Normal People

เปรี๊ยะ กรึก กรึก กรึก เคร้ง (เสียงหัวใจผม) จะไม่กลับมาดูอีกแล้วค่ะ ดูไปคือจะอ้วกนำ้ย่อยออกมาอยู่แล้ว จะอ้วกจริงๆไม่ได้เปรียบเปรย เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างในเรื่องเลยจริง ๆ ชมตั้งแต่หนังสือแล้วว่าเขา portrayed มนุษย์, ความสัมพันธ์, การเปลี่ยนผ่าน ออกมาได้ดีมาก ๆ อะ ความสัมพันธ์ถูกโยนไปมาอย่างซับซ้อน แล้วไม่ได้มีแค่มิติเดียว มันสำรวจความเป็นไปได้ในความรู้สึกของมนุษย์ ความหวัง, ความพังทลาย, การใกล้ชิด, การห่างเหิน  พอมาดูก็เหมือนโดนมันชกอีกจัง ๆ เอาใจช่วยตัวละครคอนเนลมาก การที่เราเลือกก้าวออกไปเจออะไรใหม่ ๆ บางทีมันไม่เหมือนที่เราหวังหรือนึกภาพเลย ดูแล้วนึกถึงตอนตัวเองอยู่หอตอนปีสอง ช่วงนั้นก็ไม่ไหว เลยตัดสินใจไม่อยู่หออีกเลย ไม่มีมาริแอนน์ให้เล่าอะไรให้ฟังด้วยด้วยซำ้ อยู่คนเดียว รับมือทุกอย่างคนเดียว ไม่ได้เก่งพอ แล้วก็เข้าใจมาริแอนน์มาก ๆ basically เราเข้าใจทุกคน เหม่ออะ ไม่เอาแล้ว painful เกิน ปล. เราบอกทุกคนว่า communication is the key but somehow เรา end up looking stupid when trying to communicate ตลอด จนบางทีก็ได้แต่นั่งเงียบ ๆ เหมือนกัน เข้าใจทุกอย่าง