1974·Adventure·2h 11m
7.1
★
The final part of Pasolini's Trilogy of Life series is rich with exotic tales of slaves and kings, potions, betrayals, demons and, most of all, love and lovemaking in all its myriad forms. Mysterious and liberating, this is an exquisitely dreamlike and adult interpretation of the original folk tales.
Directed by Pier Paolo Pasolini
princess
eroticism
sultan
erotic movie
arabian nights
Trailer
IMDB
N/A
Where to Watch
Cast
Ninetto Davoli
Aziz
Franco Citti
The Demon
Franco Merli
Nur Ed Din
Tessa Bouché
Aziza
Ines Pellegrini
Zumurrud
Margareth Clémenti
Aziz's Mother
Luigina Rocchi
Budur
Barbara Grandi
Ragazza Trattenuta dal Demone
Elisabetta Genovese
Munis
Christian Aligny
Luigi Antonio Guerra
Crew
Pier Paolo Pasolini
Director
Pier Paolo Pasolini
Writer
Dacia Maraini
Writer
Ennio Morricone
Original Music Composer
Nino Baragli
Editor
Alberto Grimaldi
Producer
Umberto Angelucci
Assistant Director
Ugo De Rossi
Assistant Editor
Enzo Ocone
Supervising Editor
Danilo Donati
Costume Design
Dante Ferretti
Production Design
Massimo Anzellotti
Sound Effects Editor
Popular Reviews
67 reviews
polina
8.0★ · 03/20/25
‘the truth lies in many dreams‘one of Pier Paolo’s most visually gorgeous films. each frame looks like a painting. the film has breathtaking views of Arab cities such as Yemen, Iran, Ethiopia, and Nepal, as well as embroidered patterns, stained glass windows, and, most significantly, the beauty of human bodies and souls. this is Pasolini's penultimate film and, oddly enough, one of his most outspoken works. however, sex has always been associated with power in his perspective, and this film is more of an opportunity to explore how people are influenced by their own desires and passions. It's perhaps his most lyrical and romantic piece.
I have a little problem with Pasolini's sense of humor, it's very specific, but sometimes it really seems funny to me. otherwise, I really liked this film. I still have to watch ‘the Canterbury tales’ and I don't have very high expectations for it, so I think this might be my favorite one from ‘The trilogy of life’. no one knows how to create a chaotic and bizarre, but at the same time strangely catching and poetic atmosphere like this man
‘the truth lies in many dreams‘one of Pier Paolo’s most visually gorgeous films. each frame looks like a painting. the film has breathtaking views of Arab cities such as Yemen, Iran, Ethiopia, and Nepal, as well as embroidered patterns, stained glass windows, and, most significantly, the beauty of human bodies and souls. this is Pasolini's penultimate film and, oddly enough, one of his most outspoken works. however, sex has always been associated with power in his perspective, and this film is more of an opportunity to explore how people are influenced by their own desires and passions. It's perhaps his most lyrical and romantic piece.
I have a little problem with Pasolini's sense of humor, it's very specific, but sometimes it really seems funny to me. otherwise, I really liked this film. I still have to watch ‘the Canterbury tales’ and I don't have very high expectations for it, so I think this might be my favorite one from ‘The trilogy of life’. no one knows how to create a chaotic and bizarre, but at the same time strangely catching and poetic atmosphere like this man
2
Shiragha
8.0★ · 03/26/26
**The Criterion Challange #9:* Random Number Generator (Set values from 1 to whatever number Criterion has listed last *here).
Pasolinidən ilk film oldu və gözləntilərimi qarşıladı. Rejissorun Trilogy of Life trilogiyasının son filmidir. Antinarrativ bir yanaşım görürük; struktur yoxdur və epizodlar təsadüfidir. Film hər bir elementi ilə üsyankar mövqedədir. Diqqətimi çəkməyi bacardı, Pasolininin filmoqrafiyasına gələcəkdə daha çox toxunmalıyam.
Erotik, romantik, şiddətli, fantastik, sehrli bir işdir Arabian Nights. Birinci analiz etmək istəyəndə "erotika ayıb deyil" kimi oxudum, hansıki heç bəyənmədim. Çünki bu sistemə qarşı biraz səthi tənqid idi. Ancaq biraz daha dərinə getdikdə anlayırıqki, rejissor həm də bu "ayıb" sözünə tarixi bir konstruksiya kimi baxır. Filmə baxdıqca əslində erotik səhnələrin çoxluğu bizi alışmadığımız şeylərə bir növ öyrəşdirir və kino öz məqsədinə çatır. Bu əlaqələrin çox ağıllı istifadəsini görürük; qadın-kişi, güclü-zəif, sahibkar-qul arasındaki bu münasibətlər sosial-dinamik sistemin güzgüsüdür.
Pasolini bizə təbii, məsum duyğuları ötürməyə çalışıb bu filmlə. Film elə strukturdadırki izləmək çətindir,buna görə də istədiyim təcrübəni ala bilmədim(gözləmirdim belə bir üslub). Ancaq azacıq da olsa hiss etdiklərimdən yola çıxaraq deyə bilərəmki, Arabian Nights güclü bir filmdir. Nağıldan əsinlənilib, realist stildədir ancaq rejissorun öz subyektivizmini də öz içində daşıyır. Nağıl-mitologiya, "məsumluq" kontekstində insan təbiəti üzə çıxarılmağa çalışılıb. Qısası poetik realizm.
Radikal bir işdir və rejissorun etməyə çalışdığını çox bəyəndim. Ancaq maraqlı bir nüansda var; Pasolini sonradan özü də fərqinə varırki artıq bu kapitalist sistem erotikanı belə kommersivləşdirir – artıq sistem hər şeyi udur. Buna görə də o son filmi olan Salò, or the 120 Days of Sodom-da nihilistik bir mövqeyə çəkilir və təəssüfki bu da onun sonunu gətirir.
Pasolinidən ilk film oldu və gözləntilərimi qarşıladı. Rejissorun Trilogy of Life trilogiyasının son filmidir. Antinarrativ bir yanaşım görürük; struktur yoxdur və epizodlar təsadüfidir. Film hər bir elementi ilə üsyankar mövqedədir. Diqqətimi çəkməyi bacardı, Pasolininin filmoqrafiyasına gələcəkdə daha çox toxunmalıyam.
Erotik, romantik, şiddətli, fantastik, sehrli bir işdir Arabian Nights. Birinci analiz etmək istəyəndə "erotika ayıb deyil" kimi oxudum, hansıki heç bəyənmədim. Çünki bu sistemə qarşı biraz səthi tənqid idi. Ancaq biraz daha dərinə getdikdə anlayırıqki, rejissor həm də bu "ayıb" sözünə tarixi bir konstruksiya kimi baxır. Filmə baxdıqca əslində erotik səhnələrin çoxluğu bizi alışmadığımız şeylərə bir növ öyrəşdirir və kino öz məqsədinə çatır. Bu əlaqələrin çox ağıllı istifadəsini görürük; qadın-kişi, güclü-zəif, sahibkar-qul arasındaki bu münasibətlər sosial-dinamik sistemin güzgüsüdür.
Pasolini bizə təbii, məsum duyğuları ötürməyə çalışıb bu filmlə. Film elə strukturdadırki izləmək çətindir,buna görə də istədiyim təcrübəni ala bilmədim(gözləmirdim belə bir üslub). Ancaq azacıq da olsa hiss etdiklərimdən yola çıxaraq deyə bilərəmki, Arabian Nights güclü bir filmdir. Nağıldan əsinlənilib, realist stildədir ancaq rejissorun öz subyektivizmini də öz içində daşıyır. Nağıl-mitologiya, "məsumluq" kontekstində insan təbiəti üzə çıxarılmağa çalışılıb. Qısası poetik realizm.
Radikal bir işdir və rejissorun etməyə çalışdığını çox bəyəndim. Ancaq maraqlı bir nüansda var; Pasolini sonradan özü də fərqinə varırki artıq bu kapitalist sistem erotikanı belə kommersivləşdirir – artıq sistem hər şeyi udur. Buna görə də o son filmi olan Salò, or the 120 Days of Sodom-da nihilistik bir mövqeyə çəkilir və təəssüfki bu da onun sonunu gətirir.
**The Criterion Challange #9:* Random Number Generator (Set values from 1 to whatever number Criterion has listed last *here).
Pasolinidən ilk film oldu və gözləntilərimi qarşıladı. Rejissorun Trilogy of Life trilogiyasının son filmidir. Antinarrativ bir yanaşım görürük; struktur yoxdur və epizodlar təsadüfidir. Film hər bir elementi ilə üsyankar mövqedədir. Diqqətimi çəkməyi bacardı, Pasolininin filmoqrafiyasına gələcəkdə daha çox toxunmalıyam.
Erotik, romantik, şiddətli, fantastik, sehrli bir işdir Arabian Nights. Birinci analiz etmək istəyəndə "erotika ayıb deyil" kimi oxudum, hansıki heç bəyənmədim. Çünki bu sistemə qarşı biraz səthi tənqid idi. Ancaq biraz daha dərinə getdikdə anlayırıqki, rejissor həm də bu "ayıb" sözünə tarixi bir konstruksiya kimi baxır. Filmə baxdıqca əslində erotik səhnələrin çoxluğu bizi alışmadığımız şeylərə bir növ öyrəşdirir və kino öz məqsədinə çatır. Bu əlaqələrin çox ağıllı istifadəsini görürük; qadın-kişi, güclü-zəif, sahibkar-qul arasındaki bu münasibətlər sosial-dinamik sistemin güzgüsüdür.
Pasolini bizə təbii, məsum duyğuları ötürməyə çalışıb bu filmlə. Film elə strukturdadırki izləmək çətindir,buna görə də istədiyim təcrübəni ala bilmədim(gözləmirdim belə bir üslub). Ancaq azacıq da olsa hiss etdiklərimdən yola çıxaraq deyə bilərəmki, Arabian Nights güclü bir filmdir. Nağıldan əsinlənilib, realist stildədir ancaq rejissorun öz subyektivizmini də öz içində daşıyır. Nağıl-mitologiya, "məsumluq" kontekstində insan təbiəti üzə çıxarılmağa çalışılıb. Qısası poetik realizm.
Radikal bir işdir və rejissorun etməyə çalışdığını çox bəyəndim. Ancaq maraqlı bir nüansda var; Pasolini sonradan özü də fərqinə varırki artıq bu kapitalist sistem erotikanı belə kommersivləşdirir – artıq sistem hər şeyi udur. Buna görə də o son filmi olan Salò, or the 120 Days of Sodom-da nihilistik bir mövqeyə çəkilir və təəssüfki bu da onun sonunu gətirir.
Pasolinidən ilk film oldu və gözləntilərimi qarşıladı. Rejissorun Trilogy of Life trilogiyasının son filmidir. Antinarrativ bir yanaşım görürük; struktur yoxdur və epizodlar təsadüfidir. Film hər bir elementi ilə üsyankar mövqedədir. Diqqətimi çəkməyi bacardı, Pasolininin filmoqrafiyasına gələcəkdə daha çox toxunmalıyam.
Erotik, romantik, şiddətli, fantastik, sehrli bir işdir Arabian Nights. Birinci analiz etmək istəyəndə "erotika ayıb deyil" kimi oxudum, hansıki heç bəyənmədim. Çünki bu sistemə qarşı biraz səthi tənqid idi. Ancaq biraz daha dərinə getdikdə anlayırıqki, rejissor həm də bu "ayıb" sözünə tarixi bir konstruksiya kimi baxır. Filmə baxdıqca əslində erotik səhnələrin çoxluğu bizi alışmadığımız şeylərə bir növ öyrəşdirir və kino öz məqsədinə çatır. Bu əlaqələrin çox ağıllı istifadəsini görürük; qadın-kişi, güclü-zəif, sahibkar-qul arasındaki bu münasibətlər sosial-dinamik sistemin güzgüsüdür.
Pasolini bizə təbii, məsum duyğuları ötürməyə çalışıb bu filmlə. Film elə strukturdadırki izləmək çətindir,buna görə də istədiyim təcrübəni ala bilmədim(gözləmirdim belə bir üslub). Ancaq azacıq da olsa hiss etdiklərimdən yola çıxaraq deyə bilərəmki, Arabian Nights güclü bir filmdir. Nağıldan əsinlənilib, realist stildədir ancaq rejissorun öz subyektivizmini də öz içində daşıyır. Nağıl-mitologiya, "məsumluq" kontekstində insan təbiəti üzə çıxarılmağa çalışılıb. Qısası poetik realizm.
Radikal bir işdir və rejissorun etməyə çalışdığını çox bəyəndim. Ancaq maraqlı bir nüansda var; Pasolini sonradan özü də fərqinə varırki artıq bu kapitalist sistem erotikanı belə kommersivləşdirir – artıq sistem hər şeyi udur. Buna görə də o son filmi olan Salò, or the 120 Days of Sodom-da nihilistik bir mövqeyə çəkilir və təəssüfki bu da onun sonunu gətirir.
1
Blowupthisworld
7.0★ · 07/12/25
when i watched this movie, i played 2 games w some fuckass Arabian dudes in Valorant, it was horrible, but movie is kinda fine
when i watched this movie, i played 2 games w some fuckass Arabian dudes in Valorant, it was horrible, but movie is kinda fine
1
Bvo
7.0★ · 05/16/26
Terzo capitolo della trilogia dell'amore, il più esplicito.
Il terzo capitolo esce un po' dalla linea stabilita dai predecessori, il film cerca di rompere e mettere in scena molto di più i taboo sessuali lo fa però in maniera molto meno divertente, come nel Decameron, e in maniera molto meno divertita, come nei racconti di Canterbury.
La continua nudità in questo film va a riprendere la tradizione pittorica del secondo Ottocento dell'esotismo che veniva usato per rappresentare i corpi nudi togliendo le eventuali critiche morali ambientando i dipinti nel mondo orientale.
Un elemento che ho molto apprezzato è il mutare delle ambientazioni, Pasolini varia a seconda delle storie e le ambiente in tutto il mondo orientale e non soltanto nel mondo arabico.
Gli elementi che mi rimarranno di più sono sicuramente i costumi di Danilo Donati, la regia che si concentra molto sulle zone erogene e la rappresentazione non banale ma un po' stereotipata del mondo orientale.
Il terzo capitolo esce un po' dalla linea stabilita dai predecessori, il film cerca di rompere e mettere in scena molto di più i taboo sessuali lo fa però in maniera molto meno divertente, come nel Decameron, e in maniera molto meno divertita, come nei racconti di Canterbury.
La continua nudità in questo film va a riprendere la tradizione pittorica del secondo Ottocento dell'esotismo che veniva usato per rappresentare i corpi nudi togliendo le eventuali critiche morali ambientando i dipinti nel mondo orientale.
Un elemento che ho molto apprezzato è il mutare delle ambientazioni, Pasolini varia a seconda delle storie e le ambiente in tutto il mondo orientale e non soltanto nel mondo arabico.
Gli elementi che mi rimarranno di più sono sicuramente i costumi di Danilo Donati, la regia che si concentra molto sulle zone erogene e la rappresentazione non banale ma un po' stereotipata del mondo orientale.
Terzo capitolo della trilogia dell'amore, il più esplicito.
Il terzo capitolo esce un po' dalla linea stabilita dai predecessori, il film cerca di rompere e mettere in scena molto di più i taboo sessuali lo fa però in maniera molto meno divertente, come nel Decameron, e in maniera molto meno divertita, come nei racconti di Canterbury.
La continua nudità in questo film va a riprendere la tradizione pittorica del secondo Ottocento dell'esotismo che veniva usato per rappresentare i corpi nudi togliendo le eventuali critiche morali ambientando i dipinti nel mondo orientale.
Un elemento che ho molto apprezzato è il mutare delle ambientazioni, Pasolini varia a seconda delle storie e le ambiente in tutto il mondo orientale e non soltanto nel mondo arabico.
Gli elementi che mi rimarranno di più sono sicuramente i costumi di Danilo Donati, la regia che si concentra molto sulle zone erogene e la rappresentazione non banale ma un po' stereotipata del mondo orientale.
Il terzo capitolo esce un po' dalla linea stabilita dai predecessori, il film cerca di rompere e mettere in scena molto di più i taboo sessuali lo fa però in maniera molto meno divertente, come nel Decameron, e in maniera molto meno divertita, come nei racconti di Canterbury.
La continua nudità in questo film va a riprendere la tradizione pittorica del secondo Ottocento dell'esotismo che veniva usato per rappresentare i corpi nudi togliendo le eventuali critiche morali ambientando i dipinti nel mondo orientale.
Un elemento che ho molto apprezzato è il mutare delle ambientazioni, Pasolini varia a seconda delle storie e le ambiente in tutto il mondo orientale e non soltanto nel mondo arabico.
Gli elementi che mi rimarranno di più sono sicuramente i costumi di Danilo Donati, la regia che si concentra molto sulle zone erogene e la rappresentazione non banale ma un po' stereotipata del mondo orientale.
Kay
Boh
Boh