Her

"i keep waiting to not care about her" "as much as i want to, i cant live in your book anymore" I loved this movie so much! Bardzo podoba mi się jak od samego poczatku został podkreslony i przedstawiony charakter glowego bohatera. Juz pierwsza scena pokazuje ogromną wrażliwość Theodora, to z jaką łatwością przychodzi mu wczucie sie w emocje innych ludzi. Personalnie, jego postać jest dla mnie łatwa do utożsamienia się w tym aspekcie. Pięknie zostało przedstawione to, jak bardzo Theodor pragnie poczuć coś prawdziwego, w coraz bardziej sztucznym świecie. Ironicznie, to właśnie "nieprawdziwa" relacja dostarcza mu najprawdziwszych emocji. Samantha dodaje mu siły do funkcjonowania w codzienności dalekiej od ideału. Pomimo tego, jak dziwna i strasznie przykra może wydawać się ich relacja, pokazuje tylko to, jak bardzo Theodor potrzebował uczepić się czegoś, co pomogłoby mu siebie odnaleźć. Nie chodzi o postęp technologiczny, o sztuczną inteligencję. Jest to pretekstem do pokazania, że ludzie starają się zatrzymać przy sobie wszystko, co zapewnia im poczucie oparcia i radości. Nawet wtedy, gdy zauważają, że jest to rozwiązanie tymczasowe. A takze do pokazania, że ludzie nie potrafią odpuścić nawet wtedy, gdy doświadczony komfort jest przemieszany z goryczą. Obserwujemy jak Theodore odnajduje prawdziwą radość po raz pierwszy od rozstania, jak kształtuje nową cząstkę siebie. Jego miłość jest bardzo smutna i piękna jednocześnie. Mimo że wydaje sie niewłaściwa, to właśnie ona wpłynęła na jego charakter i zmusiła go do refleksji. Miłość do Samanthy zmieniła jego światopogląd i pomogła mu stanąć na nogi, jednak dopiero po jej utracie uwidoczniła się jego przemiana. Podoba mi się to jak początkowa i końcowa scena łączą się ze sobą, pokazując rozwój jego postaci. Film zaczyna się i kończy napisanym przez niego listem. Początkowy jest napisany w imieniu kogoś innego. Theodore jest zdystansowany od siebie samego, ubiera swoje słowa w postać kogoś innego. Końcowy list jest natomiast personalny, szczery. Theodore podpisuje się własnym imieniem, wyznaje swoje własne uczucia. Najlepiej uwydatnia to, jak bardzo wpłynęła na niego Samantha. Jak pomogła mu zrozumieć kim jest, a także to, że nie musi uciekać od swoich problemów, kryć emocji i słów. Film pokazuje, że ludzie przychodzą i odchodzą z naszego życia pozostawiając po sobie ślad i kształtując nas. Nie zawsze odejście oznacza coś złego, czasem przynosi ukojenie. Bardzo podoba mi się jak wykreowane są postaci. Wydają mi się bardzo rzeczywiste. Ich problemy są przyziemne, przez co łatwe do utożsamienia się, a także ubrane w bardzo trafne, proste słowa. Pomimo przykrej tematyki sam film daje dużo nadziei. Pokazuje to, jak nawet skryci i zagubieni ludzie odnajdują swoją drogę przez życie. W wiarygodny sposób przedstawia żal, złość i pustkę po stracie bliskich. Poczucie winy, strach i niepewność. Postaci nie są przerysowane, a ich relacje między sobą są realistyczne. Dialogi są przyjemne do słuchania, nie wydają się wymuszone. Sama kinematografia jest piękna. Bardzo podoba mi się podkreślenie głównego bohatera wybijającym się z tła, żywym kolorem. Interpretuję to jako podkreślenie, że historia przedstawiona jest z jego perspektywy. To, że kolor odróżnia go od tła podkreśla jego poczucie samotności i odrębności od tego co go otacza, przez to jak bardzo głęboko wszystko odczuwa. Podsumowując, na ten moment 5/5, bardzo mnie poruszył ten film!!!!!!!