After Hours

Zo’n veertig minuten in de film was ik een beetje verward. Ondanks de gebruikelijke goede muziekkeuzes en cinematografie van Scorsese had ik niet echt een idee waar het verhaal heenging. Het keek prima weg, maar voelde wat genreloos aan. Maar toen kwamen de twists, en heb ik me écht de ballen uit m’n broek gelachen. Ik had voortdurend tranen in mijn ogen en moest twee keer happen naar adem. Je lijkt tijdens het kijken in een soort koortsdroom beland te zijn. Waar je alles aan doet om uit te ontsnappen, maar zonder succes. Je blijft telkens tegen dezelfde dingen aanlopen, terwijl je de makkelijkste uitwegen over het hoofd ziet. Geweldig gedaan!   Tot slot heb ik het idee dat er onder alle komedie een wat diepere laag verborgen zit, al kan ik die nog niet helemaal duiden. Het verhaal zit zo boordevol ironie. Misschien zal ik dit bij een rewatch beter begrijpen, want die zullen zeker volgen. Scorsese bewijst in ieder geval opnieuw de absolute king of comedy te zijn.  Heee, see what I did there… ik kan er ook wat van hoor 😉