


2 saatimi geri verinamk

Çekimlerden falan dolayı sanırım ama 2 saatlik bi kısa film izlemiş gibi hissettim ama bu iyi bi anlamda çünkü hem çekimleri hem oyunculuğu hem filmin verdiği o vibe çok güzeldi sadece çekimler için bile tekrar izlenir bence çok gerçek ve filmin içinde hissettiriyo ama sadece bunlar değil bence hissettirdikleri ve verdiği mesaj da çok güzeldi yani emily karakterini filmin sonuna doğru direkt anlatmasalar da anlamamız mesela sanki buyuyene kadar çok fazla ilgilenilen ya da çok sevgi gören bi çocuk olmadığını gpruypruz ama sevgiyi bi yerde buluyo bi yerde anlıyo ve affediyo o son bisiklet sahnesinde de artık sanki kendi yolunu çizmeye başladığını o özgürleşmeyi hissettirdi bana çünkü bu zamana kadar içinde tuttugu bi nefret var ve bulamadığı için gösteremediği bi sevgisizlik var ama onu tutmak zorunda olmadığı anladıgındaki o özgürleşme bence çünkü bazı insanlar hayatımızda bilmiyorum yaptığı hatalarla ya da yapmadıgı şeylerle hayatımızda bi yer ediniyo ve hep sanki o insanların bize yaptığı şeyler bizim kim oldugumuzu belirliyo gibi hissediyoruz oyuzden hep bi yerde o şeyleri taşıyoruz o kişileri kimliğimizin bi parçası yapıyoruz gibi hissediyorum ve bence filmde de bu gösterilmiş ama sonradan o şeylerin bizi tanımlamadığını ve karşımızdaki kişiyi tam olarak affetmesek de sadece kendimiz için o kişiye nefret beslemeyi bırakıyoruz yani bence bu yapılmış filmde ya bilmiyorum ben sevdim baya özellikle Emily karakterini ama diğer karakterlerle de gösterilen duygular işledi bana ve şu arada calan şarkılarla anlatmak istediğini tekrar tekrar anlatması hayatta bi şeylerin ne kadar çabuk degisebildigini ama zaten bundan ibaret olduğunu insanlarına değişmesini olayların değişmesini ve bunun aslında hayatın bi parçası olduğunu bunları kabullenmeyi fln göstermesi yani ben bu filmi bi oturup tekrar izlemek istiyorum👅
