Het Parijs van de jaren 1920, prima plek, prima personages zou je zeggen. We krijgen één bekend type; Ernest Hemingway die je honend kunt weglachen. Hoofdpersonage Nicky is een kunstvervalser en dus kun je het canvas van de ”overstijgende motivaties van een kunstenaar” ook zo het vuur in dopen. Wat zijn zijn motivaties dan wel? Euhm ja, vooral een muze met wier hij getrouwd is en hem verliet voor nog een lachwekkend slechte vijand in de vorm van een Houdini-aziaat. Te karikaturaal en het einde maakt het er niet beter op. Meneer vliegt uit den doos, jaren 80 punkers verschijnen ineens temidden van een café dat voorheen gewoon prima functioneerde met mensen van de jaren 20. Het leukst was dan nog de geografie van scenes. Van het Parijs van de jongelingen, die jammer genoeg niet met veel zijn (i.e. de cast is klein t.o.v. bv een Midnight in Paris) tot het Hollywood dat gedomineerd wordt in het hoofd van Ouiseau, gespeeld door Wallace Shawn, die vaker wel dan niet een irritant rafeltje heeft. New York mag dan ook niet ontbreken, dus hebben we de vrouw die te veel op mijn oude economiedocent lijkt nog om haar collectie die kant op te sturen voor het nieuw te openen MoMA. Geweldig. Aan het einde mag een tourgids de ironie versterken, maar het is enkel pijperij. Net zoals de top reviews hier; de ironie. Algoeds.

Het Parijs van de jaren 1920, prima plek, prima personages zou je zeggen. We krijgen één bekend type; Ernest Hemingway die je honend kunt weglachen. Hoofdpersonage Nicky is een kunstvervalser en dus kun je het canvas van de ”overstijgende motivaties van een kunstenaar” ook zo het vuur in dopen. Wat zijn zijn motivaties dan wel? Euhm ja, vooral een muze met wier hij getrouwd is en hem verliet voor nog een lachwekkend slechte vijand in de vorm van een Houdini-aziaat. Te karikaturaal en het einde maakt het er niet beter op. Meneer vliegt uit den doos, jaren 80 punkers verschijnen ineens temidden van een café dat voorheen gewoon prima functioneerde met mensen van de jaren 20. Het leukst was dan nog de geografie van scenes. Van het Parijs van de jongelingen, die jammer genoeg niet met veel zijn (i.e. de cast is klein t.o.v. bv een Midnight in Paris) tot het Hollywood dat gedomineerd wordt in het hoofd van Ouiseau, gespeeld door Wallace Shawn, die vaker wel dan niet een irritant rafeltje heeft. New York mag dan ook niet ontbreken, dus hebben we de vrouw die te veel op mijn oude economiedocent lijkt nog om haar collectie die kant op te sturen voor het nieuw te openen MoMA. Geweldig. Aan het einde mag een tourgids de ironie versterken, maar het is enkel pijperij. Net zoals de top reviews hier; de ironie. Algoeds.