Close

AZE Filmlərdə özümə aid bir parça tapanda o film mənim üçün daha çox dəyərli olur. Və bu film də onlardan biridir. Bəzi filmlər olur ki, onu sadəcə ən sevdiklərinizlə bölüşmək, onlarla birgə izləmək istəyirsiniz. "Close" tam olaraq o filmlərdən biridir deyərdim. Sadəcə mənə özəl olan insanlarla paylaşılacaq bir özəl film. Bu filmi analiz eləməyə gəldikdə isə deyərdim ki, ehtiva etdiyi mövzuda çəkilən ən real filmlərdəndir. Bizlər 12-13 yaşlı iki oğlanın arasındakı yaxın dostluq əlaqəsini görürük. Bu əlaqə məktəbə qədər onlar üçün olduqca dəyərli idi. Lakin məktəb başlayanda aralarındakı bu yaxınlıq bəzi CINDIRLARA toxundu deyə yavaş-yavaş aralanmağa, əlaqələri pozulmağa başladı. Bu da bizə hazırda mövcud olan cəmiyyətin dayatmış olduğu ideologiyaların necə pis nəticələr doğuracağını göstərdi. Onların sahib olduğu saf əlaqə Leonun cəmiyyət tərəfindən yavaş-yavaş yeritdiyi təzyiqdən qorxması ilə param-parça olur. Leo daha cəsarətli ola bilsəydi, son bambaşqa ola bilərdi. Yanlış anlaşılmasın əsla Leonu qınamaq kimi niyyətim ola bilməz. Remi isə daha həssas, incə ruhlu biri olduğu üçün və ən əsası cəmiyyətin təzyiqlərinə boyun əymədiyi üçün o sonluğu yaşadı. Heç də yad bir situasiya deyil onunku. Həyatının istənilən yerində tez-tez bu cür qısnamalara məruz qalan hər hansısa bir insan onun mövqeyini əksiksiz tam anlaya bilər. Sistemə uyğunlaşmaq istəmirsənsə, o sistemdən çıxmaq bəzən tək çıxış yolu olur insan üçün. Filmdə bir neçə xırda və dəyərli hesab etdiyim nüans var. Əvvəla sonda Leonun qolundan gipsin çıxarılmasından sonra ağlaması... Bunun ağrının və yasın bitməsini göstərdiyini düşünürəm. Elə ondan sonrakı çiçəklərlə dolu tarlada Leonun ardına (filmin başında Remi qaçanda arxada qalır) baxır və keçmişini geridə qoyaraq gələcəyinə doğru əmin addımlarla irəliləyir. Leonun yası qəbul edə bilmədiyini biz bir neçə dəfə görürük əvvəlki səhnələrdə. Ağlaya bilmirdi o heç cür. Sanki inkar hələ də beyninin bir ucunda ilişmiş bir halda qalırdı. Onun Reminin anasının iş yerinə gələndən sonrakı etirafı (hansı ki mənə görə oldu, mənim günahım idi deməsi) Reminin anasını dərindən sarssa da, daha sonra meşədə ana qəbullanış yaşayır və Leonu bağrına basır. O anda yasın Leo tərəfindən qəbul edildiyini və gözyaşlarının rahatlıqla boşaldığını görürük. Film boyu obrazların dərdi fərqli şeylərə yönləndirilərək göstərilir, basırılırdı. Heç biri dilinin ucuna gətirə bilmirdi dərdlərini. Leonunku dediyim kimi biləyinin ağrısı ilə göstərilir, Remininki isə mədə ağrısı. Bu baxımdan da Remi mənə çox doğma gəldi. Çünki günlük həyatında hər hansısa bir problemlə üzləşsəm, özümü pis hiss etsəm, ilk olaraq ürəyim bulanır, mədəmə ağrı vurur. Eynilə Reminin yaşadığı situasiya kimi. Bu psixosomatik reaksiyanın çox incə bir göstəricisidir. İzlədiyim ən yaxşı anime filmlərindən olan "*Pompo: The Cinephile*" filmində çox möhtəşəm bir ifadə yer alırdı. "Biz izləyərkən özümüzü tapdığımız filmləri sevirik." Bu çox doğru bir ifadədir. Keçmişdə mənə qarşı bullying edən şəxslər də Reminin halına salmışdılar. Amma Remidən fərqli olaraq mən ya ələkdən, ya fələkdən bir səbəbdən sağ qaldım və indi olduğum mövqeyə çata bildim. Hələ Belçikadakı Avropanın mərkəzindəki bir mədəniyyət belə ikən birdə bizimkiləri düşünün. Cəmiyyətimiz elə forma alıb ki, ən kiçik şeyi belə təhdid olaraq görür. Bu da çox toxic bir davranış aktıdır. İnsanları bu cür səbəblərdən kənarlaşdırırlar sonra da yalandan saxta ifadələr işlədirlər. Remiyə qarşı işlədilən ifadələr, hərəkətlər məni film boyu çox əsəbləşdirirdi. Elə bu səbəbdəndir ki, çox vaxt bullying edən şəxslər ilə empatiya etməkdən qaçmaq istəyirəm. Düşünürəm ki, bu qısnamaya məruz qalan şəxsə xəyanət olar (özüm mənə qarşı zorakılıq edənlərlə empatiya edib onların perspektivini anlamağa çalışanda kiçik Zaminə xəyanət edirəm kimi hiss edirəm). Bu hiss məndən nə zaman keçər onu da bilmirəm. Reminin dəyər vermiş olduğu Leo tərəfindən də kənarlaşdırılmasını da çox əla hiss etdim. Remi Neil Perry qədər özümə yaxın hiss etdiyim nadir obrazlardan biri oldu. Kaş Remi o sonu yaşamasa və daha yaxşı cəmiyyətə sahib olsaydı, ancaq bu son və vəziyyət mövcud sistemdə ən çox mümkün olan şeylərdən biridir. Remi o masada və həyətdə ağladığı an çox bərk qucaqlamaq istədim. Hələ Leo qəsdən ondan aralanıb yerdə yatanda dalınca gəlir yerə yatır və səhər Leo reaksiya verir deyə ağlayır. İçim parçalandı konkret. Bu film yas, kədər, dostluq, qısnama və minority baxımından izləyəcəyiniz ən yaxşı filmlərdən biridir. Minority yazdım deyə önyarğılı olmayın filmin əsas pointi o deyil. ENG When I find a piece of myself in a film, that film becomes much more valuable to me. And this is one of those films. There are some films that you only want to share with the people closest to you, to watch together with them. I would say Close is exactly one of those films. A special film to be shared only with people who are special to me. When it comes to analyzing the film, I would say it is one of the most realistic portrayals of its subject. We see the close friendship between two 12–13-year-old boys. This bond was very valuable to them before school. However, when school starts, their closeness begins to touch certain fragile nerves, and little by little, they start to drift apart and their relationship deteriorates. This shows how the ideologies imposed by society today can lead to harmful consequences. The pure connection they had is gradually shattered by Leo’s fear of the pressure imposed by society. If Leo had been more courageous, things could have ended very differently. Let me be clear—I have no intention of blaming Leo. Remi, on the other hand, because he is more sensitive and delicate, and most importantly because he does not submit to societal pressure, ends up facing that fate. His situation is not unfamiliar at all. Anyone who has been subjected to this kind of pressure at any point in their life can fully understand his position. If you do not want to adapt to the system, sometimes the only way out for a person is to leave that system. There are a few small but meaningful details in the film that I find valuable. First of all, Leo crying after the cast is removed from his arm at the end… I interpret this as the end of pain and mourning. Then, in the flower field that follows, Leo looks back (just as he stayed behind when Remi ran ahead at the beginning of the film) and moves forward toward his future with firm steps, leaving his past behind. We see several times earlier in the film that Leo cannot accept his grief. He simply cannot cry. It is as if denial is still stuck somewhere in his mind. After he goes to Remi’s mother’s workplace and confesses (saying it was because of him, that it was his fault), although this deeply shakes Remi’s mother, she later reaches a moment of acceptance in the forest and embraces Leo. At that moment, we see that Leo accepts the grief and his tears finally flow freely. Throughout the film, the characters’ pain is redirected and suppressed through different things. None of them can truly put their feelings into words. Leo’s pain is shown through the pain in his arm, while Remi’s is shown through stomach pain. In this sense, Remi felt very close to me. Because in my daily life, whenever I face a problem or feel bad, the first thing that happens is nausea and pain in my stomach—just like Remi. It is a very subtle indication of a psychosomatic reaction. In one of the best anime films I’ve watched, Pompo: The Cinephile, there is a very powerful line: “We love the films in which we find ourselves while watching.” This is absolutely true. The people who bullied me in the past put me in a situation similar to Remi’s. But unlike Remi, for one reason or another, I survived and managed to reach where I am today. And if even a culture in the heart of Europe like Belgium can be like this, imagine ours. Our society has taken a form where even the smallest difference is seen as a threat. This is a very toxic behavior. They exclude people for these reasons and then use fake, insincere expressions afterward. The words and actions directed at Remi made me very angry throughout the film. That’s why I often avoid empathizing with those who bully others. I feel like doing so would be a betrayal to the person who was subjected to that oppression (when I try to understand the perspective of those who hurt me, I feel like I am betraying the younger version of myself). I don’t know when or if this feeling will ever pass. I also deeply felt the moment when Leo, the person Remi valued, distanced himself from him. Remi became one of the rare characters I felt as close to as Neil Perry. I wish Remi hadn’t experienced that ending and had lived in a better society, but unfortunately, this ending and situation are among the most possible outcomes in the current system. When Remi cried at the table and in the yard, I just wanted to hug him tightly. Especially that moment when Leo deliberately distances himself, sleeps on the ground, and Remi follows him and lies down next to him—then cries in the morning because of Leo’s reaction… that completely broke me. This film is one of the best you can watch in terms of grief, sadness, friendship, oppression, and minority experience. And don’t be prejudiced just because I mentioned “minority”—that’s not the film’s main point.