Phantom Thread
Reynolds ve Alma arasındaki ilişki dinamiği muthis biseydi Sıkıcı bir "muse ve sanatçı" klişesi değil Alma sadece arka planda duran pasif ve güzel bir kız değildi ve filmde en sevdigim sey buydu o evin kusursuz düzeninin ortasındaki duygusal kasırga oldu ve gercekten her saniyesine bayildim Alma başlangıçta çok tatlı ve saf görünüyordu YANLIŞ Ablam uzun vadeli düşünüyormus bu takıntılı, kontrolcü adamı görüyor ve kaçmak yerine onu gercekten elde etmeyi basariyor Onun alışkanlıklarını tamamen öğreniyor uzaklaştığında dikkatini nasıl çekeceğini çözüyor ve arka planda bir aksesuar olmayı reddediyor bu film her şeyi çok güzel yakalamış ve hayran olduğum şey onun kötü bir şekilde "kazanması" değil ikisinin de tam olarak istediğini elde ettiği çarpık neredeyse simbiyotik bir aşk yaratması adam sanatı ilhamını kazanıyor kadın sevgi ve kontrol kazanıyor