star

mapapa yosi ka talaga ng alas dos ng umaga ang tagal ko rin naka tunganga after this film ewan ko ba. i barely know my dad and wala na akong plano para kilalanin siya pero after watching this film lalo ko lang na realize na hindi ko pala talaga kilala yung sarili kung tatay behind his “father” facade. alam ko kung gaano siya pinahirapan ng childhood niya, alam ko kung gaano siya binago ng mga matatanda sa buhay niya noon and i know how life changed him even before having me. pero at the end of the day, i didn’t hear all of those stories from him personally, it’s either kinwento lang, napansin ko lang, nag connect the dots lang ako ganon. naalala ko lang yun after this film. hindi ko tlaga kilala tatay ko kahit gaano pa kasaya or ka pangit ang ipakita niya sakin or sa harap ko para yung mga mga footage ni calum kay sophie or vice versa. wala namang nakakaalam talaga behind that. behind the happiness, behind the joy, behind the lens. sino ba talaga tatay ko? may struggles ba siya na ganito na hindi niya rin pinapakita sakin? how did i never see it? masyado pa rin ba akong bata and innocent to notice such things? *was it my fault? * * * at the end of the day, mas okay pang tatay si paul mescal dito kesa sa tatay ko irl. ahahahha bahala pakyu ka dad. hindi ko alam pinagsasabi ko basta ang lungkot lang.

i still dream about you