The Last Day of Summer

Idę się utopić!

Idę się utopić!

Polski, piękny, pretensjonalny.
Wydaje mi się że widzę i czuję o co chodziło, i ma to swoje momenty, ale losowość zachowań bohaterów i dialogów psuje mi immersję. Nie jestem w stanie zachwycić się filmem, w którym po jednym dotknięciu kobiety chłop robi fikołka i zapomniawszy, że nie umie pływać wbiega prosto we wzburzone fale Bałtyku.

Polski, piękny, pretensjonalny.
Wydaje mi się że widzę i czuję o co chodziło, i ma to swoje momenty, ale losowość zachowań bohaterów i dialogów psuje mi immersję. Nie jestem w stanie zachwycić się filmem, w którym po jednym dotknięciu kobiety chłop robi fikołka i zapomniawszy, że nie umie pływać wbiega prosto we wzburzone fale Bałtyku.

nie ma chuja że on tak o znalazł takie duże bursztyny

nie ma chuja że on tak o znalazł takie duże bursztyny

I don’t think I got this one. Sorta felt like a stageplay but in the 360 degree plane of this isolated beach. At times I wondered if they were dead a la Pitfall. Most difficult to overcome was the forced unity of characters. I often have difficulty with relationships which seems to spring up randomly or are arbitrarily forced. This felt like a distilled version of that which compounded that obstacle into a nigh impossibility to connect with. There are some wonderful shots and I will say I found the final 10 minutes suddenly compelling. Last shot is awesome.

I don’t think I got this one. Sorta felt like a stageplay but in the 360 degree plane of this isolated beach. At times I wondered if they were dead a la Pitfall. Most difficult to overcome was the forced unity of characters. I often have difficulty with relationships which seems to spring up randomly or are arbitrarily forced. This felt like a distilled version of that which compounded that obstacle into a nigh impossibility to connect with. There are some wonderful shots and I will say I found the final 10 minutes suddenly compelling. Last shot is awesome.

Metaphorisches Kino. Ein Mann und eine Frau, eigentlich bereit eine neue Generation zu zeugen, haben ihre Jugend im Krieg gelassen. Er traumatisiert, sie die verschollene Liebe nicht überwindend, werden sie sich neckisch umspielen, viel Zeit bleibt nicht mehr, am Abend muss sie abreisen. Für immer. Aber beider Schmerz sitzt zu tief, beide zu jung um wirklich alt zu sein, aber halt durch den Krieg viel zu alt geworden um noch jung zu sein. Das Ende ist vielsagend und deprimierend.

Metaphorisches Kino. Ein Mann und eine Frau, eigentlich bereit eine neue Generation zu zeugen, haben ihre Jugend im Krieg gelassen. Er traumatisiert, sie die verschollene Liebe nicht überwindend, werden sie sich neckisch umspielen, viel Zeit bleibt nicht mehr, am Abend muss sie abreisen. Für immer. Aber beider Schmerz sitzt zu tief, beide zu jung um wirklich alt zu sein, aber halt durch den Krieg viel zu alt geworden um noch jung zu sein. Das Ende ist vielsagend und deprimierend.