La Haine
"Heard about the guy who fell off a skyscraper? On his way down past each floor, he kept saying to reassure himself: So far so good... so far so good... so far so good. How you fall doesn't matter. It's how you land!"
Fransız sinemasının alışılagelmiş şiirselliğinden uzak ama bir o kadar da büyüleyici bir film La Haine. Her ne kadar Türkçeye Protesto ismiyle çevrilmiş olsa da filmin ismi "nefret" anlamına gelmekte. Bence film Türkiye'de "Nefret" adıyla yayınlansa daha yerinde olurdu. Ana teması nefret olan bir film için doğru çeviri bu olurdu bana kalırsa. Yaşamlarını Paris'in banliyölerinde geçiren bir Arap, bir Yahudi ve bir Afrikan'ın hikâyesinin işlendiği yapım renkli çekilse de siyah-beyaz yayınlandı. Nacizane fikrim bu tercihin çok yerinde olduğu yönünde, filmin görselliği hayli etkileyici.
Henüz 28 gibi çok genç bir yaşta bu derece ağır bir filme imza atan yönetmen Mathieu Kassovitz sinematografi anlamında olağanüstü bir iş çıkarmış. Kassovitz çıktığı dönemde Fransa'da büyük yankı uyandıran yapımla Cannes'da En İyi Yönetmen Ödülü'ne layık görülerek bu başarısını da prestijli bir ödülle taçlandırmış oldu. Kendileriyle aynı isimdeki karakterleri canlandıran Vincent Cassel, Hubert Koundé ve Saïd Taghmaoui de rollerinde çok başarılılar. O dönemde bu üç ismin üçü de pek adları duyulmamış ama gelecek vaadeden isimler olsa da günümüzde aralarından yalnızca Vincent Cassel'in kayda değer bir başarıya ulaşabildiğini görüyoruz maalesef. Ne yalan söyleyeyim diğer iki isim de iyi olsa da Vincent Cassel bir başkaydı filmde. Son zamanlarda izlediğim en iyi oyunculuk performanslarından birisiydi Cassel'in Vinz'i. Özellikle bir ayna sahnesi var ki Cassel'e hayran olmamak mümkün değil. Rap ağırlıklı şarkılardan oluşan bir soundtrack'i var La Haine'in. Filmin temasına uygun ve oldukça sağlam bir soundtrack bence bu. Yani açıp tekrar tekrar dinlemem ama filme çok ayrı bir hava katıyor.
Görselliğiyle, karakterleriyle, diyaloglarıyla izleyeni farklı yönleriyle büyülemeyi başaran bir yapım La Haine. Ben filmi yaklaşık 1 ay önce sinemada izlemiştim ve izlerken çok bir şey hissetmemişim gibi gelmişti ancak film bittikten sonra harika finalinin de etkisiyle bir süre etkisinden çıkamadım. Kelimenin tam anlamıyla "sert" bir film La Haine; banliyödeki yaşamı tüm çıplaklığıyla göz önüne seren, her an her yerden polisin fırlayabileceği kenar mahalle sokaklarındaymış gibi hissettirmeyi çok iyi başaran bir yapım. Herkese hitap eder mi tam olarak kestiremesem de herkes tarafından deneyim edilmesi gereken bir başyapıt.