Regular Lovers
- louis garrel’in başrolünde olduğu siyah beyaz bir fransız filmi, yiyecek misin onu?
- e masaya koyuyorsun yicem yani.
oncelikle herkese hitap edebilecek bir film oldugunu dusunmuyorum. yogun ve yavas ilerlemesiyle birlikte oldukca uzun bir film. fransa’daki 1968 mayis ayaklanmalari doneminde gecen bu filmde basrol francois, dunyayi degistirebilecegini dusunen genc bir yazar. arastirdigim kadariyla filmde louis garrel, yonetmen olan babasi philippe garrel’in gencliginde 1968 olaylarinda yasadiklarindan esinlenerek ortaya koydugu bir karakteri canlandiriyor. babanin yasadiklarini oglunun oynamasi, filmi benim icin oldukca ozel kildi.
siyah beyaz olmasi da melankolik tarafini desteklemis. isyanin basarisizliginin ardindan tanisan francois ve lilie’nin iliskisi, karakterlerin sakin romantikligi ve zamanla gelisen dusunce farkliliklari guzel aktarilmis. francois gibi hissettigim ve dusundugum bircok nokta oldu. onun hayal kirikligini ve yorgunlugunu cokca hissettim. derin ve icime isleyen bir filmdi.
ayni zamanda izlerken the dreamers’i da dusundum. ayni donemi yansitan filmler olmalarina ragmen oldukca farkli iki bakis acisiyla anlatilmislar. the dreamers daha sehvetli ve erotik bir noktadayken, regular lovers daha huzunlu ve depresif bir yerde duruyor. ikisinde de louis garrel’in olmasi bana ayni donem, ayni beden ama farkli ruhlar hissi verdi.