The Handmaiden
her şeyiyle mükemmel elbette. ama hem sinemada hem de edebiyatta japon-güney kore üretimlerindeki male gaze ve kadınların hep iki boyutlu oluşu o kadar rahatsız ediyor ki beni. bu filmde de dönüm noktalarında, en kritik anlarda hep bir erkeğin bakışının bunaltısında kalıyor her şey. mesela son sahnede hideko için oldukça derin travmatik bir yapı nasıl bu kadar kolayca anlam değiştirebildi anlayamadım. haruki murakami romanı okumak gibi bir deneyimdi o yüzden. atmosfer, akış, hisler, her şey hissetmesi zor bir naifliği çok iyi aktarıyor ama her adımda kadınlar niye bu kadar kartonet diye rahatsız olmadan edemiyor insan.