Die My Love (2025) filmini izləyib çox bəyəndikdən sonra, Baby Rubynin təxminən eyni mövzunu ələ aldığını öyrənəndə ona da göz atmaq istədim. Film mənim üçün mövzusuna görə maraqlı, icrasına görə isə yarımçıq qalan filmlərdən biri oldu. Doğumdan sonrakı dövrün qadın üçün necə dağıdıcı ola biləcəyini göstərmək kinoda çox nadir hallarda qarşımıza çıxır. Əksər filmlər və seriallar analığı ya müqəddəsləşdirir, ya da estetik bir nağıla çevirir. Reallıq isə adətən kadrdan kənarda qalır.
Antinatalist olduğumu gizlətmirəm, amma bu filmə baxarkən müzakirə etdiyim məsələ uşaq dünyaya gətirmək yox, doğumdan sonra qadının yaşadığı psixoloji və fiziki çöküşdür. Baby Ruby bu çöküşü ilgisiz bir həyat yoldaşı fonunda göstərir: kişinin həyatı demək olar ki, dəyişmir, qadınınkı isə tanınmaz hala gəlir. Bədən, kimlik və gündəlik həyat parçalanır, toparlanmaq isə ciddi bir psixoloji güc tələb edir.
Film bunu səssiz və boğucu bir atmosferlə verməyə çalışır, lakin mənim üçün bu yanaşma çox da təsirli alınmadı. Toxunduğu mövzu çox dəyərli olsa da, işlənmə baxımından yer yer gücsüz qalır və yaratmaq istədiyi təsiri tam ötürə bilmir.
Buna baxmayaraq, Baby Ruby susulan bir reallığı göstərdiyi üçün önəmlidir. Rahat izlənən, “yaxşı hiss etdirən” bir film deyil — və bəlkə də elə buna görə mövcud olmalıdır.

Die My Love (2025) filmini izləyib çox bəyəndikdən sonra, Baby Rubynin təxminən eyni mövzunu ələ aldığını öyrənəndə ona da göz atmaq istədim. Film mənim üçün mövzusuna görə maraqlı, icrasına görə isə yarımçıq qalan filmlərdən biri oldu. Doğumdan sonrakı dövrün qadın üçün necə dağıdıcı ola biləcəyini göstərmək kinoda çox nadir hallarda qarşımıza çıxır. Əksər filmlər və seriallar analığı ya müqəddəsləşdirir, ya da estetik bir nağıla çevirir. Reallıq isə adətən kadrdan kənarda qalır.
Antinatalist olduğumu gizlətmirəm, amma bu filmə baxarkən müzakirə etdiyim məsələ uşaq dünyaya gətirmək yox, doğumdan sonra qadının yaşadığı psixoloji və fiziki çöküşdür. Baby Ruby bu çöküşü ilgisiz bir həyat yoldaşı fonunda göstərir: kişinin həyatı demək olar ki, dəyişmir, qadınınkı isə tanınmaz hala gəlir. Bədən, kimlik və gündəlik həyat parçalanır, toparlanmaq isə ciddi bir psixoloji güc tələb edir.
Film bunu səssiz və boğucu bir atmosferlə verməyə çalışır, lakin mənim üçün bu yanaşma çox da təsirli alınmadı. Toxunduğu mövzu çox dəyərli olsa da, işlənmə baxımından yer yer gücsüz qalır və yaratmaq istədiyi təsiri tam ötürə bilmir.
Buna baxmayaraq, Baby Ruby susulan bir reallığı göstərdiyi üçün önəmlidir. Rahat izlənən, “yaxşı hiss etdirən” bir film deyil — və bəlkə də elə buna görə mövcud olmalıdır.

my bad

my bad

I watched this for only Noémie Merlant but got quite interested

I watched this for only Noémie Merlant but got quite interested

a este paso soy masoquista en potencia

a este paso soy masoquista en potencia

Some films live off of their reveals and twists so much that most of it is just a build-up to that particular moment. It’s like the twist is the sole excuse for their existence.

Spotting a twist long before it happens isn’t always a bad sign, as long as what comes before it is entertaining enough. Unfortunately, Baby Ruby’s portrayal of postpartum is neither great nor terrible. It’s just a middling concept of a story clouded by some cliches and disappointing horror.

Some films live off of their reveals and twists so much that most of it is just a build-up to that particular moment. It’s like the twist is the sole excuse for their existence.

Spotting a twist long before it happens isn’t always a bad sign, as long as what comes before it is entertaining enough. Unfortunately, Baby Ruby’s portrayal of postpartum is neither great nor terrible. It’s just a middling concept of a story clouded by some cliches and disappointing horror.