Zijn we weer met onze Sallie Harmsencore.
Magistrale Verhoeven. Gaite laat d'r tieten zien aan de rukker van de makelaarsfamilie, omdat hij alleen maar loopt te rukken op eigen gemaakte creaties van haar hoofd geplaatst op het hoofd van naakte mejuffrouwen in sexy houdingen. Desbetreffende foto (tis een Polaroid) die gemaakt werd door de rukker van haar tieten, maakt ook nog een rondje door het Haarlemmerhuis. Prima de luxe. Geen schaamtes, er wordt redelijk relaxt gedaan.
Om dan over onze Sallie te spreken. Ik houd van haar, ja nog steeds, maar dat ze zwanger was stond me niet echt aan. Het is voor mij als biologische man een beetje een afknapper, want bezet = bezet. En bij haar is dat, als zwangere, zeker zo. Gelukkig is ze niet echt zwanger (spoiler), en die informatie wordt verkregen via onze informanten op het dak. We zien haar slanke lichaam nog van boven, blabla. Creep.
Dat was misschien wel het meest komische, hoe ze op dat dak kwamen. Adres werd gevonden, maar hoe op het dak te geraken? Even op Streetview kijken leerden ze dat er een steiger even verderop in de straat stond. En warempel, in het echt stond de steiger er nog fier te pronken met zijn kracht mensen te vervoeren naar de ultieme hoogtes van... daken.
Om dan over de review-vorm en alinea’s te spreken, ja, het is wat, maar het sorteert de gedachten toch flink beter. Helaas wordt alles wel een beetje formeel en recensietalk, dus niet echt -écht-? Oh, jawel. Gewoon relateren met scherpe grapjes enzo, dat soort dingen. En dan ga je uitwijden over onderwerpen waar je het niet over wil hebben, maar waar je over begint omdat je schrijft. Niet per se over de film zelf.
Dat maakt niet veel uit, dat deed ik altijd, maar het schrijven eist z'n tol ergens anders ook weer. Zo zal je woordenschat telkens weer dezelfde woorden bevatten, want je graaft een soort kanaal waarin dit soort stukjes schrijven een gewoonte wordt. Dat betekent meer lezen, meer willekeurige kletskoek bullshit uitkramen, enz. Dat is inspirerend.
Om met een geïnspireerde gedachte te eindigen, Nederlandse cinema is geweldig! Er wordt zoveel gemaakt, daar moet niet per se iets goeds tussenzitten, maar wel iets wat de moeite waard is qua tijdsvertoeving. Ach, klinkt veels te open deur, maar het blijft notabene wel onze eigen cinema. Koesteren dus. Algoeds.
Zijn we weer met onze Sallie Harmsencore.
Magistrale Verhoeven. Gaite laat d'r tieten zien aan de rukker van de makelaarsfamilie, omdat hij alleen maar loopt te rukken op eigen gemaakte creaties van haar hoofd geplaatst op het hoofd van naakte mejuffrouwen in sexy houdingen. Desbetreffende foto (tis een Polaroid) die gemaakt werd door de rukker van haar tieten, maakt ook nog een rondje door het Haarlemmerhuis. Prima de luxe. Geen schaamtes, er wordt redelijk relaxt gedaan.
Om dan over onze Sallie te spreken. Ik houd van haar, ja nog steeds, maar dat ze zwanger was stond me niet echt aan. Het is voor mij als biologische man een beetje een afknapper, want bezet = bezet. En bij haar is dat, als zwangere, zeker zo. Gelukkig is ze niet echt zwanger (spoiler), en die informatie wordt verkregen via onze informanten op het dak. We zien haar slanke lichaam nog van boven, blabla. Creep.
Dat was misschien wel het meest komische, hoe ze op dat dak kwamen. Adres werd gevonden, maar hoe op het dak te geraken? Even op Streetview kijken leerden ze dat er een steiger even verderop in de straat stond. En warempel, in het echt stond de steiger er nog fier te pronken met zijn kracht mensen te vervoeren naar de ultieme hoogtes van... daken.
Om dan over de review-vorm en alinea’s te spreken, ja, het is wat, maar het sorteert de gedachten toch flink beter. Helaas wordt alles wel een beetje formeel en recensietalk, dus niet echt -écht-? Oh, jawel. Gewoon relateren met scherpe grapjes enzo, dat soort dingen. En dan ga je uitwijden over onderwerpen waar je het niet over wil hebben, maar waar je over begint omdat je schrijft. Niet per se over de film zelf.
Dat maakt niet veel uit, dat deed ik altijd, maar het schrijven eist z'n tol ergens anders ook weer. Zo zal je woordenschat telkens weer dezelfde woorden bevatten, want je graaft een soort kanaal waarin dit soort stukjes schrijven een gewoonte wordt. Dat betekent meer lezen, meer willekeurige kletskoek bullshit uitkramen, enz. Dat is inspirerend.
Om met een geïnspireerde gedachte te eindigen, Nederlandse cinema is geweldig! Er wordt zoveel gemaakt, daar moet niet per se iets goeds tussenzitten, maar wel iets wat de moeite waard is qua tijdsvertoeving. Ach, klinkt veels te open deur, maar het blijft notabene wel onze eigen cinema. Koesteren dus. Algoeds.
