Wow. I was not expecting that all, but what a fascinating work. Poetic, edgy, well paced. There’s so much process after this first watch. I’ll look to revisit it for a proper review when I’m not so tired.

Wow. I was not expecting that all, but what a fascinating work. Poetic, edgy, well paced. There’s so much process after this first watch. I’ll look to revisit it for a proper review when I’m not so tired.

No digo que fue de mi agrado la trama, pero se sintió como todo un viaje conceptual.

No digo que fue de mi agrado la trama, pero se sintió como todo un viaje conceptual.

ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი, რომელიც ეხება ინდივიდის თავისუფლებას და სურვილებს.
ფილმის სცენები ემორჩილება სიზმრის ლოგიკას - ისინი არ მიყვებიან რეალობას, არამედ სიმბოლური და ფსიქოდელიური არიან.

მდიდარ, გავლენიან სტეფანსა და ახალგაზრდა გოგონას ო-ს შორის არსებობს გამოწვევა და დადებული შეთანხმება, რომლის მიზანიც არის, რომ მიაღწიონ სიყვარულის ყველაზე ღრმა ფორმას. ამისთვის სტეფანს გოგონა საროსკიპოში მიჰყავს, სადაც ო უნდა დარჩეს. სიყვარულის რაღაც ფორმის მიღწევა ხდება შეთანხმების საფუძველზე, რის შედეგადაც ერთ-ერთი აბსოლუტურად კარგავს იდენტობას.

გოგონას სახელიც არ გააჩნია, იგი არაფერია თუ არა სტეფანის სურვილები, რომლებიც თავის მხრივ ადამიანის სურვილების “ბნელი” ნაწილის გამოვლინებაა,
ოთახში, სადაც ო უნდა დარჩეს, არ არსებობს სარკე, რომელშიც იგი ჩაიხედავს. ო თვითონვე აღნიშნავს, რომ სარკის გარეშე საკუთარი თავი მიუწვდომელი რჩება - ანუ გარემო, სადაც იგი უნდა დარჩეს, ემსახურება იდენტობის აბსოლუტურ ჩამოშლას.

სხვა სიმბოლური სცენებიდან განსაკუთრებით დამამახსოვრდა სცენა, სადაც პატარა ო მამას მიჰყავს, შემდეგ ჩერდება და მის ირგვლივ ცარცით წარმოსახვით ბარიერს შემოხაზავს, რომელსაც ო ვერ გადაკვეთს. იგი მხოლოდ ეძახის მამას, რომელიც საბოლოოდ ტრიალდება, თუმცა მამას მაგივრად მისი სახე ეკუთვნის სტეფანს.
ფილმში ასევე გვხდება მამაცი მეძავი, რომელიც თავს იკლავს. ო ამბობს, რომ მის გამო არ უნდა ვიტიროთ, რადგან მან ნიღაბი მოიხსნა.

სრულიად შესანიშნავი იყო ორი მამაკაცის საუბარი, სადაც ერთი ხსნის, როგორ ესალმებიან ჩინელი მეგობრები ერთმანეთს. ისინი მეგობრის ნაცვლად საკუთარ ხელს ართმევენ ხელს და თავს ხრიან, ამ ყველაფერს კი აკეთებენ დაბინძურების/უცხო ნივთიერების შერევის შიშის გამო.

საბოლოოდ, ფილმი სრულდება შესანიშნავად.
ო-ს აქვს განთავისუფლების საშუალება და მას ეუბნებიან, რომ იგი თავისუფალია, მაგრამ ამ წინადადებას თან ახლავს მეორე ნაწილი, სადაც ნათქვამია, რომ თუ მას სურს, შეუძლია დარჩეს იქ, სადაც არის.

შეიძლება თუ არა, რომ ადამიანმა საკუთარი თავისუფალი ნებით აირჩიოს არათავისუფლება?

ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი, რომელიც ეხება ინდივიდის თავისუფლებას და სურვილებს.
ფილმის სცენები ემორჩილება სიზმრის ლოგიკას - ისინი არ მიყვებიან რეალობას, არამედ სიმბოლური და ფსიქოდელიური არიან.

მდიდარ, გავლენიან სტეფანსა და ახალგაზრდა გოგონას ო-ს შორის არსებობს გამოწვევა და დადებული შეთანხმება, რომლის მიზანიც არის, რომ მიაღწიონ სიყვარულის ყველაზე ღრმა ფორმას. ამისთვის სტეფანს გოგონა საროსკიპოში მიჰყავს, სადაც ო უნდა დარჩეს. სიყვარულის რაღაც ფორმის მიღწევა ხდება შეთანხმების საფუძველზე, რის შედეგადაც ერთ-ერთი აბსოლუტურად კარგავს იდენტობას.

გოგონას სახელიც არ გააჩნია, იგი არაფერია თუ არა სტეფანის სურვილები, რომლებიც თავის მხრივ ადამიანის სურვილების “ბნელი” ნაწილის გამოვლინებაა,
ოთახში, სადაც ო უნდა დარჩეს, არ არსებობს სარკე, რომელშიც იგი ჩაიხედავს. ო თვითონვე აღნიშნავს, რომ სარკის გარეშე საკუთარი თავი მიუწვდომელი რჩება - ანუ გარემო, სადაც იგი უნდა დარჩეს, ემსახურება იდენტობის აბსოლუტურ ჩამოშლას.

სხვა სიმბოლური სცენებიდან განსაკუთრებით დამამახსოვრდა სცენა, სადაც პატარა ო მამას მიჰყავს, შემდეგ ჩერდება და მის ირგვლივ ცარცით წარმოსახვით ბარიერს შემოხაზავს, რომელსაც ო ვერ გადაკვეთს. იგი მხოლოდ ეძახის მამას, რომელიც საბოლოოდ ტრიალდება, თუმცა მამას მაგივრად მისი სახე ეკუთვნის სტეფანს.
ფილმში ასევე გვხდება მამაცი მეძავი, რომელიც თავს იკლავს. ო ამბობს, რომ მის გამო არ უნდა ვიტიროთ, რადგან მან ნიღაბი მოიხსნა.

სრულიად შესანიშნავი იყო ორი მამაკაცის საუბარი, სადაც ერთი ხსნის, როგორ ესალმებიან ჩინელი მეგობრები ერთმანეთს. ისინი მეგობრის ნაცვლად საკუთარ ხელს ართმევენ ხელს და თავს ხრიან, ამ ყველაფერს კი აკეთებენ დაბინძურების/უცხო ნივთიერების შერევის შიშის გამო.

საბოლოოდ, ფილმი სრულდება შესანიშნავად.
ო-ს აქვს განთავისუფლების საშუალება და მას ეუბნებიან, რომ იგი თავისუფალია, მაგრამ ამ წინადადებას თან ახლავს მეორე ნაწილი, სადაც ნათქვამია, რომ თუ მას სურს, შეუძლია დარჩეს იქ, სადაც არის.

შეიძლება თუ არა, რომ ადამიანმა საკუთარი თავისუფალი ნებით აირჩიოს არათავისუფლება?

Fruits of Passion plays like a male sexual fantasy masquerading as avant-garde cinema. With every passing minute, my patience wore thinner, as the film increasingly glorifies a submissive female archetype who seems to exist only to long for a man’s love. However beautiful the sets, scenes, and costumes may be, there’s little else here worth admiring.

Fruits of Passion plays like a male sexual fantasy masquerading as avant-garde cinema. With every passing minute, my patience wore thinner, as the film increasingly glorifies a submissive female archetype who seems to exist only to long for a man’s love. However beautiful the sets, scenes, and costumes may be, there’s little else here worth admiring.

J'viens de voir Klaus Kinski tout nu la ?

Le film avait du potentiel mais je suis pas convaincu, un peu trop vide,( peut être que j'ai juste pas compris le film) meme si je trouve que filmer ce qui se passe à l'intérieur des maison closes et des fantasmes des gens, de banaliser certaines choses en quelque sortes est intéressant car ce n'est pas le cas pour la plupart sans dire que j'y adhère évidemment mais ouvre une certaine ouverture d'esprit beaucoup trop fermée dans notre société, surtout coté masculin qui ne se résume pas uniquement à un homme fort, viril et dominant au lit.

La toute fin avec la voix off m'a fait grave pensé à la série du Prisonnier ( une des meilleures séries voire la meilleure).

J'viens de voir Klaus Kinski tout nu la ?

Le film avait du potentiel mais je suis pas convaincu, un peu trop vide,( peut être que j'ai juste pas compris le film) meme si je trouve que filmer ce qui se passe à l'intérieur des maison closes et des fantasmes des gens, de banaliser certaines choses en quelque sortes est intéressant car ce n'est pas le cas pour la plupart sans dire que j'y adhère évidemment mais ouvre une certaine ouverture d'esprit beaucoup trop fermée dans notre société, surtout coté masculin qui ne se résume pas uniquement à un homme fort, viril et dominant au lit.

La toute fin avec la voix off m'a fait grave pensé à la série du Prisonnier ( une des meilleures séries voire la meilleure).