American Sniper
Vroeger was American Sniper mijn ultieme favoriet. Nu ik ’m jaren later opnieuw keek, wist ik natuurlijk wat er ging gebeuren en dat haalt wat spanning weg, maar toch voelde het nog steeds intens. Sommige scènes waren zelfs weer alsof ik ze voor het eerst zag.
Het verhaal blijft bizar: Chris Kyle leefde dat hele “America first”-leven, met alle filmische tragedie. Ja, het nationalisme druipt er vanaf, maar het ís zijn realiteit. En wat ik briljant blijf vinden: bijna geen muziek. Geen filmische soundtrack die je vertelt wat je moet voelen, maar gewoon de rauwheid van oorlog. Daardoor voelt het levensecht, alsof je er zelf naast ligt.
Voor mij blijft dit, ook door de nostalgie, een van de betere oorlogsfilms.