Late Spring

AZE Bir film sizə necə boş kimi görünüb dolu kimi hiss etdirə bilər bu filmlə anlayırsınız. Açığı rejissor Ozu Yasijirodan olan ilk filmim bu oldu və mən filmdən məmnun olaraq ayrılmış oldum. Ozu bizə göstərir ki, bir hekayəni bəzən minimalizmlə də ötürmək olur. Xüsusən Yaponiyanın postwar sinemasında əvəzsiz yer tutur. Bu filmi şəkər portağalımla birlikdə izlədik. Random anda tiktokda qarşıma çıxan bir qızın videosundan Criterion challange-ı görüb tez atdım ki, 100% etməliyik. 52 kataqoriyaya ayrılsa da, düşünürəm ki, biz Şirağa ilə daha çox izləyəcəyik belə film. Əgər kataqoriyalar ilə bağlı bir təklifiniz varsa, qeyd edə bilərsiniz. Texniki baxımdan da film həqiqətən bənzərinə çox rastlanmayacaq bir formadadır. Ozu Yasijiro stili üçün istifadə etdiyi Tatami səviyyəsində çəkiliş onu fərqli edən nüanslardan sadəcə biridir. Elə sonradan "tatami shot" olaraq da tarixə adını yazdırıb. Səhnələr çox sakit və huzurlu planlaşdırılıb. Elə bil izləyici olaraq o otağın bir parçasıyıq və olan bütün hadisələr bizim gözümüzün önündə gizlədilmədən baş verir. Bu filmdə də heç bir uclardan yaşanılan emosialar yer almır. Film özlüyündə mədəniyyətin və sosial gözləntilərin gətirdiyi o danışılmayan ağır yükü insanı sıxacaq dramdan qaçınaraq izah edir. Daha əvvəl də reviewlarımda yapon mədəniyyətinə və fəlsəfəsinə olan pərəstişkarlığımı qeyd etmişdim. Ozu burda yaponların əsas fəlsəfi düşüncəsi olan "mono no aware" göstərir. Bu düşüncə həyatın gəlib-keçən gözəlliklərini hiss eləməklə bağlıdır. Qeyd elədiyim kimi bu film bir postwar filmidir və digər postwar filmlərdən fərqli olaraq hər hansısa bir təbliğ və ya action ehtiva etmir. Hansıki amerikanların dilindən düşməyən samuray filmləri də bu zamanlarda ortaya çıxıb. Filmdə bizə müharibənin səbəb olduğu travma hiss etdirilir, lakin zoraki olaraq gözümüzə soxulmur. Qərbləşmənin (westerization) necə bir şey olduğunu da film bizə çatdırır. Elə filmin əsas pointi də burda gizlənir. Hər zaman öncəkindən fərqli düşüncəyə sahib olan yeni nəsil və köhnə nəsil arasındakı fərq. Qız özü evlənmək istəmir, ancaq atası və bibisi buna məcbur edir. Bu yerdə o qızı çox dərindən və yaxşı anladım deyə bilərəm. Bu film bizi dilemmaya da salır bəzi nöqtələrdə bunun sevgi, bağlılıq, ya sosial və ictimai bir təzyiqlə gözləntinin nəticəsi olduğunu sorğuladır. Və yekunda hansısa fikri bizə diqtə etmir. Bu da onu ən uğurlu edən hissələrdən biridir. Yaponiya mədəniyyəti ilə zənnimcə hər kəs bir gün tanış olmalı və dərinliyinə enməlidir. Böyük ehtimalla Criterion challange-in davamında və ya daha sonra Ozu Yasijironun yaratdığı şahəsərləri diqqətlə analiz edəcəm. ENG You can understand with this film how something that looks empty can actually feel so full. Honestly, this was my first film from director Yasujirō Ozu, and I left the film feeling satisfied. Ozu shows us that sometimes a story can be conveyed through minimalism. Especially in postwar Japanese cinema, his work holds an irreplaceable place. We watched this film together with my “sugar orange.” I randomly came across a girl’s video on TikTok talking about the Criterion Challenge, and I immediately sent it saying we absolutely have to do it. Even though it is divided into 52 categories, I think Şirağa and I will end up watching even more films than that. If you have any suggestions for the categories, feel free to mention them. From a technical perspective, the film also has a form that you rarely encounter elsewhere. One of the distinctive aspects of Ozu’s style is the tatami-level camera placement he uses. Later, this technique even became known historically as the “tatami shot.” The scenes are planned in a very calm and peaceful way. As viewers, it feels as if we are part of the room itself, and every event unfolds right in front of our eyes without being hidden. There are no exaggerated emotions in the film either. Instead, the film explains the unspoken heavy burden created by culture and social expectations without resorting to overwhelming drama. As I have mentioned in previous reviews, I have a deep admiration for Japanese culture and philosophy. Here, Ozu presents the fundamental Japanese philosophical concept of “mono no aware.” This idea is about feeling the fleeting beauty of life and the quiet sadness that comes with its transience. As I mentioned, this is a postwar film, and unlike many other postwar films, it does not include any propaganda or action. During this period, the samurai films so often associated with American perceptions of Japan were also emerging. In this film, we can feel the trauma caused by the war, but it is never forced upon us. The film also conveys what westernization looks like. In fact, the main point of the film lies here: the difference between the new generation, which always thinks differently, and the older generation. The daughter herself does not want to get married, but her father and aunt pressure her into it. At that point, I can say that I deeply understood the girl. The film also places us in a dilemma at certain moments, making us question whether this is about love, devotion, or simply the result of social pressure and expectations. In the end, the film does not impose any single interpretation on us. That is one of the things that makes it so successful. In my opinion, everyone should become familiar with Japanese culture at least once and explore its depth. Most likely, as part of the Criterion Challenge or later on, I will carefully analyze more of the masterpieces created by Yasujirō Ozu.