Arrival

hayatımı baştan sona görme şansım olsaydı, bir şeyleri değiştirir miydim? evet. ama yine de üzülürdüm sanırım. yaylılar çalarken arkada, bugüne kadar taşıdığım beden çözülürken sonsuzlukta, sahilde avuçlarıma aldığım kum taneleri misali, ayaklarımın altından kayıp giden dalgalar gibi, bugünkü kendimin kayboluşuna iki damla gözyaşı dökerdim. tuzlu, acı ve yakıcı, iki damla gözyaşı. yıllardan ve yollardan sonra, nice gündoğumu ve günbatımında beni taşıyan bu benden vazgeçer miydim sahi? sahi, yıllar önce bu filmi izleyen benin kulağına bir şeyler söylemek ister miydim? beni buraya getiren tüm acılar ve güzellikleri yakıp kavurmak ister miydim sahi? isterdim sanırım, ama ağlardım da. her şeye rağmen yola devam etmek neden bu kadar zor-ve aslında neden bu kadar güzel? bilmiyorum. yaylılar çalarken uzaklarda, her şeye rağmen, nice iki damla gözyaşına rağmen, nice iki damla gözyaşının hatrına, devam ediyorum. geçmişte ve gelecekteki benim anlamasını ümit ederek, yaşamaya.