Aftersun

Belki de sınav öncesi en olmadık rewatch’u yaptım ama bu filmin yeri bende hep ayrı olacak. Film boyunca babanın, Calum’un depresyonunu o kadar içe işleyerek anlatıyor ki ruhumun en derinlerinde hissediyorum eski anilari hisleri geri döndürüyor.Aynı zamanda Calum’un Sophie’ye olan bakışları, onu aslında bırakmak istememesi… Sophie son kez onunla olan en güzel anılarını bırakmaya çalışıyordu aslında. Sophie’nin küçük bir kız olarak yaşadığı psikolojiyi, büyümesi ve aslında buna ayak uydurmakta zorlanıyor oluşu çok manidar. Çünkü küçükken Calum da aynı şeyleri yaşamıştı. Eminim ki kızının gözlerinde kendisini görüyordu. Filmde zaten ilk izlediğimde, film boyunca Calum’un gideceği filmin en yüksek noktasını bekledim ama Calum’un sessiz, sakince gitmesi… Her düşündüğümde boğazıma düğümler atıyor. Anne-baba olmak, hayatını çocuğuna vermek demektir ama Calum’un bunu yapacak gücü yoktu. Sophie’ye en az zarar vereceği şekilde ayrılmak istedi ama yinede hala caluma çok kizginim onu anliyorum ama hala kizginim eminim sophie de öyledir cunku biliyorum bir insan ne kadar babasina kırgın,küs veya dargın olursa olsun asla babasina karsi olan sevgisini unutamiyor o hep orda ne kadar istemiyor olsanizda  Bilmiyorum, bu film hakkında belki de saatler boyunca konuşabilirim. Belki de kendimden, babamdan bulduğum parçalar yüzündendir bu; belki de oyunculuklar…Ama eminim ki bu film her zaman benim için çok ayrı olacak. Bu filmi her düșundugumde aklima gelen sarkiyi da koymak istiyorum neyse buraya kadar okuduysaniz teşekkürler  https://l24.im/9Kag