünde süzülen karga avcı rolüyle geride kalan çırayı gagasıyla parçalıyor. Karganın kendisinin de yavaşça bir odun parçasına dönüşmesi ölümün yalnızca bir son değil bir dönüşüm olduğunu göstermek için. Karganın yüzündeki korkutucu ifade ise doğanın hem yaratıcı hem de yıkıcı gücünü simgeliyor. Karganın uçuşuyla baharın yerini tekrar kış alıyor, doğanın dengesinin bozulduğuna dair güçlü bir görsel metafor. Karganın girdiği mağara ise diğer odun parçalarının saklandığı bir sığınak. Bu, doğanın kendini koruma çabasını temsil ediyor gibi görünüyor. Odunlardan biri, bir şövalye gibi silahlanarak kargaya saldırıyor. Bu sahne, adaletin ve doğanın kendi içindeki dengeleri yeniden kurma çabasının bir alegorisi. Karganın çimenlerden yapılmış bir kılıçla gözünden ve gövdesinden aldığı darbeler ve karganın yere yığılmasıyla kaosun sona erdiği hissi belirginleşiyor. Karga, odunlardan yapılan bir çarmıha geriliyor ve çalı çırpının ortasına dikiliyor. Bu sahne, insanlık tarihindeki ritüelistik fedakarlıkları ve arınma törenlerini akla getiriyor. Kadın bir odunun dal parçasıyla ateşi yakması ve ateşin çimenlerle tasvir edilmesi, doğanın kendi elementleriyle kendini dönüştürmesini ve yeniden doğmasını simgeliyor. Karga yandıktan sonra yapraklarla kaplı bir oduna dönüşüyor bu da ölümün ardından gelen yaşamın metaforu. Film, ilkbaharın huzurlu görüntüleriyle sona eriyor. Yeşil bir kasabada, filmin başında gördüğümüz adam, odun parçalarını bir kovaya toplarken, üstü yapraklarla kaplı odunu da buluyor. Yapraklarını kopararak onu da kovaya atması, insanın doğayı işlevsellik üzerinden değerlendirdiğini ve doğanın kendi döngüsünü göz ardı ettiğini vurguluyor. Film, görsel anlamda yaratıcı ve etkileyici bir anlatı sunarken, sembolizmi anlaması biraz zor ama güzeldi.)

Deneysel film diye buna derim. Yılına göre oldukça farklı ve yeni bir çalışma mesela Tscherkassky, Brakhage gibi yönetmenlerden daha başarılı buldum kesinlikle. Görsel dilin ve ritmik hareketin gücüyle zamanının çok ötesinde bir eser.   Filmdeki her bir form, hem bireysel hem de evrensel bir anlam taşıyor tıpkı yaşamın her bir parçasının büyük bir bütüne katkı sağlaması gibi. Yaşamın temel döngüselliğini ve enerji transferini soyut bir dil ve görsel mükemmeliyetle anlatan deneysel bir animasyon. Film, hem anlatım dili hem de görsel tasarımıyla çığır açan bir yapım. Yenilikçiliğini takdir ediyorum. (9 dakikalık bu sessiz film, soyut imgeler üzerinden yaşam döngüsü, evrim ve dönüşüm temalarını ele alıyor.  Lye, filmde Polinezya kültüründen ve modernist sanat akımlarından esinlenerek insanın doğayla ve kendisiyle olan ilişkisini soyut bir anlatımla işliyor.  Film, boş bir yüzeyde küçük, basit soyut şekillerin belirmesiyle başlıyor. Bu şekiller, organik ve mikroskobik yaşam formlarını andırıyor. Lye, burada hem yaşamın başlangıcını hem de hareketin içsel enerjisini yansıtıyor. İlk sahnelerdeki yavaş ve ritmik hareket, yaşamın doğum anındaki sakinliği ifade ederken, şekillerin birbirleriyle etkileşime geçmesi bu sakinliğin yerini harekete ve çatışmaya bırakacağını ima ediyor. Şekiller büyüdükçe ve daha karmaşık formlara dönüşmeye başladıkça, filmin merkezine bir döngüsel hareket hissi oturuyor.  Bu süreç, evrimi ve yaşam formlarının giderek daha karmaşık hale gelmesini temsil ediyor gibi. Organik formların birleşmesi ve ayrışması, bir tür enerji alışverişini ya da yaratılış sürecini simgeliyor.  Lye’ın burada kullandığı yavaşça hızlanan animasyon stili, izleyiciyi bir hipnoz etkisine sokarken yaşamın sürekli akışını da hissettiriyor. Lye, modern sanat akımlarını, özellikle de soyut sanatı animasyona taşıyan öncülerden biri.  Polinezya mitolojisinden ve Avustralya Aborjin sanatından esinlenmesi, bu soyut imgelerin evrensel bir hikâye anlatmasını sağlıyor.)

Film nehrin doğduğu yer olan bir dağ yamacının huzurlu bir görüntüsüyle başlıyor. Bu sahnede Back’ın suluboya tarzında tasarladığı çizimler doğanın masumiyetini ve saflığını çok güzel hissettiriyor bize.  Bir dönüm noktası olarak insanın doğayla ilişkisinde dönüşümü ele almış. Sahnelerde endüstriyel gelişmenin ve yerleşimlerin artışıyla birlikte nehrin berraklığının yavaş yavaş kaybolduğu görülüyor.  Yönetmen bu bölümde renk paletini daha karanlık ve kasvetli bir tona çevirerek doğanın zarar görmesini etkili bir şekilde resmetmiş. Nehrin kirliliği arttıkça çevresel felaketlerin etkileri daha belirgin hale gelmiş. Balıklar su yüzeyine çıkarak ölür, kuşlar yuvasız kalır ve ormanlar giderek seyrelir... Bütün bunları bir nehir üzerinden anlatıyor.  Bir yandan bir doğa belgeseli gibi çalışırken diğer yandan insanın çevreye verdiği zararı dramatik bir anlatıyla işlemiş. Çizim tekniği filme hem nostaljik bir dokunuş hem de zamanın ötesinde bir evrensellik kazandırmış. Çok iyi.

Film, karanlık bir odada minimalist bir sahneyle başlıyor. Mekan Quay kardeşlerin imzası haline gelmiş gotik ve melankolik bir atmosferle dolu. Çatlak ahşap zeminler, eski eşyalar hem bir zaman dışılığı hem de bir bilinçaltı mekânını çağrıştırmış. Sadece görsel ve ritmik bir 3 dakikaydı. Serinin diğer filmleri gibi görsel bir şiir.

Sinemaya birçok kez aşk mektubu gönderildi ama bu bence en ilginçlerinden. 16 dakikalık süresi boyunca bir çift eldivenin hikayesi üzerinden sinema tarihine selam göndermiş. Eldivenleri birer karakter olarak kullanırken sinemanın gelişimini ve farklı türlerini yaratıcı bir şekilde parodileştirmiş.  Filmin ilk bölümü sessiz sinemanın altın çağını yansıtan bir stil ile başlıyor. Eldivenler slapstick komedi unsurlarıyla etkileşim kuruyor. Bir sonraki bölüm eldivenlerin bir melodramın içine düştüğü bir hikayeye geçiş yapıyor. Bir çift eldiven arasındaki romantik ilişki abartılı duygusal ifadelerle anlatılmış. Bu sahneler, 1940’ların klasik melodramlarını çağrıştırmak için olsa gerek. Son olarak film modern sinema anlayışını temsil eden daha soyut ve deneysel bir bölüme geçiyor. Eldivenlerin hareketleri ve ortam gerçeküstü bir atmosfere bürünüyor. Bu bölümde kullanılan renkli ışıklar 1960’ların avangart sineması. Son bölümdeyse eldivenler kaderi ile yüzleşiyor. Eldivenler bir yığın eski eşya arasında kaybolarak “geçmişin unutulmuş nesneleri” oluveriyor. Film sessiz bir hüzünle ise son buluyor. Eldivenlerin kendi başına bir oyunculuğu, bir duygusu, bir hissiyatı var.. Bence çok ilginç ve çok orijinal

Kısa süresine rağmen izleyiciyi enerjisiyle etkileyen eğlenceli ve yaratıcı bir film.

Yalan yok biraz sıkıcı. Yine de geleneksel Çin resim sanatını canlandıran bir animasyon olarak hem görsel bir şölen hem de hafif dinlendirici bir sakinliği var. Tüm sessizlik hem müzik aletinin hem de doğanın sesini ön plana çıkartmış. Gideri var.

Döneminin en iyi yönetmenlerinden olduğu için Starewicz yılına göre harika bir iş çıkarmış. Yönetmenin en iyi filmi değil ama iyi bir film. Starewicz’in stop-motion animasyondaki ustalığı her sahnede kendini belli etmiş. Bülbülün tüylerindeki detaylardan ormandaki ışık ve gölge oyunlarına kadar her şey filmin estetik değerini arttırmış. Çocuk ve bülbülün sahneleri tatlıydı.

Amano’nun kendine has sürrealist çizimleri ve atmosferik renk paletini bir araya getirdiği bu eser yine rüya alemine bir dalış yapıyor. Filmin hikâyesi basit ama sembolik bir yapıya sahip. Tylostoma adlı gizemli bir gezegene gelen bir adam, bu ıssız diyarda bir keşif yolculuğuna çıkıyor. Filmdeki ana karakter bir tür bilinçaltı varlıkla karşılaşıyor. Bu varlık ise şekil değiştiren ve değişen bir ortamda onunla birlikte ilerliyor.  Çok sembolik bir yapım o yüzden tam olarak “şunu” anlatmak istemiş demek zor. Yine post-apokaliptik bir estetik hakim filme. Kendisinin görsel dili çok güçlü olduğu için görsel olarak bir sanat eseri gibi görünüyor. Hikaye olarak o kadar da etkili değil. Genel olarak güzel ama.

Herhangi bir konusu yok sadece hoş bir caz müzik eşliğinde caddelerde ve barlarda dolanıyoruz. Çok canlı bir çizim tarzı var hoşuma gitti.

Elle çizilmiş pastelle renklendirilmiş bir animasyon. Bir marangoz tarafından yapılan ahşap sandalye bir ailenin yaşamındaki sevinçleri zorlukları ve değişimi gösteriyor.  Sandalyenin yıllar boyunca aileyle birlikte değişen dünyaya tanıklık etmesi, kültürel mirasın ve geçmişle kurulan bağların önemi falan filan.

Petrov zaten animasyonda usta bir yönetmen. Bu 10 dakikayı da çok iyi kullanmış. Filmi küçük bir çocuğun gözünden izliyoruz.  İnek, sadece bir hayvan değil aynı zamanda aile için hayatın devamlılığı ve geçim kaynağı. İneğin ölümüne tanıklık eden çocuk, ilk defa ölümle yüzleşirken hayatın acımasız gerçeklerini anlamaya başlıyor. Ve çocuğun rüyasıyla sona eriyor. Rüyada ineğin yeniden canlandığı ya da huzur bulduğu tarzda bir sahne var. Hayatın geçiciliği ve kaybın ağırlığı gibi temaları kısa ama görsel olarak etkileyici bir şekilde anlatmış. İyi.

15 dakikalık bu film, bir çocuğun bodrum katına yaptığı basit bir yolculuğu ama aynı zamanda derin bir psikolojik geziyi anlatıyor. Film Švankmajer’in özgün görsel diliyle büyüleyici bir atmosfer yaratmış. Yönetmenin üslubuna uygun olarak mekanlar kasvetli ve tehditkar bir hava taşıyor. Eski paslanmış borular, tozlu yüzeyler ve aşınmış duvarlar çocuğun korku dolu perspektifini görsel olarak somutlaştırmış.  Švankmajer’in tarzına alışık olmayan izleyiciler için fazla garip ve sıkıcı gelebilir ancak bilinçaltının karanlık dünyasına bir yolculuk yapmak isteyenler için mutlaka görülmesi gereken bir eser. (Film temel bir görevle başlıyor: Küçük bir kız bodrum katına gidip ev için patates getirmelidir ancak bu sıradan görev, giderek rahatsız edici bir yolculuğa dönüşür. Çocuk, bodrumun karanlık köşelerinde bilinçaltının korkularıyla yüzleşir ve gerçekliğin sınırlarını zorlayan garip olaylara tanık olur. Hikaye, masumiyetin karanlıkla karşılaşmasını ve çocukların dünyasında korkunun ne denli derin olabileceğini gösteriyor. Çocuğun merdivenlerden inerken karanlığa adım attığı sahne, hem fiziksel hem de psikolojik bir yolculuğun başlangıcı. Bodrumda ekmeklerin garip bir şekilde hareket etmeye başlamasıyla film sürrealizme doğru kayıyor. Filmin finaline doğru çocuğun bodrumdan kaçışı, gerilim dolu bir atmosferle sunuluyor. Bu sahnede çocuk korkularıyla yüzleşip onları geride bırakmaya çalışıyor.)

1 dakika içinde gotik ve loş bir anlatım. Quaylerin kendilerine has tarzları direkt göze çarpıyor.

Sergey’in iki aşk arasındaki karmaşası, gençlik döneminin masumiyeti ve duygusal gelgitlerini yansıtıyor. Tunya gerçek dünyanın sadakatini ve sıcaklığını temsil ederken  soylu kadın, aşkın ulaşılmaz bir idealini sembolize ediyor. Her saniyesi bir tablo. Biraz sıkıcı ama… Eline sağlık Petrov dede.

İnsanoğlunun açgözlülüğüne ve tüketim kültürüne yönelik yerinde bir eleştiri.  Film, isimsiz bir adamın yemeğe ve tüketmeye olan doyumsuz açlığını konu alıyor. Başlangıçta sıradan bir öğünle başlayan hikaye kısa sürede absürt bir noktaya ulaşıyor. Adam sürekli daha fazlasını istiyor ve tüketme hırsı kontrolden çıkıyor.  Yine tüketim toplumu eleştirisi ve insanoğlunun bitmek bilmeyen arzuları. Filmin en ikonik sahnesi adamın kendi bedenini yemeye başladığı an. Sahne, tüketimin yalnızca çevresel değil aynı zamanda öz yıkıcı bir sonuç doğurduğunu ifade etmiş. Adam yavaş yavaş yok oluyor en sonunda tüketmek için hiçbir şey kalmadığında kendi varlığını bile sürdüremez hale geliyor.  Görsel olarak yenilikçi ve tematik olarak güzel bir film.

Film, bir adamın oturmak istediği sandalyeyle mücadelesi etrafında şekilleniyor. Sandalye, adamın kontrol etmek istediği ancak boyun eğmeyen bağımsız bir varlık gibi davranıyor.  Film stop-motion animasyon ve canlı performansın benzersiz bir karışımı olmuş. Sandalye stop-motion tekniğiyle adeta bir karaktere dönüşüyor ve bu teknik eşyalara kişilik kazandırmanın en başarılı örneklerinden birini sunuyor bizlere. Güzel kısa film.

Borowczyk teknolojiyi hicivsel bir yaklaşımla ele almış. Roketin tasarımı ve işleyişi teknolojinin bazen absürt bir şekilde ele alınabileceğini göstermiş. Yaratıcı tekniği, mizahi tonu ve sürrealist yaklaşımıyla etkileyici bir kısa film. Özellikle tasarımına ve animasyonuna bayıldım.

Film, yalnız bir adamın bir Harpy ile karşılaşmasını konu alıyor. İlk başta zararsız gibi görünen bu yaratık, zamanla adamın hayatını ele geçiriyor ve onun yalnızlığını sömürüyor. Yaratık hem cazibesi hem de tehditkâr varlığıyla hikayeye yoğun bir gerilim katıyor.  Mitolojideki Harpy’i modern hayat üstünde uyarlamışlar. Özellikle sonlara doğru sahneler oldukça gerici bir atmosfere büründü. Baya başarılı. (Mekân tasarımları, yalnızlık temasını destekliyor. Issız bir ev, boş odalar ve geniş, karanlık dış mekanlar, adamın iç dünyasını dışa vurmuş. Harpy’nin gökyüzünden süzülerek adamın yaşadığı yere inişi, filmin tansiyonunu arttırmış. Kanatlarının ağır ağır açılması ve gölgesinin büyüyerek adamı çevrelemesi, onun tehditkâr doğasını etkileyici bir şekilde ortaya koymuş. Harpy, hem çekici hem de ölümcül bir figür olarak tasvir edilmiş. Adamın, Harpy ile olan ilişkisinden kaçamaması, insanın bazen kendi zayıflıklarıyla yüzleşemediğini ve kaçınılmaz bir sona sürüklendiğini simgeliyor.)

Film gerçeküstü bir evrenin içinde yaşayan kurbağa benzeri bir yaratığın ve onun çevresinde gelişen garip olayların hikayesini anlatıyor.  Yönetmenin orijinal bir çizim tarzı var. Filmde belirgin bir olay örgüsü yok bunun yerine serbest çağrışımlarla ilerleyen sahneler, absürt mizah ve sembollerle zenginleştirilmiş bir dünya var. Animasyonun çok canlı renkleri var. Hem tuhaf hem enerjik 5 dakikalık bir kısa animasyon. Müziği de güzel. Yönetmen hanımı tebrik ederim ❤️

20 dakikalık süresi boyunca izleyiciyi İspanyol kültürünün, dinin ve tarihsel travmaların yansıması olan etkileyici bir görsel şiire davet ediyor.  Yönetmen sinemada teknolojik yenilikler ve deneysel yöntemler konusunda cesur bir adım atmış. Filmde belirgin bir hikaye akışı yok. Tematik olarak Hristiyan ikonografisi, ölüm ve yeniden doğuş gibi kavramlar etrafında şekillendirilmiş. Castilla’nın taş heykelleri ve kilise figürlerinin hareketlendirilmesiyle tarih ve ruhaniyet iç içe geçirilmiş.   Sadece görüntü ve ses eşliğinde hem deneysel bir film yapıp hem karşı tarafa bir şeyler hissettirmek isteyen bir film ve bu konuda başarılı. İzlerken içinizde bir mayhoşluk oluşuyor. Aynı hissi mesela Outer Space izlerken hiç hissedemedim. Modern sinema içinde yeni bir teknik kullanmış. Beğendim.

Disneyin orijinal iş sergilediği zamanlardan. The Mad Doctor dönemin korku klişelerini mizahi bir şekilde ele almış. Çılgın bilim insanı trope’u filmde güzel kullanılmış. Disney’in erken dönem animasyonlarından biri olarak hem dönemin sinema anlayışını iyi yansıtmış hem yaratıcı bir şey sunmuş. Güzel.

O kadar rahatsız edici o kadar kaliteli bir yapım ki… Kısa sürede çok iyi bir psikolojik gerilim.

Orijinal masala sadık kalan disneyden daha önce animasyonunu çeken Aksenchuk gerek görseliyle gerek şiirsel anlatımıyla döktürmüş. Filmin finali Andersen’in orijinal masalındaki trajik sona sadık kalmış. Deniz kızı prensin başka biriyle evlendiğini gördükten sonra çaresizce denizine dönüyor. Bu sahne görsel açıdan oldukça etkileyiciydi. Deniz kızının deniz köpüğüne dönüşmesi oldukça zarif tasvir edilmiş. Dalgalara karışan vücudu yalnızca bir anı olarak kalıyor. Arkada çalan dramatik müzikse güzeldi. Gebel itibarıyle izlemeye değer. (Deniz kızı, insan dünyasına olan ilgisini ifade ederken, bir geminin varlığı beliriyor. Prens, fırtınada gemiden düşünce deniz kızının dikkatini çekiyor. Onun kurtarılma sahnesi, masalsı bir zarafetle tasvir edilmiş. Deniz kızı, prensi kollarında taşırken onun yüzüne duygu dolu gözlerle bakıyor. Ay ışığının suya düşen yansıması ve dalgaların nazikçe hareketi, bu anın romantikliğini arttırıyor. Deniz kızının bir insan olmak için deniz cadısına gitmesi, iyi sahnelerden biri.  Cadının yaşadığı mağara, gotik bir atmosferle tasarlanmış ve ürpertici bir hava yaratılmış. Deniz kızı, sesini kaybederken, soğuklaşıyor renkler. Deniz kızı, insan dünyasına geldiğinde artık konuşamaz hale geliyor, bu da onun sevgisini ifade etmesini engelliyor. Sessiz iletişim, karakterin kırılganlığını ve çaresizliğini vurguluyor. Prensle geçirdiği anlar, yoğun bir melankoli ile işlenmiş. Örneğin, deniz kenarında birlikte yürüdükleri sahnede, deniz kızının umutsuzca onun dikkatini çekmeye çalışması ama başarısız olması, izleyiciye derin bir hüzün hissettiriyor. Bu sahnelerde kullanılan pastel renkler ve hafif ışık oyunları, masalsı bir romantizm yaratmış. Prensin başka bir kadına ilgi göstermesi, deniz kızının kalp kırıklığını daha da belirginleştiriyor.)

(Bir adamın ölümle karşılaşması üstüne bir film.  Film, bir parkta sessizce oturan sarhoş bir adamın görüntüsüyle başlıyor. Birden, adam bir bara geçiyor. Bar sahnesi, sıcak ışıklarla aydınlatılmış, diğer karakterlerin silik gölgeler gibi var olduğu bir ortamda geçiyor. Adam, bar çıkışında geceye karışıyor. Birkaç adım sonra yere yığılarak bayılıyor. Bir sonraki sahnede, ölüm, siyah bir figür olarak beliriyor. Bu figür, insansı bir siluete sahip ancak yüz hatları net değil. Nazik bir şekilde konuşuyor, sakinlik ve huzurluk veriyor. Klişe ölüm tasvirleri gibi değil. Adamın ruhu bedeninden ayrıldığında mavi ışıklar etrafını kaplıyor. Ölüm, adamı geçmişin parçalarını görmeye davet ediyor. Her bir parça, hayattan bir kesit olarak izleyiciye sunulmuş. Bu sahneler kısa ama güçlü. Bir çocuk parkında oynayan çocuklar, bir sahil kenarında oturan bir çift, yağmurlu bir günün sessizliği… Bu anların her biri, basit ama dokunaklı bir şekilde hayatın güzelliklerini hatırlatıyor. Filmin son sahnesi, karakterin ruhunun bir ışık huzmesine doğru ilerlemesiyle sona eriyor. ) Ölüm figürünü bir anne figürü gibi şevkatli ve kucaklayıcı olarak tasvir etmeleri farklı ve güzel olmuş. Çok farklı bir film değil ama izlenir.

Bir hikayesi veya farklı bir olayı yok sadece kısa ve basit bir şehir manzarası ve tramvay görüntüleri var. Caz müzik ve sıcak tonlu renkleriyle hoş bir his yaratmış.

1800’lerde yaşanan bir duruma değinerek bunu animasyona dökmüş. Aslında kurgudan ziyade tarihin bir parçası bunlar. O yıllarda Fransa’da ve birçok Avrupa ülkesinde düzenlenen balelerde genellikle durumu pek iyi olmayan kız çocukları gösteri yapıyordu. Yaşları 16 yaş ve altında olan kızlar. Özellikle 7-14 yaş aralığında olan Paris'in en fakir sınıflarından kız çocukları; ailelerine maddi destek sağlamak, büyüyünce başarılı bir balerin ve zengin olma umuduyla gittiği bale okulunda aslında fabrika işçileri gibi çalıştırılarak iliklerine kadar sömürülüp oradaki izleyici olarak gelen opera müdavimi zengin erkeklerin "koruyuculuğu" altında t*ciz ve tec*vüzüne uğruyorlardı. Oradaki zengin ve güç sahibi, yaşlı “patronlar” da bu kızların bu durumunu kullanarak onları istismar ediyorlardı. Hatta birçok opera binasında arka odalar sadece kızların giyinme, hazırlanma yeri olarak değil daha lüks dizayn edilerek diğer ünlü ve zengin opera sever adamların o kızlarla “sosyalleşebilmesi” adına bir salon olarak yapılmış. Ailesi tarafından oraya sokulmuş olanlarda var yaşamını idare ettirip para kazanabilmek için katılmış olanlarda. Eğer o yaşlı adamları memnun edemeyip kızdıracak bir şey yaparlarsa işlerinden kovulabiliyorlardı. Yaşça daha çocuk ve fakir oldukları için genellikle aileleri tarafından oralara bir nevi “pazarlanmış” kızlar.  Hatta bu balerinlerin o dönem lakapları da vardı: “küçük opera fareleri”. “Petit rat” yazarak kendinizde bu konu hakkında detaylı bir araştırma yapabilirsiniz. Açıkçası çok üzücü. Zavallı kızların dayanışma içinde sürekli birbirilerine destek olmaları da içimi parçaladı.. Birçok can sıkıcı durumu bir şekilde ele almış ve cesurca dile getirmiş. Kadınların özellikle eski dönemlerde ne kadar uğraşsalarda topluma katılım sağlamalarına bir şans tanınmamış oluşu gözler önüne bir kez daha serilmiş. Son olarak renk paleti ve çizimlerini sevdim. Bence izleyin.

Şu tekniğin hakkını veren en büyük yönetmenlerden biri Svankmajer. Filmde insan bedeni baştan sona yeniden inşa ediliyor. İki el iş birliğiyle tüm organları teker teker yerleştirerek tekrardan bir insan yapmaya çalışıyor. Bütün vücut tamamlandığında beden küçücük olan odada sıkışıp kalıyor. Bu insanın sınırlarıyla alakalı bir gönderme diye düşünüyorum. Bedenin tamamlanışı özgürleşmeyi değil daha büyük bir sınırlanmayı getiriyor. İnsan bedeninin teker teker baştan inşa edilişini kaliteli bir stop-motion animasyonu eşliğinde izlemek isterseniz buyurun.

Bu da 3. ve son filmi serinin. Çizimleri önceki iki filme kıyasla çok çok daha iyi. Zaman ve anıların bıraktığı boşluk hakkındaki anlatımını, zaman yolculuğu ve farklı teknolojik gelişmeler üzerinden anlatmaya devam ediyor.  (Film David Prime’ın uçsuz bucaksız bir dijital boşlukta belirmesiyle açılıyor. David, Emily Prime’ın (serinin önceki bölümlerinden tanıdığımız klon Emily) kendisine gönderdiği bir mesajı buluyor. Mesaj David’e zaman içinde gizlenmiş anıların peşinden gitmesini söylüyor. David, Emily’nin talimatlarını takip ederek zaman ve mekân boyunca hafıza kapsüllerini keşfetmeye başlıyor. Hafıza kapsüllerinin her biri farklı bir zamanda ve mekânda geçiyor bu da David’in geçmişiyle geleceği arasında bir köprü kurmasını sağlıyor. Hafıza kapsülleri denilen şeyleri açarlarken David bir kapsülü açtığında çocukluğuna dair bir anıya tanık oluyor: Elinde bir oyuncak gemi tutarken görüyoruz. Bu da çocukluğu hatırlatarak bir nostalji hissettirme amaçlı. Bu sahne bana Blade Runnerdaki gümüş kağıt atı hatırlattı niyeyse. Neyse hikâye ilerledikçe David’in zihninde gerçeklik ve hafıza arasındaki sınırlar da giderek bulanıklaşıyor. Film, David’in kendi benliğini ve geçmişini kabul etmeye karar vermesiyle sona eriyor. Emily’nin son mesajıysa “Geçmişin ağırlığını hafifletmek için geleceği kucaklamalısın,” oluyor. David, teknolojinin sunduğu sınırsız olasılıkların ötesine geçerek insan olmanın özüyle yüzleşiyor. ) Açıkçası benim de en bağlı olduğum ve benim en çok canımı yakan duygu nostaljidir. O yüzden bir noktada bir anlam koyabiliyorum filme. Filmin takip edilmesi zor bir akışı ve anlaşılmaz bir kurgusu var. Evet fazla kafa karıştırıcı ama dikkat verirseniz filmi anlıyorsunuz. Yine de öyle övüldüğü derecede iyi olduğunu düşünmüyorum. Güzeldi.

(Bouffier’nin yıllar süren çabası toprağın ilk kez hayat bulmaya başladığı bir dizi sahneyle aktarılmış. Küçük fidanların büyümesi ve çorak arazinin yeşermeye başlaması hem görsel hem de duygusal açıdan güzel. Filmde iki dünya savaşının bölge üzerindeki etkisi ve adamın işine devam etmesi hikâyeye tarihsel ve insani bir derinlik katmış. İnsanlık kendi yıkıcılığıyla mücadele ederken adamın sessiz ama kararlı çabası doğanın direncini simgeliyor. ) Doğayla insan arasındaki bağa pozitif bir açıdan bakmaya çalışmış güzel sulu boya darbeleriyle iyi bir animasyon.

Küçük bir zaman diliminde büyük duygular yaratmayı başaran bir yapım olmuş. Yönetmen basit bir animasyon tarzıyla tatlı bir hikaye anlatmayı başararak hayvan hakları ve empati üzerine düşündürmek istemiş. Dramatik unsurlar biraz fazla hızlı gelişmiş ama olsun.

(Film, Antoine’un Paris’te tek başına bir yaşam sürdürdüğünü gösteren sahnelerle açılıyor. Antoine, bir müzik kayıt şirketinde çalışmakta ve küçük bir apartman dairesinde yaşamakta. Truffaut Antoine’un yalnız yaşamını detaylı bir şekilde resmetmiş. Dairedeki mütevazı dekor onun gençlik hayallerinin hâlâ maddi gerçekliklerle sınırlandığını imâ ediyor. Sabah rutini ve iş yolculuğu gibi sıradan detaylar Antoine’un hayatındaki tekdüzeliği vurgulamış. Antoine bir konser sırasında Colette’i ilk kez gördüğünde Truffaut onun büyülenmiş ifadesine odaklanıyor. Antoine’un Colette’e olan ilgisi, dikkatlice seçilmiş bakışlar ve jestlerle anlatılmış. Colette’in sahneye yerleştirilmesi onun Antoine için ulaşılmaz bir figür olduğunu imâ ediyor. Özellikle Antoine’un konser salonundaki dikkatle dinleyen tavrı Colette’i onun hayatında bir saplantı haline dönüşeceğinin habercisi. Bu sahnede kullanılan geniş kadrajlar Colette’in Antoine’un dünyasında merkez bir yer edindiğini görsel olarak desteklemiş. Antoine’un Colette’in dikkatini çekme çabaları bir dizi sahneyle detaylı şekilde işleniyor. Özellikle Colette’in oturduğu apartmanın önünden geçişleri ve ona mektuplar yazması Antoine’un sabırsız gençliğini ve romantik hayallerini açıkça ortaya koymuş. Burada karakterin umutsuzluğunu ve çaresizliğini minimalist bir üslupla ele almış ve güzel durmuş. Sonra Antoine’un Colette’in ailesiyle tanıştığını görüyoruz. Colette’in ebeveynleri, Antoine’u sıcak bir şekilde karşılarken, Colette’in ona karşı mesafeli tavrı iyice belirginleşiyor. Bu sahnede Truffaut, aile sıcaklığı ile bireysel yalnızlık arasındaki tezatı ustalıkla yansıtmış. Antoine’un yemek masasında neşeli bir şekilde sohbet etmesi, ama bir yandan Colette’in dikkatini çekme çabalarının sonuçsuz kalışı, izleyici olarak kendimizi onun yerine koymamızı sağlamış.)  Kamera, sık sık Antoine’un yüzüne yakın çekim yaparak onun içsel hayal kırıklığını görünür kılmış. Sonraysa açık bir şekilde friendzone’u yiyor Antoine. Özellikle Colette’in başka biriyle olan yakınlığına tanık olduğu sahne onun için bir kırılma anı. Antoine’un sessizce geri çekilmesi ve Colette’i uzaktan izlemesi onun çaresizliğine daha yakından şahit olmamızı sağlıyor. Filmin son sahnelerinde Antoine Colette’in ilgisizliğini kabulleniyor. Truffaut bu kabullenişi melodramdan uzak, sade bir anlatımla işlemiş. İyi de yapmış. Hayatta her şey istediğimiz gibi olmuyor ama bu çok doğal bir şey zaten. Gençlik aşkı denilen şeyi basit ama etkili bir dilde anlatmış. Güzel.

Grinch her versiyonunu sevdiğim güzel bir yılbaşı filmi. 3 versiyonunun üçü de farklı ve güzel bence. Karakter tasarımları, çizimleri falan seviyorum.

Bir bilimkurgu hikayesini yalnızca fotoğraflarla anlatma fikri, hem ilgi çekici hem de insanı hayrete düşüren bir cesaret örneği. 28 dakikalık ve başarılı bir deneysel film olmuş. (Film, savaş sonrası Paris’te başlıyor. Daha ilk karede fotoğrafların gücü kendini hissettiriyor. İsimsiz bir adamın çocukluk anısıyla başlıyoruz. Havaalanı platformundaki bir kadın, rüzgar, uçak sesleri… Ama bu huzurlu sahne aniden şiddetle kesiliyor ve bir adamın ölümüne tanık oluyoruz. Marker’ın kullandığı fotoğraflar, o anı gerçekten yaşanmış gibi hissettiriyor. Kadrajların durağanlığı bir yandan zamanı dondururken bir yandan da sizi geçmişte bir yolculuğa çıkarıyor. Özellikle havaalanındaki o rüzgarlı atmosfer, hafızanın bulanık doğasını iyi hissettirmiş.  Daha sonra, dünyayı mahveden bir üçüncü dünya savaşı sonrası döneme geçiyoruz. İnsanlar yeraltına sığınmış, dış dünya neredeyse tamamen yok olmuş. Bu distopik atmosfer, yine fotoğraflarla etkileyici bir şekilde kurulmuş. Yeraltındaki bu karanlık, klostrofobik dünyada, zaman yolculuğu deneyleri yapan bir grup bilim insanı var.  Özellikle burada kullanılan gölge oyunları ve karanlık tonlar, hem korkutucu hem de büyüleyici bir atmosfer yaratıyor. Yönetmen, ışık ve gölgeyle adeta bir resim çizer gibi çalışmış. Adam, geçmişe gönderiliyor ve havaalanındaki o kadını tekrar görüyor. Bu sahneler, aşkın hem zamansız hem de kırılgan olduğunu hissettiriyor. Marker’ın burada kadın karaktere verdiği zarif detaylar, onun adeta bir hayal, bir rüya gibi algılanmasını sağlamış. Kadının bakışları, bir gülüşü, saçlarının rüzgarda savrulması… Fotoğrafların bu kadar durağan olmasına rağmen bu kadar canlı bir his yaratması kolay iş değil. Adam geçmişte aşık olduğu kadınla mutluluğu yakalamış gibi görünse de gerçeklik onu sürekli geri çağırıyor. Şimdiki zamana dönüş sahneleri, fotoğrafların sert kontrastıyla ve daha keskin bir tonla sunulmuş. Burada adeta geçmişin bir sığınak, şimdinin ise bir hapishane olduğu işlenmiş . Bilim insanlarının onu denek olarak kullanmaları, adamın içinde bulunduğu çaresizliği daha da güçlendirmiş. Bu sahneler  “Gerçeklik mi yoksa bir anıya sığınmak mı daha değerli?” sorusunu akla getiriyor.  Filmin sonunda, hikaye tam başladığı yerde yani havaalanında sonlanıyor. Adam, çocukken gördüğü ve hatırasına kazınan o ölüm sahnesinin kendi ölümü olduğunu fark ediyor. Bu döngüsel yapı, hem hikayeyi tamamlıyor hem de izleyicide yoğun bir duygusal etki bırakıyor. Yönetmenin burada zamanı bir çizgi değil de bir döngü olarak ele alışı, bilimkurgunun alışılmış yapısını kırıyor ve hafızanın sonsuz tekrarını hissettiriyor.) Zaman yolculuğu konsepti, burada bilimkurgunun ötesine geçmiş ve neredeyse felsefi bir boyut kazanmış.  Bazı sahnelerde beni etkileyen şey, kadının gerçek mi yoksa yalnızca adamın hafızasında yeniden canlanmış bir hayal mi olduğunu asla tam olarak anlayamayacak olmamız oldu. Geçmişin her zaman bulanık olduğunu ve hatıraların bizim için gerçeklik kadar güçlü olabileceğini ustaca aktarmış.  Şimdi için o kadar değil ama o zaman için orijinal bir düşünce ve orijinal bir yapım. Zaten en etkileyici yanı ve filmi bugünkü ihtişamına getiren şey sonu. Fotoğraf karelerinin hızlanmasıyla adamın ölümü ve kadının hayali iç içe geçiyor.  O an, seyirci olarak zamandan ve mekandan kopup değişik hissediyorsunuz. Temposu çok yavaş ve insanın sıkılması çok olası. Yine de hikayesi ve sonu kaliteli. Bu filmi izlerken bir şeyler “eksikmiş” gibi hissedebilirsiniz ve belki de Marker’ın yapmak istediği tam olarak budur. Tıpkı hafıza gibi film de hiçbir zaman tam değildir. “Anıları sıradan anlardan ayıran hiçbir şey yoktur. Sadece daha sonra bıraktıkları yaralarla unutulmaz olurlar.”

Film tam bir “acıların insanı” işi. Fakirlik, hastalık, çaresizlik… Yine bildiğimiz hikayeler ama ne olursa olsun bir şekilde içimize işliyor. Tamam hikaye etkileyici ama sürekli trajedi üzerine trajedi koymak biraz yorucu. Hele sonlara doğru, “Tamam, anladık zor bir hayat” dedirtti.  Filmi üzücü yapan en büyük etken büyük ihtimalle müziği. Olağanüstü bir beste. Üstelik araklanmamış olmasına sevindim. Cahit oben’e aitmiş. Ben üzüldüm izlerken yalan yok. Zaten kardeş bağlarıyla ilgili her film beni ister istemez duygulandırıyor. Bir de dolandırılan Kemal sunal’ın karakterine çok üzüldüm. Kahramanın iki abisi de boş beleş insanlar. Bir de daha çok döneme ait detay görmek isterdim. Sonuç olarak, eksiklerine rağmen duygusal anlamda vurucu bir iş. Özellikle televizyon sahnesi insanın kalbini sıkıştırıyor. Evet, bazen fazla “ağlak” ama bu da dönemin sinemasının genel özelliklerinden biri. Film bittiğinde bir burukluk kalıyor insanda.

Evet bazen esprilerin ve karakterlerin biraz fazla “yapmacık” hâle geldiği anlar oluyor. Mesela zaman yolculuğu kısmında araya sıkıştırılan şakalar bazı yerlerde aşırıya kaçabiliyor. Yani benzer şakalar sürekli tekrarlandığı için biraz tıkanmış hissediyorsunuz.  Bazı yan sahneler evet güzel ama bazen o kadar yoğunlaşıyorlar ki ana hikayeden kopuyorsunuz. Özellikle o maymun sahnesi ne gereksizdi öyle. Yani biraz daha denge kurulabilirdi. Ve niyeyse filmin sahneleri sırayla çekilmemiş gibi. Sanki önce rastgele skeçler çekmişler sonra da bunları kolajlamışlar gibi duruyor. Bunun yanında filmdeki görsel efektler ve prodüksiyon kısmı da beklenenden çok daha başarılı. “Türk yapımı bir komedi filmi” diyince gözünüzde canlanan o “düşük bütçeli” görüntüler fazla yok.  Ayrıca keşke nil karaibrahimgil oynamasaymış. Hem sahneleri gereksiz hem oyunculuğu kötü. Çok fazla detaya girmek istemiyorum ama daha iyi bir potansiyeli vardı diyebilirim. Sonuç olarak A.R.O.G bir komedi filmi olarak izlenebilir. Hem 2001 göndermesi de güzeldi. Yalnız bende “G.O.R.A daha iyi” tayfadanım. “Buradan petrol çıkarayım mı?” “Çıkar.” “Çıkarayım da savaş çıkarın di mi? Denemek için yaptım.”

Japon yönetmen Kurosawa’nın psikolojik dramaya girdiği, zaman zaman gerilimli atmosferiyle insan ruhunun derinliklerine inmeye çalıştığı bir film.  Kurosawa, daha çok korku-gerilim türündeki filmleriyle tanınan bir isim olsa da burada karşımıza çıkan hikaye ve duygusal yoğunluk onun farklı bir şey denemek istediğini gösteriyor.  Film, ekonomik krizin ve Japonya’daki iş gücü piyasasının etkisiyle evine ekmek getiremeyen bir babanın ailesiyle olan ilişkilerinin çöküşünü anlatıyor. Hikayenin merkezi bu ailenin içindeki dramatik çatışmalara ve insanların duygusal izolasyonuna odaklanıyor. Başka bir deyişle  işsizlik, toplumsal baskılar ve aile içindeki gizli duygusal patlamaları ele alırken toplumsal bir eleştiri de yapıyor kendi çapında. Ekonomik çöküş her zaman ailedeki huzurun çöküşünü de beraberinde getirir bunu gösteriyor. Film, görsel anlamda çok sade ve minimal bir anlatıma sahip. Gösterişli bir sinematografisi yok. Ailenin her bir bireyi üzerinde bir psikolojik analiz yapılıyor. Babanın ailesinin geçimini sağlayamaması yüzünden yaşadığı travma, oğlunun bir tuhaf davranış biçimine bürünmesi ve karısının tepkisizliği…  Bu arada şu işsiz baba karakterinin çalıştığı şirket gerçekte de varmış. Hükümetin işsizler için kurmuş olduğu bir kurummuş, kurgu değilmiş. Baba figürünün işe gidiyormuş gibi yapıp takım elbiseyle parkta oturması ve onun gibi birçok insan oluşunun gösterilmesi güzel sahneydi. Tüm bunlar, filmi izlerken aslında insanların yalnızlıklarını hissettirmek için ama bazen o kadar sessizleşiyor ve içsel dünyaların dışa vurumu o kadar dolaysız hale geliyor ki izleyici olarak biraz kopabiliyorsunuz. Hikayenin sürükleyiciliği zaman zaman zayıflıyor. Şu nihilizmi tema olarak ele almaya çalışan kısımlara çok bayılmadım. O sondaki kaçırılma sahnesi filmin tonundan tamamen uzaktı. Japonların her 10 film ve kitaptan 8’inde nihilist teması işleme çabası artık gına getirdi. Bu sürekli işlenen nihilist tema her zaman güzel durmuyor ve kabak tadı veriyor. Özellikle edgy ergen erkek karakterlerin varoluş sorgulamaları gözümü hafiften seyirtiyor.  Genel olarak sakin bir tempoda ilerleyen ama sonunda kendini açıklığa kavuşturmayı başaran bir film. Eğer sinemada duygusal yoğunluk arıyorsanız ve biraz sanatsal ve biraz sıkıcı bir film isterseniz tavsiye ederim. "Şimdiye kadarki hayatımın bir rüyadan ibaret olduğu ortaya çıksa ne güzel olurdu. Keşke aniden bambaşka biri olarak uyansam."

Şu uygulamada animasyon loglayıp puanlamaktan utanan insanlar oluşu çok garibime gidiyor. İnsanların çocuksu gördüğü animasyonlara üstten bakması hiç hoşuma gitmiyor. Animasyon çok çok değerli ve en önemli yapı taşı bence sinemanın. Bunu bu filmle ilgili olarak değil genel olarak söylüyorum. Bu filme gelecek olursak derin bir hikayesi yoktu ama bence oldukça tatlıydı. Her şeyden korkan ve her şeye fobisi olan bir ana karakter fikri bence gayet güzel.  Filmin animasyon tarzı da oldukça hoş, görsellerdeki renk paleti ve karakter tasarımları oldukça dikkat çekici. Çocuklara yönelik olmasına rağmen belli duygusal temalar da barındırıyor. Filmin temposu da gayet iyiydi.  Ha Orion karakterinin kızının hikayeye dahil olmasına bence pek gerek yoktu. Olduğu hâliyle zaten iyi ilerliyordu hikaye. Basit ve derin olmayan renkli bir animasyon. Kafa dağıtmak için birebir.

John Steinbeck’in aynı adlı romanından uyarlanmış bir Amerikan dramı. Modern Habil ile kabil. Film, aile içi çatışmaları, baba-oğul ilişkilerini ve kardeş rekabetini güçlü bir anlatımla ele alıyor. James Dean’in(💔) başrolünde olduğu film onun ikonik performansıyla adeta yıldızlaşmış. Açıkçası ben kitabını okumadım o yüzden kitabı konuya dahil etmeyeceğim. Filmin sadece son kısmını uyarlamış yönetmen duyduğuma göre. İyilik veya kötülük bir kader midir yoksa onlara hüküm mü ederiz? Asıl konu bu. Bir insan doğuştan mı kötüdür yoksa çocukluğundan beri dışlanarak, görmezden gelinerek, emeği hiçe sayılarak kötü olmaya zorlanmış mıdır? Ki film kendi cevabını veriyor buna. James Dean’in karakteri Cal kasabada dışlanmış ve babasıyla mesafeli birisi abisi Aron ise “mükemmel çocuk” Babasının favori oğlu. O yüzden karakterimiz sürekli onun gibi sevilmek için ne yapmalıyım diye düşünüyor.  Babasının sevgisini kazanmak için fasulye ticareti işine giriyor sonra. Savaştan yararlanarak iyi bir para kazanıyor ve bu parayı heyecanla babasına veriyor ilk kez takdir edilmeyi umarak ama babası bu paranın pis olduğunu ve oğlunun ahlaksız olduğunu söylüyor, reddediyor parayı. Cal karakteri burada patlıyor. Sonrası tam kaos.  Oyunculuğu gayet iyiydi. O hayal kırıklığını hissettirdi yani. Tabii bir kitabı kadar derin olamaz sonuçta basit bir sinema uyarlaması ama ben sevdim. Güzel. Timshel.

Neredeyse tamamen diyalog üzerine kurulu, minimalist bir bilimkurgu filmi. Tabii ki birçok kişinin dediği gibi derin veya kafa açıcı bir film değil. Ama ilgi çekici konusu ve akıyor gayet. John’un yaşadığı önemli olayları yaşarken fark etmemesi ve sonradan kitaplardan öğrenip anlamlandırmaya çalışması da gerçekçi olmuş. Biz de tarihi okurken o dönem yaşayan insanların çoğunun bizim “büyük olaylar” dediğimiz şeylerden habersiz yaşadığını biliyoruz. Bugün de aynı şekilde dünya sağlık örgütü kararlarını, ekonomik gelişmeleri, bilimsel ilerlemeleri sürekli takip etmiyoruz ki etmemize de imkân yok. Bilgi öyle bir hızla artıyor ki kimse her alandaki gelişmelerden tam anlamıyla haberdar olamıyor. Tıpkı bugün olduğu gibi gelecekte “bugünün tarihi” yazılırken bizim fark etmediğimiz kırılma noktaları seçilecek. 14.000 yaşındaki adam da aynı şeyi yaşıyor ve sonradan anlamlandırmaya çalışıyor. Bu yüzden konuşması bir insanın hatıraları gibi değil bir akademik ders kitabı gibi. Bir tek mekan filmine göre oldukça başarılı. Tek mekanda geçtiği için oyunculukların bence iyi olması gerekir ama oyunculukları çok beğenemedim. Sadece diyalog üzerine kurulu olmasına rağmen kendini izletmeyi başarabilen bir film. Eksikleri var mı? Tabii ki var. Mesela o sürpriz sona hiç gerek yoktu. Ama buna rağmen çok akıcı. Konu da konsept de güzeldi. Genel olarak beğendim. “1292 yılında neredeydin?” “Bir yıl önce bugün neredeydin?”

Sinemada izlediğim Illumination yapımı animasyon filmi. Hem renkli hem eğlenceli bir filmdi. Tatlı diye izleyip geçebileceğiniz güzel bir animasyon.

Hikayenin merkezinde Seo-yeon ve Young-sook var. Seo-yeon, günümüzde yaşarken, Young-sook 20 yıl öncesinden onunla iletişime geçiyor. Zamanlar arası bu bağlantı filmin tüm olay örgüsünü oluşturuyor.  Oldukça güzel başladı. Akıcılığı ve ilerleyişi de güzeldi hatta şaman kadının kızına da çok üzüldüm başta. Sonra tabii aslında haklı olduğunu görüyoruz vesaire.. İçinde mantık hataları da barındırıyor. Katil olan kız, görevli memuru öldürüyor ama polis evi tekrar kontrol etmiyor mu? Memur o eve giderken bütün karakol durumdan haberdar e bu adam sabah işe gitmeyince kimse demiyor mu nerede bu adam, son gittiği yere gidelim kontrol edelim, adamı bulalım? İşin bir diğer kısmı küçük kız geçmişte orada esir olunca bir paradoks olmalı çünkü küçük kız büyüyüncede orada tutsak olacağı için telefonlara cevap vermesi imkansız. Yani tüm senaryo bitiyor.  Ben yine de izlerken keyif aldım. Film final yaptıktan sonra ama durun daha bitmedi diyip 1 dakika daha koyup saçma sapan bir final yaptıkları gerçeğini de hatırlamak istemiyorum. İzlediğim en kötü sonlardan. Yine de çok akıcı ve iyi zaman geçirilebilir bir filmdi bence.

Kesinlikle çok overhated bir film. İnsanların bu anlamsız nefretini anlayamadım. Sıradan lanetli bebek temasının dışına çıkan farklı bir filmdi. Ben korkutucu bebek temasına yeni bir soluk getirdiğini düşünüyorum. Paranormal olaylar barındırmadan bir noktaya ulaşması ve hikayesi çok ilgi çekici. Bence bir şansı hak ediyor. Devam filmini sevmedim.

Filmin hikayesi, bir adamın geçmişine dair hiçbir şey hatırlamaması ve sürekli olarak tekrarlanan bir geceye hapsolmuş gibi hissetmesi üzerine kuruluyor. Murdoch, bir cinayet suçundan aranan bir adamdır fakat hatırladığı tek şey bir suçlu olduğu değil hayatının son birkaç gününün tamamen silinmiş olduğudur. Her şey bu şehirde her gece saat on ikiden sonra zamanın durması ve bilinçli olarak hatıraların değiştirilmesiyle sıfırlanır. Murdoch’un bu dünyadan kaçmaya ve gerçekliği keşfetmeye çalışmasıyla her şey başlıyor.  “Simülasyon” temasını Matrix’ten önce işleyen ve filme ilham olmuş olan bir film. Film dark noir dediğimiz gotik bir atmosferde geçiyor. Jennifer Connelly’nin bardaki şarkı sekansı hoştu. Şehir, 1920'lerin Alman dışavurumculuğundan ilham almış kasvetli ve gotik mimariyle yaratılmış. Şehrin her köşesi daracık sokaklar yüksek binalar, boğucu bir karanlıkla çevrili.  Asla gidilemeyen “Shell Beach” ile de akıllara kazınmış bir film. Shell beach... Yaşadığımız hayat aslında beynimize yüklenen, aslında hiç yaşanmamış sahte anıların toplamıysa? Düşünsenize tüm yaşanmışlığın ne oldukları hakkında bilgi kırıntısı bile verilmeyen insanüstü bir topluluğun elinde olduğunu. Sizin dünya olarak bildiğiniz aslında tamamen kurgulanmış, ayarlanmış bir grup zavallı insanın kobay olarak kullanıldığı dev bir film setini andıran yapay bir ortamdan ibaret. Şehrin her yerinde shell beach posterlerini görüyoruz. Herkes shell beach'i biliyor lakin oraya nasıl gidileceğini sorulduğunda duvara çarpmış gibi oluyorlar. Gidiş yolunu kimse bilmiyor daha doğrusu bilmediğini sorulunca fark ediyorlar. Şehrin üzerindeki ürkütücü karanlık silinip de hep hayallerdeki o güzel okyanus (Shell Beach) gerçekliğe kavuşunca daha mutlu ve umutlu bir yaşama mı sahip olacaklar? Evet belki şimdi daha düzenli hayalleri olacaktır ve artık ulaşılmaz olan sahile gitme imkânları da vardır. Murdoch’un inşa ettiği yeni şehir öncekisine göre daha ihtiyaçları karşılayandır ama gerçeklik karşısında daha fazla avutucudur. Canları sıkıldığında şehrin dışına çıkıp denizi ve batmakta olan güneşi seyredip dalgaların sesini dinleyebilirler bu yeterince “avutucu”dur ama hâlâ bir “yanılsama” değil midir? Kuşkusuz bir yanılsamadır ancak film “gerçeğin acısı mı, yanılsamanın hazzı mı?” sorusunu bizlere soruyor. Hâlâ bir simülasyondalar tek fark artık yaratıcı insan özünü anlamaya çalışan uzaylılar değil Murdoch’un kendisi. Truman Show, Matrix gibi birçok filmden önce bu konuları ele almış kaliteli bir iş. Çok daha iyi yapılabilirdi tabii hatta Matrix ve The Thirteenth Floor hiç var olmayabilirdi. Filmin sıkıntılarından biri sanki kitabın ortasından başlamış gibi hissettirmesi. Filmin kurgusunda bazı eksik hissedilen sahneler, pr’ın yetersiz oluşu sebebiyle beklenen ilgiyi göremedi. Belki de Matrix bu filmden aldığı derslerle yola koyuldu. Biraz daha popüler kültüre odaklı ve aksiyonu fazla olan bir şey çıkararak turnayı gözünden vurdular. Hem üstelik aynı matrix’te olduğu gibi burada da seçilmiş kişi var. Sistemin etkileyemediği, bağışıklığı olan tek kişi Murdoch.  Film hem kült hem karanlık bilim kurgunun yapı taşlarından. Eğer yönetmen olsaydım bu filmi ben çekmiş olmak isterdim. Proyas çok yetenekli ama potansiyelini düzgün kullamamayan bir yönetmen. Keşke eskisi gibi iyi işlere yönelmeye çalışsa. “Onlara Yabancılar diyorum. Bizi kaçırdılar ve buraya getirdiler. Bu şehir, içindeki herkes... onların deneyi. Anılarımızı uygun gördükleri şekilde karıştırıp eşleştiriyorlar, bizi eşsiz kılan şeyi keşfetmeye çalışıyorlar. Bir gün, bir adam müfettiş olabilir. Ertesi gün, tamamen farklı biri. Örneğin, bir katili incelemek istediklerinde vatandaşlarından birine yeni bir kişilik kazandırıyorlar. Onun için bir aile, arkadaşlar, tüm bir tarih... hatta kayıp bir cüzdan ayarlıyorlar. Sonra sonuçları gözlemliyorlar. Bir katilin geçmişi göz önüne alındığında, adam bu şekilde devam edebilecek mi? Yoksa aslında, anılarımızın toplamından daha fazlası mıyız?”

Affleck’in ilk uzun metraj filmi. Bir “ilk” için çok başarılı. Romandan uyarlandığını yeni öğrendim. Oyunculuklar muazzam. Gerçek hayattan fırlamış karakterler. Suç, yolsuzluk, kenar mahallelerdeki pislikler ahlaki sorgulamalar yaşatıyor.  Doğru olan bence çocuğu anneye geri vermemesi olurdu ancak dedektif tam tersini etik buldu. Ha her türlü gerçek ortaya çıkardı orası ayrı. Finali tabii biraz zorlama olmuş. Annenin evine kanıt yerleştirip polisi arayıp baskın yaptırsan olmaz mıydı sanki. Bu kadar fedakarlığa gerek yoktu sanki. Velayet dayıya düşerdi zaten.  Neyse dediğim gibi kenar mahalle kültürü ve karakterler gerçek hayattan fırlamış gibi. O açıdan başarılıydı. Filmin ilerleyişi ve akışı da çok merak ettiriciydi. Filmin sonundaki çözümleme süreci bir tık dudak büktürdü ama olur o kadar sağlık olsun.

İlki kadar iyi değil mitine katılmadığımı söyleyerek başlamak istiyorum. Kötü adam Vigo kesinlikle daha unutulmaz bir kötü. İlk filmden daha bile eğlenceli hatta.  Konusu, hikayesi, akışı falan ilk filmin tekrarı gibi ama yine de eğlenceli olduğu gerçeğini değiştirmiyor benim için. 1989’un teknolojisine göre oldukça yaratıcı görsel efektleri var ve sıkılmadım. İlki filmi seven biri bunu da sever.

Film, 1830 yılında West Point Askeri Akademisi’nde işlenen gizemli bir cinayetle açılıyor. Genç bir kadet, bir ağaca asılmış halde bulunuyor ve cesedi morga kaldırıldıktan sonra kalbinin çıkarıldığı fark ediliyor. Olayın çözülmesi için deneyimli dedektif Augustus Landor görevlendiriliyor. Sert ve içine kapanık bir adam olan Landor, soruşturma sırasında akademinin tuhaf öğrencilerinden biri olan Edgar Allan Poe ile iş birliği yapmaya başlıyor.  Oldukla sürükleyici atmosferi oyunculukları çok ilginç bir polisiyeydi. Niye bu kadar üstten bakılmış filme anlamadım.  Direkt ilk cinayetin bize sunuluşu falan baya ilgi çekici bir vakaydı. Poe’nin filme dahil oluşu güzeldi. Tabii gerçek hayattaki Poe ile uzaktan yakından alakası yok ama kurgusal bir karakter gözüyle bakmak lazım. Ki çok başarılı bir oyunculuktu.  Kurgusu bir tık daha iyi olabilirdi ama bu da güzel. Senaryo gayet güzel düşünülmüş çoğu şeyi kendim izlerken çözemedim. Bazı twistler zorlama dursa bile. Filmin genel olarak atmosferi çok güzeldi o kış soğuğunu ve gerilimi ekran başından hissedebiliyorsunuz. Sağlam bir sinematografisi var. 19. yüzyılın karanlığını her detayıyla hissettim. Soğuk taş binalar, karlı ormanlar, gotik görseller… Netflix için çekilmiş filmlerden biri ama benim beklediğimden çok daha iyiydi. Tavsiyedir. “Okulun genç adamın iradesini elinden aldığına inanıyorum. Onu, nizam ve kurallarla ilerletir. Onu aklından mahrum eder. Bu onu daha az insan yapar.” “Bu ölümlerden okulun sorumlu olduğunu mu ima ediyorsunuz?” “Okulla bağlantısı olan biri, evet. Dolayısıyla okulun kendisi.” “Bu çok saçma. Sizin standardınıza göre, bir hristiyanın işlediği her suç, İsa’nın üzerinde bir leke olacaktır.” “Ve bu öyledir.”

Film, çocukken babasıyla birlikte yıldızları izleyen ve bu tutkusunu büyüdükçe bilimsel bir keşif yolculuğuna dönüştüren Dr. Ellie’nin hikayesini anlatıyor. Ellie, yıllarca SETI (Dünya Dışı Zekâ Araştırması) projesinde çalışarak uzaydan gelen sinyalleri dinleyen bir bilim insanıdır. Bilime olan inancı ve disiplinli çalışması nedeniyle, zaman zaman diğer akademisyenler tarafından ciddiye alınmaz. Ancak bir gün, Vega yıldız sisteminden gelen düzenli ve şifreli bir sinyal keşfedilir. Bu sinyalin içinde, Nazi Almanyası döneminden kalma 1936’daki Olimpiyat açılış konuşmasının görüntüleri ve gizli bir mesaj saklıdır. İnsanlık ilk kez dünya dışı bir uygarlıkla temas kurma şansını elde etmiştir. Bu keşif, hem bilim dünyasında hem de toplumda büyük yankı uyandırır. Dünyadaki farklı inanç grupları, hükümet yetkilileri ve bilim insanları arasında büyük bir tartışma başlar: Uzaylılarla temas kurmaya çalışmak bir ilerleme mi, yoksa Tanrı’ya karşı bir meydan okuma mı? Daha sonra, sinyalin içinde yer alan karmaşık mühendislik çizimleriyle devasa bir makine inşa edilir. Bu makinenin tam olarak ne yaptığı bilinmemektedir ancak Ellie, uzaylılarla doğrudan temasa geçme fırsatını elde etmek için onun içinde yolculuk etmeye gönüllü olur. Contact Hollywood’un çoğu bilimkurgu filmine kıyasla çok daha gerçekçi bir temele oturtmuş kendini. Tamamen gerçekçi bir bilim kurgu demiyorum tabii sadece Carl Sagan’ın kitabından uyarlandığı için bilimsel açıdan daha titiz. Ki film Sagan öldükten 1 yıl sonra vizyona giriyor ve onun anısına ithaf ediliyor. Zemeckis özellikle 1990’ların teknolojisi göz önüne alındığında oldukça başarılı görsel efektler yapmış. Filmin uzay sahneleri, yıldızlararası geçiş anı ve devasa makinenin tasarımı hepsi oldukça etkileyici. Özellikle Ellie’nin uzaylılarla karşılaştığı sahne rüya gibiydi. Film bilim ile inanç arasındaki zıtlığı ve kesişim noktalarını oldukça başarılı bir şekilde işlemiş. Ellie sadece bilimsel kanıtlarla hareket eden, rasyonel bir bilim insanıyken karşısına çıkan Palmer inancın ve metafizik düşüncenin insan hayatındaki yerini savunan bir karakter. Film dini dogmaların bilimin önünde bir engel mi yoksa insan doğasının bir parçası mı olduğunu sorguluyor. Ellie uzaylılarla doğrudan iletişim kurduğunda onların insan algısını aşan bir formda var olduklarını anlıyor. Burada film, büyük bir “uzaylıları gösterme klişesi”ne düşmeden temasın tamamen zihinsel ve duygusal düzeyde gerçekleştiği bir an sunuyor bize. İnsanlığın evrendeki yalnızlığına dair son sahnelerdeki melankolik hava finalin etkisini arttırmış. Sahil sahnesini ben beğendim. Uzaylılar ölmüş babasının formunda görünüyor Ellie’ye çünkü onun zihni için uygun bir form ve korkmamasını istiyorlar. Yani bir nevi Ellie’nin kaybettiği “bağlantı” geri veriliyor. Sıradan bir uzaylı teması değil dokunuştan öte bir şey. Ellie zaten ömrü boyunca bunun hayalini kurup bunun için çabalamış bir insan ama kendisi bizzat görüp iletişime geçtiği uzaylıları açıklayamıyor, kanıtlayamıyor. Çünkü elinde hiçbir kanıt yok. Dışarıdan bakınca dünyanın gördüğü hiçbir şey olmadığı. Ellie’nin makineye girip 2 saniye içinde düştüğü. Yani burada karakter film boyunca tartıştığı inanç pozisyonuna düşüyor. Elinde kanıt yok sadece deneyim var. Ki kritik kısımsa geminin içinden 18 saatlik kayıt çıkıyor. Bu da biz seyirciye yolculuk gerçekten yaşandı ama dış dünyadan kanıtlanamıyor diyor. Burada da ellie film boyunca kanıt yoksa inanmam demesine rağmen kanıt sunamıyor ama yaşadığını biliyor.  Filmde Ellie tanrıya inanmayı reddederken uzaydaki akıllı bir varlığa inanmasını bilim ile inancın arasındaki ilişkiyi göstermek için kullanılmış. Bu noktada belli bir inanca dayanmayan bilimin imkanlılığı meselesi akla geliyor. Temeli inanca dayanmayan bir bilgi mümkün mü? Çünkü insan düşüncesi ana fikri ne olursa olsun yeterince derinine indiğiniz takdirde muhakkak birtakım varsayımlara, inançlara dayanmak durumunda maalesef. Bence filmin en etkileyici kısımlarından biri "Buraya bir şair göndermeliydiler" cümlesi. Üstelik bu cümle sovyet uzay projesinin arkasındaki baş tasarımcı ve bilim ins

Görsel olarak büyüleyici ve dokunaklı.  Yavaş yavaş düşüncelerini, anılarını ve gerçeklik algısını kaybetmeye başlayan, biraz normal bir adam olan Bill'i takip ediyoruz.   Başta her şey normal başlıyor. İşe gidiyor, kahvaltı yapıyor vb. Ama sonra kendisinin hafıza problemiyle tanışıyoruz. Aslında ne olmuştu, az önce ne yapmıştı hatırlayamayan bir çöp adam. Sürekli anıları birbirine girdiği içinde hangileri gerçek hangileri değil ne bill ne de biz izleyici olarak anlayabiliyoruz. Finali dışı hoşuma giden sahnelerden birkaçı da nöbet geçirdiği ve halüsinasyonlar gördüğü sahneler. İnsanların kafasında balık gördüğü, başkalarını öldürdüğü görseller. O sahnelerde çıkan cızırtılı ses, renk değişimi, o verdiği rahatsız edicilik çok iyiydi. Hem o hem biz zamanı lineer çizgide görmüyoruz. Geçmiş, şimdi ve gelecek hepsi birbirine girmiş hâlde. O yüzden görüntüler üst üste biniyor e normal olarakta kafamız karışıyor. Niyet, gerçekliğin zihin olmadan var olamadığını göstermek. Her anı onu hatırladığımız şekliyle var olur. Belleğimiz her şey için yeterli bir kanıt değil. Aynı zamanda ölüm de yok oluşun ötesinde bir hiçlik değil. En basit anları bile değerli kılan ya da kılması gereken şey ölümün ta kendisi. Çünkü insan zihni yokluğu anlamlandırabilecek bir şey değil. Yokluk diyince bile kafamızda oluşan şey bir imge. Hiç ölmemek veya yaşlanmamak kulağa geldiği kadar güzel değil. Böyle olsaydı zaman anlamı yitirir, deneyimlenen her şeyin hiçbir anlamı kalmazdı. Elimizdeki tek gerçek şu an yaşadığımız sıradan hayat. Sonsuza kadar yaşamakta ölmekte çok korkutucu ihtimaller o yüzden önemli olan tek şey anın tadını çıkarmak. Bill’in zihni de burada ona her zamanki gibi oyun oynuyor. Sanki sonsuzlukta ilerliyor gibi ama bu ürettiği büyük ihtimalle son hikaye. Ölüm öncesi hayalleri. Bill ölür veya ölmez mesele bu değil. İnsan zihni, kendi yokluğunu hayal edemez. Bir ışık sönüyorsa onu sonsuza kadar uzayan bir güneş sanır. Bir son yaklaşırken ona sınırı olmayan bir devamlılık uydurur. Bill’in başına gelen de tam olarak bu. Zihni dağılırken, parçalanırken, anlamını kaybederken kendine son bir hikâye anlatıyor: “Bitmiyorsun. Sadece devam ediyorsun.” Ama bu devam ediş bir kurtuluş değil. Çünkü zaman yoksa başlangıç ve son da yoktur. Ve başlangıç ve son yoksa hiçbir şeyin ağırlığı kalmaz. (Yönetmen, seyirciyi Bill’in ölümünü kabul etmeye götürürken insanın çözülüşünü de işlemeye başlar. Bill ölmezse ne olur? İnsan sona ermezse zaman nedir? Bill’in sağlıklı olmasını, babası ve sevgilisi ile konuşabilmesini ve ölmemesini istemek ne kadar insancadır? Bill, Bill olmayı bıraktığında yaşamdan geriye ne kalır? İşte Hertzfeldt için o güzel günün niteliği tam burada beliriyor. Güzel gün Bill’in herhangi bir günü değildir. Ne akıl sağlığının yerinde olduğu anlardadır ne de sağlıksız kabul edildiği anlarda. Bill’in o güzel günü öldüğü gündür. Bill kendisi olarak yaşamış ve ölmüştür. Yol bittiği anda her şey anlamlanmış, Bill öldüğü anda bir günü bitirerek yaşamıştır. Bill’e acımak, ölümden kaçmak, anılara güvenmek gibi tüm rahatlama anları filmin sonunda çözüldükçe yeni bir gerçeklik de örülür: İnsanlık, tüm korkusuyla bir Bill’dir. Her şey korkmuş bir bilinç gibi işler, zamanı doldurur, zamanı var eder, zamanda sürer. Oysa sonsuzluk bir yokluktur ve Bill’in güzel bir gününü kabul etmemek bir tür ulaşılmazlık anlamına gelir. Yol ancak sona erdiğinde yola dönüşür, zaman tükendiğinde anlam kazanır, insan ölerek yaşar.) Yönetmen farklı bir hikaye anlatma yöntemine sahip olduğu için yer yer güldürücü yer yer hüzünlü. Ayrıca film bittikten sonra filmin depresif hâli insanı yorgun düşürüyor. Hem filmin yavaş aktığını da söylemem gerekiyor. Film son 10 dakikasına kadar pek etkilemedi beni. Ama sonda bir ”güzel final” dedim kendi kendime.

Film, 19. yüzyılda olduğu düşünülen, medeniyetten izole edilmiş bir köyde yaşayan insanları konu alıyor. Bu köyde kurallar net:  1. Köy sınırlarının dışına çıkmak yasak.  2. Ormanda yaşayan “onlar” köylülerle bir anlaşma yapmış: Onlar köye gelemezse, köylüler de ormana giremez.  3. Belirli renkler yasak. Özellikle kırmızı, çünkü bu tehlike anlamına geliyor. Köyün liderleri, dış dünyada büyük bir kötülük olduğunu ve köyün güvenli bir alan olduğunu vurguluyor. Ancak gençlerden bazıları bu katı kuralların ardındaki gerçeği sorgulamaya başlıyor. Korku filmi olmaktan çok, toplumsal korkular üzerine bir alegori. Ki korku her zaman gerçek değildir bazen bu korkuyu insanlar kendileri yaratır ve yaşarlar. İnsanların kendilerini güvende hissetmek için nasıl yalanlara inandığı ve gerçeği sorgulamadığı hakkında. Daima çevreniz, büyükleriniz veya liderlerinizin hikayeleri ile kendinizi sınırlamayın, gerçeği aramayı asla bırakmayın. Sizden öncekileri aşmadıkça varlığınızın bir kıymeti kalmaz. Sonuçta kurtuluş korktuğumuz şeyden saklanmada değil zaman ve mekândan bağımsız olarak sadece insanda saklıdır. Atmosferi, gizemi, çözümü falan hoşuma gitti. Evet belki final biraz aceleye gelmiş gibi olabilir ama kötü demem. Shyamalan çok nefret alan bir yönetmen olsa da ben bu filmi beğendim.

Bir çocuğun çok sevdiği köpeği aniden ölünce, çocuk güçlü bir bilim deneyiyle hayvanı hayata geri döndürmeye çalışır. Ben beğendim. Normalde de Burton’ın animasyon yeteneği çok üst düzeyde. Corpse bride filminde de bunu gördük. Bu filmin de stop motion tekniği göz kamaştırıcı. Resmen emek kokuyor baştan aşağı. Karakter tasarımları da bir o kadar yaratıcı ve ilginç. Garip görünümlü farklı farklı karakterler yapması hoşuma gidiyor. Siyah-beyaz renk paleti de filme çok yakışmış. Bence filmin ilk yarısı çok çok iyiydi. O köpeği hayata geri döndürme çabası falan bayıldım. Bunu herkesten saklamaya çalışması falan güzeldi fakat filmin ikinci yarısında şu başka mutant yaratıklar falan festivaldeki kovalamaca falan sıkıcıydı çok keyif almadım izlerken. Daha fazla hikaye daha az aksiyon filmi tam dört dörtlük yaparmış bence. Orijinal Frankenstein hikayesinde tanrı olmak üstünden gidiyorken burada da ölen sevdiğinin yası üzerinden gitmişler. Bazı şeyleri hayatta tutmanın tek yolu onları geri getirmek değil gitmelerine izin vermektir. Filmde temelde bu mesajı vermiş. Tam emin olmamakla birlikte ölü gelindeki ve bu filmdeki Victor’un farklı evrenlerde aynı kişi olduğunu düşünüyorum. Yoksa hem isimleri hem görünüşleri aynı olmakla birlikte köpeklerinin de görünüş ve isimleri aynı. Tesadüf amacıyla koyulmamış belli ki. Açıkçası burton’ı tekrardan animasyon sektöründe görmeyi çok isterim. Kendisi zaten 10-15 yılda bir animasyon yapan birisi o yüzden umarım önümüzdeki 5 yıl içinde yeni bir çalışmasını görürüz.

Çeteden kaçan bir kadın, Colorado'daki küçük bir kasabada isteksizce de olsa, karşılığında emek vermesi şartıyla kabul edilir; ancak kasabaya gelen bir arama ekibi, desteğinin bir bedeli olduğunu öğrenir. Filmin tekniği acayip ilginç. Sadece tebeşirle çizilmiş evler var. Ki yani hikayesi ve diyalogları o kadar sürükleyici ki dekor falan umurunuzda olmuyor. Hatta mekan olmadığını bile fark etmiyorsunuz. O yüzden deneysel film denemesinin hakkını veriyor. Filme ise başka bir sinir bozucu film izlerken denk geldim yorumlara biri bu karakterin uğradığı haksızlık hiçbir şey siz asıl dogville izleyin yazmıştı. O yüzden hemen ardından bu filmi açtım. Ki hakkını vereyim izlediğim en sinir bozucu filmlerden.   Grace’in gangsterlerden kaçtığını öğrenince biz seyirci olarak başının belada olduğunu düşünüyoruz o yüzden onu orada barındırmalarını istiyoruz içten içe. Sonra Tom denen karakter diğer kasabalılarla konuşup edip Grace’i kasabalıya kabul ettiriyor. Başta kasabalılar cahil falan ama aşırı kalpsiz canavar yaratıklar olduklarını hemen fark etmiyoruz.  Başta işte grace işlere bir şekilde yardım ediyor, bir şeylerin ucundan tutuyor vb. Bu noktadan sonra zaten kasabalı sürekli daha fazlasını istemeye başlıyor. Polis onu aradığı için hem sürekli tehdit ediyorlar, hem fiziki hem ruhen bedenini sömürüyorlar. İnsanoğlu zaten fırsat buldukça sömürür aradaki güç farkının farkındaysa karşıyı ezer. Onlarda grace’in yardıma muhtaç olduğunu fark edince fırsata çeviriyorlar. Bildiğimiz her açıdan köle yapıyorlar. Bacağına ve boynuna zincir takıyorlar. İnsanlığını komple yok sayıyorlar. Kasabalılar kendilerini “iyi” insanlar sanıyorlar tabii. Çünkü onlara göre yaptıkları normal. Ahlak koşullara bağlı. Grace ise tüm film boyunca saflık yapıp herkesi anlamaya çalışıp onları sürekli affediyor. O yüzden izlerken saçımızı yoluyoruz. Özellikle rahatsız olduğum noktalardan biri tecavüz sahnelerinin sayısı ve grafikliği. Açıkçası çoğu filmde durum bu. Tecavüz sahneleri o kadar açık ve ayrıntılı yapılıyor ki insanın gözünü bile bunu görmeye alıştırıyorlar. Çok gerekli değildi bu sahneler uzaktan kısaca ima edilse de yeterli olurdu. Filmin en önemli kısmı ve en güzel kısmı finali. İzlerken büyük bir rahatlama yaşadım.  Filmin tüm anlamı zaten final kısmı için yazılmış. Mafya babası olan Grace’in babası gelip Grace’i alıyor ve konuştukları zaman Grace ilk kez “Ya ben yanlışsam?” ve “Ya bu insanlar affedilmeyi hak etmiyorsa?” diyor. Ve ilk kez perspektifini değiştiriyor. Onlar zavallı değil sorumlu. Onun merhameti yüzünden adaletsizlik devam ediyor. Sınırsız merhamet sadece suçun devamına katkı sağlıyor. Çünkü yönetmen temelde şunu anlatmış. İyi insan yoktur test edilmemiş insan vardır. Koşullar değiştiğinde asıl kötü tarafları ortaya çıkar. Kişinin etiği güç ile beliriyor. Güç onu yozlaştırıyor mu yozlaştırmıyor mu? Yozlaştığı takdirde bu şekilde merhamet duygusu istismar ediliyor. Sonraysa tüm kasabadaki herkes kundaktaki bebekten yaşlısına kadar öldürülüyor. Büyüyünce onlar gibi olup aynı şeyi yapacaklarsa yaşamasınlar diye… Tüm kasaba ateşe veriliyor. Yapılanlar için bir bedel ödeniyor ve siz zaten bu sahnede mutluluk duymak için buraya kadar kışkırtılıyorsunuz. Film bitince bu insanlar bunları sonuna kadar hak etmişti iyi oldu diyorsunuz. Kötülük bazen bireysel değil kolektifdir. Kasabadaki her kişinin bu sistematik zulümde az veya çok etkisi var. Kasaba insanı dışarıdan iyi ve ahlaklı gözüküyor ama bu sadece bir maske. Sadece çıkarcı ve fırsatçı kötü insanlar bunlar ama büyük ihtimalle öldürülürken bile niye öldürüldüklerini anlamadılar. Çünkü insanlar kendilerini oldukları gibi değil olmak istedikleri gibi görürler. Kendini iyi tanıtıp kötülüğü normalleştirirler. Bence Şükrü Erbaş’ın “Köylüleri niçin öldürmeliyiz” şiirini bu kasaba için yazmış. Bu insanlara cuk oturmuş. Filmde bir de Amerika okuması var ama ben o kısıma pek girmek istemiyorum çok gerek olmadığı için ama kısaca işte Amerika’nın da dışa kendini nasıl yansıttığı. “Biz özgürlükçüyüz, yardımseveriz, iyi insanlarız.” gibi gibi. Sonra dışarıdan bu hikayeye kanıp gelen insanl

<p>Amerikan komedi gençlik filmimizde ana karakter Cady Afrika'daki hayatından kopup ABD'de bir liseye geçmesi ile gençlik hayatının tamamen değişeceğini garantiliyor.</p><p>Oldukça eğlenceli bir gençlik filmi. Eskilere götürüyor insanı. Karakterler oldukça iyi yansıtılmış. Türünü göz önünde bulundurarak türünün en iyilerinden diyebilirim. Kafa rahatlatmak için birebir. Bu kadar akılda kalıcı olmasının sebebi oyuncularının başarısı. Keyifli bir gençlik filmi. Sevdim.<br>“Afrikalıysan neden beyazsın?”<br>“Aman Tanrım, Karen, insanlara öylece neden beyaz olduklarını soramazsın.”</p>