I too prefer parasocial relationships with K-pop idols to the real thing.

The portrait of a woman incapable of truly opening herself up to others, building walls around herself that ultimately condemn her to a profound loneliness. Only the imminence of death, brought about by a terminal diagnosis, gives her the courage to lower her defences and embrace what has always eluded her: love, friendship, and family. In a cruel irony, she allows herself to live fully just as her life draws to a close.

The scene of the dove's funeral moved me deeply.

I too prefer parasocial relationships with K-pop idols to the real thing.

The portrait of a woman incapable of truly opening herself up to others, building walls around herself that ultimately condemn her to a profound loneliness. Only the imminence of death, brought about by a terminal diagnosis, gives her the courage to lower her defences and embrace what has always eluded her: love, friendship, and family. In a cruel irony, she allows herself to live fully just as her life draws to a close.

The scene of the dove's funeral moved me deeply.

que triste por dios me mato, y las magnolias😭

que triste por dios me mato, y las magnolias😭

bazen bir film aniden girer hayatına, kalbinin içine, ruhuna, iyi ki ve tam zamanında.
sığırcıkların neden uçtuğunu,
bir şehrin "senin şehrin" olmasının ne demek olduğunu,
kendi dertlerin ve kendine edindiğin dertlerin arasındaki o ince çizgiyi,
gözyaşlarından buğulanan periferik görüşünü,
arnavut kaldırımlı taş sokaklara düşen yağmur tanelerini,
bir zamanlar en sevdiğin makarnayı,
tadını çoktan unuttuğun o dondurmayı, öpmeyi ve sarılmayı hatırlatır sana.
hatırlatır bildiklerini ama unuttuklarını
ve unutmak zorunda kaldıklarını.
seni sana anlatır.
kaldır başını arnavut kaldırımlarından der, sığırcıklara bak.
ve güvercinlere.
bizim için uçan ve bizimle uçanlara.

bazen bir film aniden girer hayatına, kalbinin içine, ruhuna, iyi ki ve tam zamanında.
sığırcıkların neden uçtuğunu,
bir şehrin "senin şehrin" olmasının ne demek olduğunu,
kendi dertlerin ve kendine edindiğin dertlerin arasındaki o ince çizgiyi,
gözyaşlarından buğulanan periferik görüşünü,
arnavut kaldırımlı taş sokaklara düşen yağmur tanelerini,
bir zamanlar en sevdiğin makarnayı,
tadını çoktan unuttuğun o dondurmayı, öpmeyi ve sarılmayı hatırlatır sana.
hatırlatır bildiklerini ama unuttuklarını
ve unutmak zorunda kaldıklarını.
seni sana anlatır.
kaldır başını arnavut kaldırımlarından der, sığırcıklara bak.
ve güvercinlere.
bizim için uçan ve bizimle uçanlara.

maybe life is about crying with your oldest friend while the credits roll

maybe life is about crying with your oldest friend while the credits roll

Fanculo tempo, ti odio

Fanculo tempo, ti odio