Karim

Времена не выбирают, в них живут и умирают. (С) Александр Кушнер

At first I didn't really understand what Juan meant with the line about moonlight, it felt poetic, but I couldn't fully grasp it. Like how he was trying to introduce Chiron to the idea of “blue”, which I guess means something like vulnerability, openness, and the freedom to exist beyond what the world and the people try to define you as. But then when I saw "iii. Black”, seeing how Chiron had grown into Black, moving like Juan, talking like him, living the same life, everything clicked. He couldn't fully get the meaning behind Juan's words so he became the *surface* of who Juan was, using that persona as a way to run from his true self. Байғұс [гейлер](https://vt.tiktok.com/ZS98eNAtnSGNf-Qid49/) қатты қиналады екен I know damn well that's the whole point of the movie and I'm not saying anything new but I was struggling with putting it into words and understanding it so here it is Бірақ резко сорысып кеткенін түсінбей қалдым ше жаңа ғана хаха ұстап күліп отыр еді, бір қарасам аймаласып жатыр ғой. Осылай дос балаңмен әңгіме айтып отқанда көзін жұмып жақындап жатса пиздес қой иә құдай сақтасын Мына [шедеврды](https://open.spotify.com/track/2KlN2b0rnZka3ZZPHiAEIn?si=8QpY7SN9Qa-3HyNV-VYwKA&context=spotify%3Asearch%3Ajubilees) естіп мәз боп қалдым сосын, тыңдаңдарш шіркін бал сияқты жағымды ғой дауысы

Түнде тыныштықта қарағанға зоор кетті, на одном дыхании қарап тастадым, керемет, әдемі!  Әжелерінің penisu buroken, penisu buroken 😃 дегені өтті жатып қалдым ахахахаха Feel dumb for putting this off for too long😬

Хоакин Феникстың үздік рөлі 👍🏻 Темір тордың артында түскен сценасы былай тұрсын, subtle facial expression-дарынан кайф аламын қараған сайын, мынау үшінші қарағаным болды.  The cinematography is TOP TIER🙏🏻🔥 Кадрлары соннннндай сочный, цветокоррекциясына басымды идім, ғашықпын *Кішкене спойлер ары қарай* Филип Сеймур Хоффман (жаным айналайын сүйікті актерым ғо білесіңдер ма айттым ба тағы айтайын) екеуі құрастырған қарым қатынастары тура бір магнит сияқты. Біреуі ебаный алкаш, жағымсыз, тек сігісу туралы ойлап орнын таппай сүмірейіп жүрсе, екіншісі өзін керемет ұстайтын (көбінесе), он метр тілімен адамдарды иландыра алатын, сабырлы және сенімді "братан". Бірақ ол сырттан ғана солай көрінеді. Тереңіне үңілсең екеуі негізі біп бірдей, жай біреуі ішіндегі арам пиғылын әдемі сөздермен жасырып, өзінің бір хуиттап жүріп тауып алған философиясының артында тығылып үйренген адам. Вопшм бір жүрген обрыз, өзін пиздес ұстаз, емдеуші санайды, соның кесірінен ол үшін теңселіп, адасып жүрген Фредди идеальный пациент. Эгосы ойнап, мен бұл адамды өзгерте аламын деп жүргенде өзі де негізі сондай екені есіне түсті. "Магнит" дегенім осы мағынада, бір бірін толықтырады емес, бір біріне жағымсыз да, тартымды да болып көрінеді. Осы екі далбаепты ит ұқсап кісенмен қадағалап жүрген Эми Адамстың орындауындағы Пегги болмаса, екі кейіпкердің динамикасы толық жұмыс істемейтін еді, ақырында менің Магнолиядан кейінгі Пол Томас Андерсонның ең сүйікті фильміне айналмас еді.  Соңына не жазарымды білмеймін, сол үшін қарауыма түрткі болған 11 класста осы киноға жасаған эдитымда қолданған өлеңді қалдырып кетейін, естісем сол кездер есіме түседі, әдемі: [River Tiber - West feat. Daniel Caesar](https://youtu.be/sRsoE8q5sE8?si=VyKUOT_zSJwwEwRe)