Nie oceniam bo z jednej strony bardzo ciekawy film, ale z drugiej strony mam wrażenie, że Smarzowskiemu bardziej chodziło o pokazanie swojej wizji artystycznej i szokowanie oglądających, niż o prawidłowe przedstawienie tematu

Nie oceniam bo z jednej strony bardzo ciekawy film, ale z drugiej strony mam wrażenie, że Smarzowskiemu bardziej chodziło o pokazanie swojej wizji artystycznej i szokowanie oglądających, niż o prawidłowe przedstawienie tematu

usmarzone

usmarzone

poplakalam sie z 5 razy, brak slow

poplakalam sie z 5 razy, brak slow

„Tramwaj Zwany Pożądaniem” a’la Smarzowski, czyli kolejny dobry film, potrzebny społecznie temat i pełna sala kinowa. Czy z fajerwerkami? Niekoniecznie. Ale widz zamiera po seansie. Bałem się, że uzyskamy obraz „przesadzony” i prawdę powiedziawszy, scena z fekaliami oraz nagłą śmierci matki (oczywiście, że Kulesza) na to wskazywała. I tak, jest to świat pełen złych polityków, klnących wycwaniakowanych policjantów i oczywiście skorumpowanej instytucji kościelnej. Ale schemat i druga połowa filmu, wgniatająca w fotel, mająca odpowiedni rytm… czekająca na małe wybuchy… wbija w fotel - choć raz jeszcze, nie jest to nic czego nie widzieliśmy w rodzimym kinie. Rozbijamy historię na dwa potencjalne scenariusze, widzimy kalejdoskop wydarzeń, które wydarzyły się, dzieją się i potencjalnie będzie się dziać. Czy wrócę do tego filmu? Nie. Czy cieszę się, że go zobaczyłem? Tak. Jeśli choć jedna osoba, wśród tysięcy widzów - skorzysta z pomocy, to film spełnił swoją rolę.

„Tramwaj Zwany Pożądaniem” a’la Smarzowski, czyli kolejny dobry film, potrzebny społecznie temat i pełna sala kinowa. Czy z fajerwerkami? Niekoniecznie. Ale widz zamiera po seansie. Bałem się, że uzyskamy obraz „przesadzony” i prawdę powiedziawszy, scena z fekaliami oraz nagłą śmierci matki (oczywiście, że Kulesza) na to wskazywała. I tak, jest to świat pełen złych polityków, klnących wycwaniakowanych policjantów i oczywiście skorumpowanej instytucji kościelnej. Ale schemat i druga połowa filmu, wgniatająca w fotel, mająca odpowiedni rytm… czekająca na małe wybuchy… wbija w fotel - choć raz jeszcze, nie jest to nic czego nie widzieliśmy w rodzimym kinie. Rozbijamy historię na dwa potencjalne scenariusze, widzimy kalejdoskop wydarzeń, które wydarzyły się, dzieją się i potencjalnie będzie się dziać. Czy wrócę do tego filmu? Nie. Czy cieszę się, że go zobaczyłem? Tak. Jeśli choć jedna osoba, wśród tysięcy widzów - skorzysta z pomocy, to film spełnił swoją rolę.

dajcie mi pistolet niskokluczykowo

dajcie mi pistolet niskokluczykowo