Talking Heads

“A kim jesteś? Nie wiem.” Wspaniałe 15 minut refleksji nad sobą, życiem i w zasadzie wszystkim pomiędzy. Po obejrzeniu tego krótkiego dokumentu nasunęło mi się kilka intrygujących refleksji, zarówno napawających nadzieją i wdzięcznością jak i strachem. Czymś co najbardziej przykuło moją uwagę jest ogromna różnica między pewnymi grupami wiekowymi ówcześnie jak i w teraźniejszości. Wtedy ludzie bardzo młodo zaczynali się starzeć, co jak mniemam było skutkiem czasów w jakich żyli oraz wszystkich tych zmartwień, którymi podzielili się współautorzy dokumentu. Ten aspekt jest właśnie tym, który napawa nadzieją. Dziś nie mamy tylu zmartwień i bardzo widocznie odbija się to choćby właśnie na naszym wyglądzie. Nie sądzę jednak, że świat tak znacznie się zmienił, a jedynie nasze podejście do życia i problemów. Dziś umiemy żyć z większym spokojem i mimo tego, że świat pędzi, jeśli chcemy, jesteśmy w stanie zwolnić, ustawić sobie cele i żyć tak byśmy my byli z tego życia zadowoleni. Przeciwnym z kolei aspektem jest nasza otwartość na pewne sprawy oraz obawy. Z pełnym przekonaniem mogłabym powiedzieć, że obecnie ludzkie myśli krążą wokół dokładnie tych samych tematów, jednak teraz - co z kolei jest powodem do obaw - “nauczyliśmy się” (choć w tym kontekście raczej wyuczyliśmy) bardzo dobrze te myśli maskować pod płaszczykiem obojętności i płytkości. Jestem pewna, że gdyby ten sam dokument powtórzyć współcześnie, niewielu z nas potrafiłoby tak szybko opowiedzieć o tak trudnych, ale i istotnych rzeczach. Nie twierdzę, że jest to coś złego, jednak współcześnie świat nauczył nas bagatelizować to co istotne a skupić się na błahym. Gdyby mnie zadano pytanie czego bym sobie życzyła? Odpowiedziałabym, że takiej właśnie szczerości jak wtedy i zrozumienia przez ludzi, że mówienie o rzeczach trudnych i dzielenie się obawami jest w stanie pomóc bardziej niż największe nawet rozmyślania. Wychodzę z założenia, że nasze doświadczenia mogą być cenną lekcją dla innych, a samo dawanie tej lekcji będzie dla nas samych najbardziej leczące. Niesamowitym jest dla mnie również jak dla każdego innym jest pytanie kim jesteś? Sądzę, że w odpowiedzi na nie jest coś intymnego i mówiącego dużo o człowieku i o tym jakim jest. Sama nie byłabym w stanie określić swojej tożsamości jednym zdaniem i nie sądzę bym kiedykolwiek była, jednak skłoniło mnie to bardzo do eksploatacji mojej natury i tego kim tak naprawdę jestem? Ciekawym jest jak dla niektórych cechą ich charakteryzującą jest rola w określonej hierarchii. Matka, katoliczka, humanista. Uważam, że odpowiedzią na zadane wcześniej pytanie nie jest żadne z określeń ustosunkowujących nas w określonym miejscu, a coś co świadczy o nas, niezależnie od zewnętrznych czynników. Przykrym było dla mnie słuchanie jak dla sporej ilości przedstawionych osób liczyło się ich odbieranie przez innych lub wytknięcie sobie swoich wad. Sądzę, że człowiek nie jest w stanie być szczęśliwym jeśli nieustannie skupia się na sobie w obliczu społeczeństwa a nie na sobie jako jego części. Muszę przyznać, że nawet te jednozdaniowe odpowiedzi są dla mnie źródłem rozmyślań o ludzkiej naturze i złożoności człowieczeństwa, co jest mi dość bliskim i często goszczącym w mojej głowie tematem. Uważam, że refleksje nad sobą i zadawanie sobie tych pytań tak często jak to możliwe jest niezbędne do rozumienia siebie. *Kim jesteś? **Czego byś chciał? *Co jest dla Ciebie najważniejsze?