Orson Welles

Άλλη μια ταινία του αρονόφσκι που ηταν απγοητευτικη, αν λαβω υπόψιν τα καλα πράγματα που είχα ακούσει. Ωραια σκηνοθεσία ωραιο acting ,αλλα υπερφορτωμένο με themes οπως και το black swan . Οπως ειπα ο Fraser θεωρώ άξιζε πληρως το oscar, μετα απο μια ερμηνεία καριερας . Το "κοστούμι" το θεωρώ υπερβολικό η ακόμα και κακόγουστο . Επίσης μου άρεσε που δατηρήθηκε η θεατρικότητα και το κλειστοφοβικό στοιχείο . Κατά την γνώμη μου εκτος από τον Charlie και σε καποιο βαθμό την Liz ολοι οι χαρακτήρες ηταν μονοδιάστατοι με αποκορύφωμα τον απλοϊκό και μολυσμένο απο την θρησκεία Thomas και την σατατνική ,στα όρια της ψηχοπάθειας Ellie. Η Λιζ- ως η μοναδική φίλη του Charlie- τον φροντίζει και του πρσοφέρει καποια ποιότητα ζωής, ενώ παράλληλα τον "ταΐζει" συνεχώς δημιουργώντας ετσι μια αυτοκατστροφική σχέση. Ο Charlie - ως άλλος mobie dick - δρα πια σαν άγριο θυρίο και ορακά ασυναίσθητα χρησιμοποιεί το φαγητό για συναισθηματική εκτόνωση. Εξαιρετική θεώρω την σκηνή του υπερφαγικού του επισοδίου μετα την συνάντηση με τον ντελιβερά. Βέβαια, δεν θα πρέπει να αγνοήσει κανείς ,εκτος απο την τραγικότητα , τον εγωισμό του ο οποίος όμως θεωρώ οτι δημιουργήθηκε απο την καταπίεση της ομοφυλοφιλίας του. Ο Charlie ειναι το αποτέλεσμα της κοινωνικής καταπίεσης και των λάθος επιλογών και για αυτές τις επιλογές εχει πολλες τυψεις. Όχι μόνο για την κατάληξη της ζωής του αλλα κυρίως για την εγκατάληψη της κόρης του. Αυτές τις τύψεις τις εκφράζει μέσω του λογάριασμου. Από την μία τον κρατάει για αυτην όμως από την άλλη αυτοτιμωρείται με το να μην ξοδεύει ενα ποσό από τα χρήματα για να σώσει τον εαυτό του. Άλλο ένα από τα αμέτρητα themes του "The Whale" ειναι η ντροπή που νιώθει ο Charlie για την εμφάνιση του και η ολική αποτυχία του συστήματος υχείας στις Η.Π.Α. Εξακολουθώ να πιστεύω οτι ο Charlie (λογικά;) πεθαίνει λόγο του βαθέος καπιταλισμού σε συνδιασμό με τον έμμεσα αυτοκτονικό εθισμό του στο φαγητό (Κανω relate Charlie...) και ως το κερασάκι στην τούρτα έρχετε η μανία του με την διατήρηση των χρημάτων της Ellie. Συμπέρασμα : Για εμένα όλα τα themes ήταν επίκαιρα και πολύ σημαντικά υπερβολικά όμως σε αριθμό. Ένιωσα "χαμένος" μέσα τους Το μελοδραματικό τέλος σε συνδιασμό με την συναισθηματική χειραγώγηση μου αφήνουν πικρή γεύση σε μια γενικά σκληρή ταινία ,που δυστυχώς παίρνει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό της .