possibly ever, this film perfectly captures the everyday suffocation of being born poor and the system is set up to crush dreams before they start. also how schools are preparing kids not for growth, but for obedience and low-wage labor.

in the philippines, you’ll hear “mag-aral ka nang mabuti para umangat ka sa buhay” over and over again, study hard so you can have a better life. but what they don’t say is that the playing field isn’t level. a kid from the province with no internet, no lunch money, and parents who work themselves sick just to survive is expected to compete with someone from private school, who has tutors, stable power, and a quiet place to study. and when the poor kid struggles or fails, society blames them for not trying hard enough, never questioning the system that made it almost impossible in the first place. just like billy, so many kids are told they can be anything, but only within the walls of what the world already expects of them nurse, seaman, teacher, ofw never artist, writer, dreamer. if you dare to dream beyond what’s “practical,” people laugh. if you don’t dream at all, they call you lazy. there’s no winning.

“a story about a boy and his bird kestrel” this is not. kes becomes a metaphor for everything billy doesn’t have like freedom, respect, and the ability to rise above his environment. training kes becomes billy’s way of reclaiming control, of proving (maybe just to himself) that he can do something. that he is capable. that he matters. but the tragedy, ofc, is that the world doesn’t allow kids like billy to dream for long. the ending showing us that the system not only fails working-class kids it destroys the few things they find to hold on to.

rated 5 stars and instantly placed in my top 4 favorites. i usually lean toward the more depressing side of coming-of-age films, but i also deeply love this kind, that feels so real, it becomes personal and political at the same time. films like güeros (2014) and ratcatcher (1999) that so deeply connected to the struggles of society. this film belongs with them.

#10 : andrew garfield's closet picks | my criterion challenge 2025 | auteur-coded | top 10 films ⋆˚࿔

possibly ever, this film perfectly captures the everyday suffocation of being born poor and the system is set up to crush dreams before they start. also how schools are preparing kids not for growth, but for obedience and low-wage labor.

in the philippines, you’ll hear “mag-aral ka nang mabuti para umangat ka sa buhay” over and over again, study hard so you can have a better life. but what they don’t say is that the playing field isn’t level. a kid from the province with no internet, no lunch money, and parents who work themselves sick just to survive is expected to compete with someone from private school, who has tutors, stable power, and a quiet place to study. and when the poor kid struggles or fails, society blames them for not trying hard enough, never questioning the system that made it almost impossible in the first place. just like billy, so many kids are told they can be anything, but only within the walls of what the world already expects of them nurse, seaman, teacher, ofw never artist, writer, dreamer. if you dare to dream beyond what’s “practical,” people laugh. if you don’t dream at all, they call you lazy. there’s no winning.

“a story about a boy and his bird kestrel” this is not. kes becomes a metaphor for everything billy doesn’t have like freedom, respect, and the ability to rise above his environment. training kes becomes billy’s way of reclaiming control, of proving (maybe just to himself) that he can do something. that he is capable. that he matters. but the tragedy, ofc, is that the world doesn’t allow kids like billy to dream for long. the ending showing us that the system not only fails working-class kids it destroys the few things they find to hold on to.

rated 5 stars and instantly placed in my top 4 favorites. i usually lean toward the more depressing side of coming-of-age films, but i also deeply love this kind, that feels so real, it becomes personal and political at the same time. films like güeros (2014) and ratcatcher (1999) that so deeply connected to the struggles of society. this film belongs with them.

#10 : andrew garfield's closet picks | my criterion challenge 2025 | auteur-coded | top 10 films ⋆˚࿔

**The Criterion Challenge #11:* Judge a film by its cover- Watch a fill whose cover art caught your eye*

İnsan özünün ibtidai təbiəti ilə yaşamalıdır, yoxsa şüurunun təbiətə qarşı olan inadkarlığı ilə? Görəsən qurulmuş cəmiyyətlər və ümumi olaraq bu sivilizasiya ədalət anlayışını və bunun kimi mücərrəd mövhumları tam sistemləşdirə biləcəkmi ya da belə bir potensiala malikdirmi? Sistemlər insan zehninə adaptasiya ola biləcək qədər güclənə bilərmi? Metod düzgündürmü; riyaziyyatımız, sənətimiz, biologiyamız və s. reallığı anlamaq üçün düz yolumu izləyir? Yoxsa bu səhv yollar bizi düz yola sürükləyəcək? Obyektivlik arxasınca qaçan bu insan obyektivliyi əldə etdikdə ən əsası bu oğlanın dərdinə çarə tapa biləcəkmi? Onun bilinməz yoluna aydınlıq gətirə biləcəkmi?

Kes sanki bu bilinməz sualların təzahürüdür. 60 - ların Britaniyasının təsviridir; sərt valideynlər, müəllimlər, uşaqlar.. Haraki psixoloji və fiziki zorakılıq individual dəyərləri üstələyir, haraki "professional", "əməkdar" həyat insanları əzir və xoşbəxtliyini öldürür. Bütün bunların arasında bir oğlanın hekayəsidir bu film. Bu oğlan ətraf mühiti ilə ayaqlaşa bilmir və fiziki cəhətdən də gücsüz olduğu üçün təbii olaraq ibtidai mühitdə əzilir. Bütün bunların gətirdiyi izolyasiya ilə bu oğlan öz mənasını bir quş bəsləməkdə tapır: kestrel. Bu ikisinin cəmiyyətə qarşı mübarizəsini izləyirik.

Baş obrazımız yaşadığı bütün bu zorakılıqlardan heç nəyə güvənməməyi öyrənir. Böyütdüyü quşu belə onun təbiəti ilə necə də səsləşir: tək, sərt, çətin, nadir, azad. Bu quş onun ilham mənbəyidir çünki ətrafındaki tapmadığı şeyləri onda tapır. Ən əsası xoşbəxtliyini tapır onda və onu tərk etməsindən çox qorxur. Bu uşaq film boyu heç nədən pis olmur, halbuki əksini gözləyirik. Özü üçün yaxşı, ancaq bir tərəfdən də tragik bir nüansdır. Emosiyalarını itirir; dava edərkən ağlayanda belə əzildiyi və alçaldıldığı üçün yox, fiziki olaraq ağrı hiss etdiyi üçün ağlayır. Sonda quşunu itirərkən belə onun emosional laqeydliyini görürük. O hər şeyini o qədər itirdiki, artıq ona qalan tək şey olan ruhunun təzahürünü özünə saxlayır. Çünki qorxurki onu da kimsə görsə əlindən alıb sındıracaq. O siz, o da qayda qanunlarınız və bu da onun nəticəsi; film bunu pıçıldayır bizə.

Film sosial ədalətsizliyin və insanlıqdan kənar davranışların daha bir tənqididir. Rejissor təkcə ideya ilə yox stil olaraq oxşarlıqla da filmini daha da gücləndirib. Texniki struktur və alt qatda yaranan bu vəhdətlə bu iki hissə bir birini gücləndirir. Autentik bir işdir, o dövrlərdəki Hollywood optimizmi və şən abu havasına qarşı sanki bir üsyandır. Filmdəki musiqisiz və durğun, eyni zamanda smooth storytelling onu digər işlərdən fərqləndirir; sadə amma çox şey deyən bir nümunə. Haqqında və obrazları barədə çox danışmaq olar.

**The Criterion Challenge #11:* Judge a film by its cover- Watch a fill whose cover art caught your eye*

İnsan özünün ibtidai təbiəti ilə yaşamalıdır, yoxsa şüurunun təbiətə qarşı olan inadkarlığı ilə? Görəsən qurulmuş cəmiyyətlər və ümumi olaraq bu sivilizasiya ədalət anlayışını və bunun kimi mücərrəd mövhumları tam sistemləşdirə biləcəkmi ya da belə bir potensiala malikdirmi? Sistemlər insan zehninə adaptasiya ola biləcək qədər güclənə bilərmi? Metod düzgündürmü; riyaziyyatımız, sənətimiz, biologiyamız və s. reallığı anlamaq üçün düz yolumu izləyir? Yoxsa bu səhv yollar bizi düz yola sürükləyəcək? Obyektivlik arxasınca qaçan bu insan obyektivliyi əldə etdikdə ən əsası bu oğlanın dərdinə çarə tapa biləcəkmi? Onun bilinməz yoluna aydınlıq gətirə biləcəkmi?

Kes sanki bu bilinməz sualların təzahürüdür. 60 - ların Britaniyasının təsviridir; sərt valideynlər, müəllimlər, uşaqlar.. Haraki psixoloji və fiziki zorakılıq individual dəyərləri üstələyir, haraki "professional", "əməkdar" həyat insanları əzir və xoşbəxtliyini öldürür. Bütün bunların arasında bir oğlanın hekayəsidir bu film. Bu oğlan ətraf mühiti ilə ayaqlaşa bilmir və fiziki cəhətdən də gücsüz olduğu üçün təbii olaraq ibtidai mühitdə əzilir. Bütün bunların gətirdiyi izolyasiya ilə bu oğlan öz mənasını bir quş bəsləməkdə tapır: kestrel. Bu ikisinin cəmiyyətə qarşı mübarizəsini izləyirik.

Baş obrazımız yaşadığı bütün bu zorakılıqlardan heç nəyə güvənməməyi öyrənir. Böyütdüyü quşu belə onun təbiəti ilə necə də səsləşir: tək, sərt, çətin, nadir, azad. Bu quş onun ilham mənbəyidir çünki ətrafındaki tapmadığı şeyləri onda tapır. Ən əsası xoşbəxtliyini tapır onda və onu tərk etməsindən çox qorxur. Bu uşaq film boyu heç nədən pis olmur, halbuki əksini gözləyirik. Özü üçün yaxşı, ancaq bir tərəfdən də tragik bir nüansdır. Emosiyalarını itirir; dava edərkən ağlayanda belə əzildiyi və alçaldıldığı üçün yox, fiziki olaraq ağrı hiss etdiyi üçün ağlayır. Sonda quşunu itirərkən belə onun emosional laqeydliyini görürük. O hər şeyini o qədər itirdiki, artıq ona qalan tək şey olan ruhunun təzahürünü özünə saxlayır. Çünki qorxurki onu da kimsə görsə əlindən alıb sındıracaq. O siz, o da qayda qanunlarınız və bu da onun nəticəsi; film bunu pıçıldayır bizə.

Film sosial ədalətsizliyin və insanlıqdan kənar davranışların daha bir tənqididir. Rejissor təkcə ideya ilə yox stil olaraq oxşarlıqla da filmini daha da gücləndirib. Texniki struktur və alt qatda yaranan bu vəhdətlə bu iki hissə bir birini gücləndirir. Autentik bir işdir, o dövrlərdəki Hollywood optimizmi və şən abu havasına qarşı sanki bir üsyandır. Filmdəki musiqisiz və durğun, eyni zamanda smooth storytelling onu digər işlərdən fərqləndirir; sadə amma çox şey deyən bir nümunə. Haqqında və obrazları barədə çox danışmaq olar.

кино о том, что любовь не всегда спасает, но она -  единственное, что делает жизнь жизнью, даже когда всё заканчивается

кино о том, что любовь не всегда спасает, но она -  единственное, что делает жизнь жизнью, даже когда всё заканчивается

Billy, nunjukkin gimana seseorang yg hidup di keterbatasan tapi tetep berusaha nemuin freedom dan kebahagiaannya sendiri, walaupun cuman dari seekor burung.

And, FUCK JUD.

Billy, nunjukkin gimana seseorang yg hidup di keterbatasan tapi tetep berusaha nemuin freedom dan kebahagiaannya sendiri, walaupun cuman dari seekor burung.

And, FUCK JUD.

and teachers, sir, they’re not bothered about us.

i wanted to punch a lot of people in the face.

and teachers, sir, they’re not bothered about us.

i wanted to punch a lot of people in the face.