Frankenstein

Adem'i yaratan Tanrı, ona şefkat gösterdi ve yanına bir yoldaş olarak Havva'yı verdi. Peki, Victor yarattığına ne bahşetti? Tek bir sevgi kırıntısını bile ona çok gördü. Onu gördüğü ilk anda, kendisinin 'Tanrı' olduğuna ve yarattığının kendisine muhtaç olduğuna inandı. ​Belkide yaratılan, ilk başlarda dünyayı keşfederken sevgiyi de keşfedebilirdi; ama onun yaratıcısının dünyasında olmayan bir şeyi keşfedemezdi. O, daha ilk anında görüntüsü yüzünden terk edilmişti. Sürekli çevresinden 'canavar' muamelesi gören yaratılan, teselliyi onu görmeyen ihtiyarda buldu; ama devamında gelen yalnızlığı son bulmuyordu. Yanına birisi lazımdı; bu bir insan olamazdı çünkü o insandan gelmiyordu, farklıydı. Yaratıcısından tek dileği bir eşti. Yaratılan ölemiyordu ama tek başına da yaşayamıyordu. ​‘Ne yazık! Niçin insan, hayvana göre üstün duyarlılıklarıyla böbürlenir ki; bu, hayvanları sadece daha yaşamsal varlıklar haline getiriyor. Eğer dürtülerimiz saf açlık, susuzluk ve arzuyla sınırlandırılmış olsaydı, hemen hemen özgür olabilirdik; ancak şimdi esen her rüzgârda, rastlantısal bir sözcükle ya da o sözcüğün bize getirebileceği her sahneyle duygulanabiliyoruz.’ ​İnsanı hayvandan üstün kıldığını sandığımız düşünebilme özelliği, insanın ne kadar aşağılık hale gelebileceğini gösteriyor. İnsan kendini üstün görüp bir Tanrı sanabiliyor ve çevresine zehirli bir canlı haline gelebiliyor. Asıl canavar sensin Victor. “A leaf? For me? Thank you.” Frankenstein kitabını bugün bitirdim ve duygularım tazeyken rewatch atıp bu mükemmel deneyimi tekrar yaşamak istedim. Filmi ilk izlediğim zaman sinematografisinde kaybolmuştum yine aynı duygular ile kayboldum. Filmin kitaptan çok farklı olduğunu biliyordum ama bu farklılık filmin çok güzel ilerleyişi sayesinde beni rahatsız etmedi. Kitapta hiçbir karakter tamamen saf ya da kötü değilken filmde bu çizgiler çok keskin kitabı okurken Victorla bile empati kurmuştum o şekilde açıklayabilirim bu çizgileri. Film harika ama kitap ayrı harikaydı kitapta (biraz fazla) hoşuma giden bazı kısımları sizlerle paylaşmak isterim🫶 !Kitabı okumadıysanız spoiler olabilir emin olamadım ama dikkat edin! Adem gibi, var olan hiçbir varlıkla hiçbir bağım yoktu; ama onun durumu benimkinden her açıdan çok farklıydı. Yaratıcısının özel ilgisiyle korunan, mükemmel, mutlu ve şanslı bir yaratık olarak, Tanrı'nın ellerinden çıkmıştı, doğası kendisinden üstün olan varlıklarla konuşmasına ve onlardan bilgi edinmesine izin verilmişti ama ben perişan, çaresiz ve yalnızdım. Kahrolası yaratıcı! Ne diye kendinin bile nefret içinde sırt döndüğün böylesi korkunç bir canavarı oluşturdun? Ben yalnız ve perişanım; insanlar benimle arkadaşlık etmeyecek, ancak benim kadar biçimsiz ve korkunç biri beni kendinden esirgemeyecektir. Benim arkadaşım aynı türden olmalı ve aynı kusurları olmalı. Bu varlığı yaratmak zorundasın. Eğer herhangi bir varlık bana karşı şefkat duygusu hissetseydi, ona yüz katıyla karşılık verirdim; bir varlık uğruna bütün herkesle barış yapardım. En çok hoşuma giden kısım buydu sanırım bazen öyle olaylar yaşarız ki tek bir kişiden bir onay bir şefkat görsek sönecek olan ateşimiz kimse tarafından ciddiye alınmayınca daha da harlanır. Bu ateş sadece kendimizi değil zamanında bizi sırt çevirenleride yakar. Ateşin sıcaklığı ile yananlar belki hatalarının farkına varır ama artık çok geçtir. Ah Victor kendi ego tatminin için şu yaşadıklarına en çokta yaşattıklarına bak sende pişmansın ama son pişmanlık neye yarar? Kimseye bağlı değildim ve kimseyle ilgim yoktu. 'Çıkış yolum açıktı,' ve ölümüme yas tutacak kimse yoktu. Görüntüm çirkin, yapım devasaydı. Bu ne anlama geliyordu? Kimdim ben? Neydim? Nereden gelmiştim? Hedefim neydi? Yapım devasa değil ama geri kalan özelliklerim yaratılan ile aynı onu seviyorum yaptığı bazı şeyler canımı sıksada onu anlıyorum, anlamaya çalışıyorum. Filmde az buçuk konuşabilen belkide düşünemeyen bir varlık olarak gösterilen yaratılan kitapta bir insandan bile ince düşünebiliyordu filmde de onu bu şekilde görsek daha cok hoşuma gidebilirdi belki ama bu haliylede inanılmaz yeni favori filmlerimden bir tanesi💜