Inception

Sommige films kijk je en vergeet je weer. Andere blijven dagen, weken, misschien zelfs jaren in je hoofd rondspoken. Inception behoort tot die laatste categorie. Ik heb deze film nu voor de tweede keer gekeken na jaren. Ik wist eigenlijk niet meer goed waar het over ging, maar wel wist ik dat het een goede film was. En daar is niks aan gelogen. Christopher Nolan, de beste man, hij levert niet zomaar films. Hij geeft je een kunstwerk. Een complex kunstwerk dat de grenzen van realiteit en droom vervaagt op een manier die bijna buitenaards briljant is. HOE kom je erop he.  Vanaf het moment dat de film begint, word je een wereld in gezogen waarin tijd, ruimte en bewustzijn vloeibaar lijken te zijn. Het concept van dromen binnen dromen, de dreiging van het verliezen van jezelf in een oneindige onderbewuste afgrond, en de constante spanning. Dat maakt Inception een film die je geen seconde met rust laat. En laten we eerlijk zijn: dit is geen film die je even gedachteloos op de achtergrond kunt laten draaien. Je móét erbij blijven. Elk detail telt. En dan de cast. Om daar nog maar over te zwijgen. Mijn favoriete acteurs in één: Tom Hardy en Cillian Murphy. En uiteraard Leonardo. En Hans Zimmer? Nolan en Zimmer zijn als een kip en een ei.  En dan nog even als laatste, ja ik raak er niet over uitgepraat: dat einde. Zonder spoilers te geven: het is de ultieme mindfuck die zelfs vijftien jaar later nog steeds wordt besproken. Ja, toch wel een van de beste films ooit gemaakt in mijn beleving.