Melancholia

uzun zamandır bu kadar etkilendiğim bir film olmamıştı. varoluşun anlamsızlığını tokat gibi yüze çarpan bir film. trier’in klasikleşmiş hareketli kamera açılarıyla ve her sahnesine iliştirdiği sanatsal ve psikolojik metaforlarla sinematik doyumu bana yaşattı diyebilirim