
The Dance of Two Left Feet
2011·Drama·1h 25m
7.1
★









An unconventional love triangle that springs from a college student’s infatuation with his much older dance teacher. Wanting her attention, he asked the class beadle for dance training. Little did he know that he is in love with him.
Directed by Alvin B. Yapan
dance
coming of age
teacher student relationship
lgbt
gay theme
boys' love (bl)

Trailer

IMDB
N/A
Cast

Paulo Avelino
Marlon

Rocco Nacino
Dennis

Jean Garcia
Karen
Crew

Alvin B. Yapan
Director

Alvin B. Yapan
Writer

Alemberg Ang
Executive Producer

Alvin B. Yapan
Executive Producer
Popular Reviews
14 reviews
James Brent
9.0★ · 02/02/26

What a day to be poetic, a dancer, and a Filipino queer.This film somehow exceeds my expectations, as I was trying to see something intimate but received something more to show what a confusion love can be perceived to be. The fact that he (Rocco) dances his yearning towards (Paulo) was one of my favorite scenes; it was something that made me feel like yearning is a great fundamental matter if you're in love with something without being sure of it but so sure of your emotions and love.
The poetries were an absolute peak; the deep Filipino words made me search, as I was unable to comprehend them, for it was my first time encountering some of the words they've used.
What a day to be poetic, a dancer, and a Filipino queer.This film somehow exceeds my expectations, as I was trying to see something intimate but received something more to show what a confusion love can be perceived to be. The fact that he (Rocco) dances his yearning towards (Paulo) was one of my favorite scenes; it was something that made me feel like yearning is a great fundamental matter if you're in love with something without being sure of it but so sure of your emotions and love.
The poetries were an absolute peak; the deep Filipino words made me search, as I was unable to comprehend them, for it was my first time encountering some of the words they've used.
1
ajn
7.0★ · 04/04/26

sa coalition pa tlg nagkasagutan
sa coalition pa tlg nagkasagutan
althea Daniel
6.0★ · 03/30/26

Apaka poetic like LEGIT !
pero not my thing sorry, pero same dennis si paulo na'yan eh. gets na gets ko kayo ni carson dens...
pero not my thing sorry, pero same dennis si paulo na'yan eh. gets na gets ko kayo ni carson dens...
Apaka poetic like LEGIT !
pero not my thing sorry, pero same dennis si paulo na'yan eh. gets na gets ko kayo ni carson dens...
pero not my thing sorry, pero same dennis si paulo na'yan eh. gets na gets ko kayo ni carson dens...
rone
8.0★ · 01/21/26

***“tama ka. puwede ngang dalawa silang lalaki.”
—
“o... dalawang babae.”***
this is my first time seeing a filipino BL film, where you can feel the pure emotions through presenting the beauty of arts. buhay na buhay sa mga tula na binubuo ng mga malalalim na salita.
i love jean garcia’s character here—the way she shows her love for dancing, at kung paano niya ipinakita na desidido siyang gawin ang lahat ng gusto niya sa paraan ng pagmamahal sa sining. one of my favorite scene here is the part where they focused the camera to ma’am karen, while marlon and dennis are dancing in front of her, and there’s a mirror behind ma’am karen and you can see their reflections while they are dancing. i love the idea of the cinematography. the acting skills—the way she carried that scene, like, you can actually feel her emotions habang bumubuhos ang mga luha, na parang pakiramdam niya, nakikita niya ang sarili niya. i cried on that part, ewan, ang galing niya.
sobrang ganda ng karakter niya. napaisip ako bigla na iba pala talaga ang nagagawa ng pagmamahal. iba rin ang nagagawa ng mga salita. puwede mong ituro sa iba, puwede rin nilang itatak sa kukote nila. nakakahawa rin pala ang pag-ibig, lalo na kapag busilak ang pinaramdam.
i love the ending. ewan ko kung tama ang pagkaka-gets ko, pero ang ganda. nung naluha si marlon sa last scene na ’yun, feeling ko he realized na kasama na sa mga piraso niya ang pagsasayaw—nabuo na ang pagmamahal niya doon. at may rason kung bakit at kanino niya natutuhan. hindi kay miss karen, kundi kay dennis.
—
“o... dalawang babae.”***
this is my first time seeing a filipino BL film, where you can feel the pure emotions through presenting the beauty of arts. buhay na buhay sa mga tula na binubuo ng mga malalalim na salita.
i love jean garcia’s character here—the way she shows her love for dancing, at kung paano niya ipinakita na desidido siyang gawin ang lahat ng gusto niya sa paraan ng pagmamahal sa sining. one of my favorite scene here is the part where they focused the camera to ma’am karen, while marlon and dennis are dancing in front of her, and there’s a mirror behind ma’am karen and you can see their reflections while they are dancing. i love the idea of the cinematography. the acting skills—the way she carried that scene, like, you can actually feel her emotions habang bumubuhos ang mga luha, na parang pakiramdam niya, nakikita niya ang sarili niya. i cried on that part, ewan, ang galing niya.
ang sabi niya nga, “sa mga ganiyang pagkakataon, iniisip ko na lang na… hindi ibang tao ang tinuturuan ko, kundi ang sarili ko
“minsan may silbi rin ang mga salita, nakakapagod na rin minsan ang pagsayaw.”
sobrang ganda ng karakter niya. napaisip ako bigla na iba pala talaga ang nagagawa ng pagmamahal. iba rin ang nagagawa ng mga salita. puwede mong ituro sa iba, puwede rin nilang itatak sa kukote nila. nakakahawa rin pala ang pag-ibig, lalo na kapag busilak ang pinaramdam.
i love the ending. ewan ko kung tama ang pagkaka-gets ko, pero ang ganda. nung naluha si marlon sa last scene na ’yun, feeling ko he realized na kasama na sa mga piraso niya ang pagsasayaw—nabuo na ang pagmamahal niya doon. at may rason kung bakit at kanino niya natutuhan. hindi kay miss karen, kundi kay dennis.
***“tama ka. puwede ngang dalawa silang lalaki.”
—
“o... dalawang babae.”***
this is my first time seeing a filipino BL film, where you can feel the pure emotions through presenting the beauty of arts. buhay na buhay sa mga tula na binubuo ng mga malalalim na salita.
i love jean garcia’s character here—the way she shows her love for dancing, at kung paano niya ipinakita na desidido siyang gawin ang lahat ng gusto niya sa paraan ng pagmamahal sa sining. one of my favorite scene here is the part where they focused the camera to ma’am karen, while marlon and dennis are dancing in front of her, and there’s a mirror behind ma’am karen and you can see their reflections while they are dancing. i love the idea of the cinematography. the acting skills—the way she carried that scene, like, you can actually feel her emotions habang bumubuhos ang mga luha, na parang pakiramdam niya, nakikita niya ang sarili niya. i cried on that part, ewan, ang galing niya.
sobrang ganda ng karakter niya. napaisip ako bigla na iba pala talaga ang nagagawa ng pagmamahal. iba rin ang nagagawa ng mga salita. puwede mong ituro sa iba, puwede rin nilang itatak sa kukote nila. nakakahawa rin pala ang pag-ibig, lalo na kapag busilak ang pinaramdam.
i love the ending. ewan ko kung tama ang pagkaka-gets ko, pero ang ganda. nung naluha si marlon sa last scene na ’yun, feeling ko he realized na kasama na sa mga piraso niya ang pagsasayaw—nabuo na ang pagmamahal niya doon. at may rason kung bakit at kanino niya natutuhan. hindi kay miss karen, kundi kay dennis.
—
“o... dalawang babae.”***
this is my first time seeing a filipino BL film, where you can feel the pure emotions through presenting the beauty of arts. buhay na buhay sa mga tula na binubuo ng mga malalalim na salita.
i love jean garcia’s character here—the way she shows her love for dancing, at kung paano niya ipinakita na desidido siyang gawin ang lahat ng gusto niya sa paraan ng pagmamahal sa sining. one of my favorite scene here is the part where they focused the camera to ma’am karen, while marlon and dennis are dancing in front of her, and there’s a mirror behind ma’am karen and you can see their reflections while they are dancing. i love the idea of the cinematography. the acting skills—the way she carried that scene, like, you can actually feel her emotions habang bumubuhos ang mga luha, na parang pakiramdam niya, nakikita niya ang sarili niya. i cried on that part, ewan, ang galing niya.
ang sabi niya nga, “sa mga ganiyang pagkakataon, iniisip ko na lang na… hindi ibang tao ang tinuturuan ko, kundi ang sarili ko
“minsan may silbi rin ang mga salita, nakakapagod na rin minsan ang pagsayaw.”
sobrang ganda ng karakter niya. napaisip ako bigla na iba pala talaga ang nagagawa ng pagmamahal. iba rin ang nagagawa ng mga salita. puwede mong ituro sa iba, puwede rin nilang itatak sa kukote nila. nakakahawa rin pala ang pag-ibig, lalo na kapag busilak ang pinaramdam.
i love the ending. ewan ko kung tama ang pagkaka-gets ko, pero ang ganda. nung naluha si marlon sa last scene na ’yun, feeling ko he realized na kasama na sa mga piraso niya ang pagsasayaw—nabuo na ang pagmamahal niya doon. at may rason kung bakit at kanino niya natutuhan. hindi kay miss karen, kundi kay dennis.
Shua
6.0★ · 05/19/25

poetry and queerness
poetry and queerness