Normal People
The Things We Did and Didn't Do
Αληθινό τηλεοπτικό διαμαντάκι, δώδεκα τριαντάλεπτα θραύσματα μίας σχέσης, των ένοχων βλεμμάτων, των κρυφών συνευρέσεων και των φανερών απορρίψεων. Των εσωτερικών αστείων, των ατακών που επιστρέφουν σαν σπόντες γεμάτες νόημα, των άδειων δωματίων που μοιάζουν μεγαλύτερα από τον κόσμο όλο. Των πραγμάτων που θα θυμάσαι με ντροπή για μία ζωή, των αναμνήσεων που δε θα ξεχάσεις ποτέ, των απογοητεύσεων και των χαρών, της κατάθλιψης και, εν τέλει, της ελπίδας. Και κάπου εκεί το πορτραίτο μίας ολόκληρης ενηλικίωσης, του να καταφέρεις ν’ αφαιρέσεις τα εισαγωγικά από τη φράση “φυσιολογικός άνθρωπος”.
Όχι βέβαια χωρίς τα ελαττώματά του, αλλά στο σύνολο του συναρπαστικό (και αισθητικά αξιολογότατο) storytelling. Τελειώνει, μένεις να κοιτάς το τίποτα, αισθάνεσαι ήδη να σου λείπει όλος ο κόσμος που σου παρουσίασε.
Και υπόσχεσαι rewatch.