The 400 Blows
"Oh, I lie now and then, I suppose. Sometimes I'd tell them the truth and they still wouldn't believe me, so I prefer to lie."
Yeni Dalga akımının öncülerinden The 400 Blows ya da orijinal Fransızca adıyla Les Quatre Cents Coups, usta yönetmen François Truffaut'nun en bilindik ve birçok eleştirmence en iyi yapımı. Benim izlediğim ilk ve şu anlık tek Truffaut filmi olduğu için bu konuda pek yorum yapamayacağım ancak The 400 Blows'un harika bir film olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Filmi sinemada izledim ve film bittiğinde içimden "İşte sinema bu!" diye haykırdım resmen. The 400 Blows'u ilk duyduğumda ilgimi çekmesini sağlayan ilk şey ismiydi. Ne anlama geldiğini merak etmiştim. Filmden sonra baktım ve filmin isminin Fransızcada "okulu kırmak" anlamına gelen bir deyimden geldiğini öğrendim. Filmin ismi benim için böylece anlam kazanmış oldu. 12 yaşındaki Antoine'ın ailesi ve öğretmenleriyle yaşadığı sorunlar üzerinden birçoklarınca kendi gençliğini anlatmış Truffaut bu filmde. Kendi gençliğini anlatmakla da kalmamış yalnızca o dönemde değil günümüzde de yaşanan birçok probleme parmak basmış bu yapımda Truffaut. Antoine üzerinden başta kendi olmak üzere o yaşlardaki çoğu çocuğun yaşadığı sorunlara değinmiş.
The 400 Blows, öyle sinematografisi şöyle senaryosu böyle diye övülebilecek veya eleştirilebilecek bir film değil bence. Tabii ki sinematografisi de senaryosu da çok başarılı ama The 400 Blows'u özel kılan şey yaşattığı duygular oldu benim için. Açıkçası film genel olarak beni mutlu mu etti yoksa hüzünlendirdi mi tam olarak anlamadım. İki duygu da çok iyi vermesine karşın hüzün biraz daha ağır basıyor diyebilirim. Filmin harika finalinin ardından tam olarak tanımlayamayacağım bir duygu içerisindeydim. Çok etkilenmiş ve tatmin olmuş olmamın yanında neşe ve hüzün arasındaki ince bir çizgideydim sanki. Filmin finalinden bahsetmişken... "Harika" kelimesi filmin finali için birkaç gömlek düşük bir övgü. Çok sade olmasının yanında inanılmaz etkileyiciydi The 400 Blows'un finali. Bana çok özel duygular hissettirdi. Bu yazdıklarımdan kolayca anlayabileceğiniz gibi filmin bana yaşattığı duygular eşsizdi. Daha önce böyle hissettiğim çok az film vardır. Filmin yaşattığı duyguları bir yana bırakıp daha somut anlamda eleştirecek olursak rahatlıkla söyleyebilirim ki The 400 Blows her anlamda muazzam bir film. Bahsettiğim üzere harika sinematografisi ve senaryosunun yanında beni en çok etkileyen yönlerinden biri filmin başrolündeki Jean-Pierre Léaud'nun inanılmaz performansıydı. Filmin çekildiği dönemde 15 yaşında olan Léaud yaşının çok çok ötesinde unutulmayacak bir performans sergilemiş. Ona eşlik eden bir diğer küçük yaştaki isim olan Patrick Auffay da oldukça başarılıydı. Albert Rémy, Guy Decombie ve Claire Maurier gibi isimler de çok çok iyilerdi. Filmin müzikleri de geri kalan her şey gibi çok başarılıydı. Filmin etkileyiciliğinin arkasında yatan temel ögelerden kesinlikle.
The 400 Blows zamanının çok ötesinde unutulmaz bir başyapıt. Böyle eşsiz ve duru bir sinema eserini perdede deneyimleme şansım olduğu için çok mutluyum. Gerek izlerken gerek de izledikten sonra tekrar yaşanması çok zor duygular yaşattı film bana. Bu anlamda unutamayacağım yapımlar arasına girdiğini rahatlıkla söyleyebilirim.