I don’t usually give out a 5 stars on the first watch, but man was this something special.

I don’t usually give out a 5 stars on the first watch, but man was this something special.

When I say I want musical film that is gut-wrenching, I meant it like this film. Starting off with everything in Matsuko’s life, its truly tragic — it saddens me how she’s wrongly blamed, disowned by her family, abandoned by her various lovers, and died tragically by kids beating her to her death. In memories of Matsuko, she somehow taught me something, that regardless of everything which had happened in her life, she didn’t give up and even at the end of her life, she still try to grab on that hope in turning her life back into becoming better than it was. It is more gut-wrenching knowing in the end of Kumi’s life, she truly yearns and hope Matsuko would come back home.

No one deserves Matsuko, whom she whole heartedly love and forgive the wrongdoings of her surrounding. I mostly loathe the men that have being in intimate relationship with her — sure Matsuko may have been too dependent and clingy, but she doesn’t give up on you like AAAA, I hate them so much for how they treated Matsuko.

In whole honesty, this film really makes me cry a lot, to which I didn’t expect. I really love this film, it is whimsical yet poetic, beautiful yet tragic, hilarious yet gut-wrenching to very core of your soul. 

I truly don’t think Matsuko’s life is near meaningless, I think she live her life with an hope and kindness to the world. oh Matsuko, maybe in this life you didn’t had the fairytale you always of but perhaps, far away in the abyss of galaxies, there you will see that your life is the fairytale you’ve always dreamed for.

When I say I want musical film that is gut-wrenching, I meant it like this film. Starting off with everything in Matsuko’s life, its truly tragic — it saddens me how she’s wrongly blamed, disowned by her family, abandoned by her various lovers, and died tragically by kids beating her to her death. In memories of Matsuko, she somehow taught me something, that regardless of everything which had happened in her life, she didn’t give up and even at the end of her life, she still try to grab on that hope in turning her life back into becoming better than it was. It is more gut-wrenching knowing in the end of Kumi’s life, she truly yearns and hope Matsuko would come back home.

No one deserves Matsuko, whom she whole heartedly love and forgive the wrongdoings of her surrounding. I mostly loathe the men that have being in intimate relationship with her — sure Matsuko may have been too dependent and clingy, but she doesn’t give up on you like AAAA, I hate them so much for how they treated Matsuko.

In whole honesty, this film really makes me cry a lot, to which I didn’t expect. I really love this film, it is whimsical yet poetic, beautiful yet tragic, hilarious yet gut-wrenching to very core of your soul. 

I truly don’t think Matsuko’s life is near meaningless, I think she live her life with an hope and kindness to the world. oh Matsuko, maybe in this life you didn’t had the fairytale you always of but perhaps, far away in the abyss of galaxies, there you will see that your life is the fairytale you’ve always dreamed for.

Duygular içinde öylesine bir geçiş vardı ki duygu roller coasterına binmiş gibi hissettim; tek bir hatanın küçük bir kar tanesinden kocaman bir çığa dönüşmesini inanılmaz bir görsel ve duygular ile anlatmışlar ve bu sinematografi içinde kayboluyorsunuz.

​Hasta bir çocuğa sahip olmak ne kadar zor ya da hasta bir kardeşe; hayır, bahsettiğim olay o kişiye bakmak değil, değer vermek veya görmek. Bir ebeveyn isen hasta olan çocuğuna odaklanıp onun her isteğini yerine getirmek istersin; çünkü zaten acı çeken bir insanken onu biraz da sen üzmek istemezsin. Farkında olmazsın ama başka evlatların varsa onların kendilerini değersiz hissetmesine neden olursun. Hasta olan çocuğun bedensel bir acı çekerken, gözünden kaçırdığın diğer çocuğun psikolojik olarak acı çekmeye başlar. Bir ebeveynin vicdan azabı, farkında olmadan diğer çocuğunun çocukluğunu elinden alır.
​Matsuko tam da böyle bir hayata sahip, hasta kız kardeşi Kumi'nin babasının gözündeki paha biçilmez değerine sahip olmak istiyor. Hayatına devam eden Matsuko, babasından görmediği ilgiyi hayatına giren her erkekten görmeyi bekliyor; kendine 2 gelen insana 100 gidip hayatını her seferinde farklı bir yöne çeviriyor.

​"Bir kişinin hayatı başka bir kişi için değiştirilemez ama bir şeyler katar."
Ah keşke böyle olsaydı ama hepimiz aynı değil miyiz? Kocaman ve istediğimiz gibi şekillendirebileceğimiz hayatımızı bir insana bağlayıp tüm yönümüzü değiştiriyoruz. Farklılık tabii ki güzel şeydir ama tamamen değişmek bazen bize iyi gelmez, kendimizi kaybederiz. Belki kaybetmek istemediğimiz o insan yanımızdadır fakat unuttuğumuz bir şey vardır, artık benliğimiz yoktur.

​Yalnız kalmak biz insanlar için en büyük kabus olabilir; yalnızken derdini kime anlatabilirsin, kimden onay alabilirsin, hasta olsan sana kim bakabilir, ölsen kim mezarına gelir... Bazen yanımızda birilerinin olmasını yalnız kalmaya tercih edebiliyoruz. Matsuko için de bu durum böyle onun için yalnızlık ölmekten daha korkunç bir şey, o yüzden kendi celladına bile aşık olabiliyor.

Filmin pamuk şeker gibi olan sinematografisi bize bir zevk vermesi gerekirken, Matsuko'ya acımayan bir hayat içinde biz de acı çekiyoruz. Filmin son 10 dakikası öyle etkileyiciydiki, ağladım.

Duygular içinde öylesine bir geçiş vardı ki duygu roller coasterına binmiş gibi hissettim; tek bir hatanın küçük bir kar tanesinden kocaman bir çığa dönüşmesini inanılmaz bir görsel ve duygular ile anlatmışlar ve bu sinematografi içinde kayboluyorsunuz.

​Hasta bir çocuğa sahip olmak ne kadar zor ya da hasta bir kardeşe; hayır, bahsettiğim olay o kişiye bakmak değil, değer vermek veya görmek. Bir ebeveyn isen hasta olan çocuğuna odaklanıp onun her isteğini yerine getirmek istersin; çünkü zaten acı çeken bir insanken onu biraz da sen üzmek istemezsin. Farkında olmazsın ama başka evlatların varsa onların kendilerini değersiz hissetmesine neden olursun. Hasta olan çocuğun bedensel bir acı çekerken, gözünden kaçırdığın diğer çocuğun psikolojik olarak acı çekmeye başlar. Bir ebeveynin vicdan azabı, farkında olmadan diğer çocuğunun çocukluğunu elinden alır.
​Matsuko tam da böyle bir hayata sahip, hasta kız kardeşi Kumi'nin babasının gözündeki paha biçilmez değerine sahip olmak istiyor. Hayatına devam eden Matsuko, babasından görmediği ilgiyi hayatına giren her erkekten görmeyi bekliyor; kendine 2 gelen insana 100 gidip hayatını her seferinde farklı bir yöne çeviriyor.

​"Bir kişinin hayatı başka bir kişi için değiştirilemez ama bir şeyler katar."
Ah keşke böyle olsaydı ama hepimiz aynı değil miyiz? Kocaman ve istediğimiz gibi şekillendirebileceğimiz hayatımızı bir insana bağlayıp tüm yönümüzü değiştiriyoruz. Farklılık tabii ki güzel şeydir ama tamamen değişmek bazen bize iyi gelmez, kendimizi kaybederiz. Belki kaybetmek istemediğimiz o insan yanımızdadır fakat unuttuğumuz bir şey vardır, artık benliğimiz yoktur.

​Yalnız kalmak biz insanlar için en büyük kabus olabilir; yalnızken derdini kime anlatabilirsin, kimden onay alabilirsin, hasta olsan sana kim bakabilir, ölsen kim mezarına gelir... Bazen yanımızda birilerinin olmasını yalnız kalmaya tercih edebiliyoruz. Matsuko için de bu durum böyle onun için yalnızlık ölmekten daha korkunç bir şey, o yüzden kendi celladına bile aşık olabiliyor.

Filmin pamuk şeker gibi olan sinematografisi bize bir zevk vermesi gerekirken, Matsuko'ya acımayan bir hayat içinde biz de acı çekiyoruz. Filmin son 10 dakikası öyle etkileyiciydiki, ağladım.

With him, I’d gladly go to hell or anywhere!!!! Tellement hâte de mon 1er avortement

With him, I’d gladly go to hell or anywhere!!!! Tellement hâte de mon 1er avortement

butun izlediginiz cilgin, fucked up, travmatik, uzucu ve absürt filmleri 10 ile falan carpin. Uzerine bi de sinema tarihinin en iyi son 8 dakikasını, en iyi soundtrack ve insanlığa ayıp bi sinematografi ekleyin. Hic bisi yazmiyorum da demiyorum da daha fazla diyemem zaten bi insan olsa önünde eğilirdim bu filmin.

butun izlediginiz cilgin, fucked up, travmatik, uzucu ve absürt filmleri 10 ile falan carpin. Uzerine bi de sinema tarihinin en iyi son 8 dakikasını, en iyi soundtrack ve insanlığa ayıp bi sinematografi ekleyin. Hic bisi yazmiyorum da demiyorum da daha fazla diyemem zaten bi insan olsa önünde eğilirdim bu filmin.