i very mush like this one

i very mush like this one

با همه کاستی‌هاش دوست داشتنی به علت دغدغه زیبای جهان و بازیگری آقای مصفا.

نکات قوت: 
شام آخر
نکته اصلی داستان، مقابله با مفهوم مرگ و کنار آمدن با نقص‌های ارتباطات دوستی و خانوادگی، که نهایت زندگی ایران است
کمدی ملموس (به توپ فرضی خیره شدن)
صحنه‌پردازی خلاقانه و نوگرانه حداقل برای سینمای امروز ایران
جا دادن موسیقی به شکل انتزاعی  در صحنه
فیلم یه میانه بهتر بین کمدی‌های مبتذل سینمای ایران و دراماهای اغراق‌آمیز (با چاشنی داد و بیداد که نشانگر بازیگری خوب باشه)  که از زندگی واقعی اکثریت بسیار دور است، رو به تصویر میکشه. با یکسری از دیالوگهای سطحی هم میشه کنار اومد چون هدف نشان دادن همان سطحی بودن است.
 
نکات ضعف:
مقداری از هم گسستگی داستانی و پتانسیل از دست رفته برای شخصیت پردازی بیشتر (گرچه با این موضوع چندان مشکل بزرگی نداشتم، چون بنظرم شخصیت پردازی بقیه برای جلو بردن مفهوم داستان اساسی نیست. باید بسنده کرد به همون چیزی که جهان از دید خودش میتونه ببینه، و باید با تشنجات اطرافیانش زندگی کنه)
انتخاب بازیگر نامناسب  برای بعضی نقش‌ها که غیرطبیعی جلوه میکنن
مقداری کلیشه در دیالوگ‌ها (فرض مثال، اشاره بیش از حد به دنیای مجازی از بکر بودن فیلمنامه کاست)

با همه کاستی‌هاش دوست داشتنی به علت دغدغه زیبای جهان و بازیگری آقای مصفا.

نکات قوت: 
شام آخر
نکته اصلی داستان، مقابله با مفهوم مرگ و کنار آمدن با نقص‌های ارتباطات دوستی و خانوادگی، که نهایت زندگی ایران است
کمدی ملموس (به توپ فرضی خیره شدن)
صحنه‌پردازی خلاقانه و نوگرانه حداقل برای سینمای امروز ایران
جا دادن موسیقی به شکل انتزاعی  در صحنه
فیلم یه میانه بهتر بین کمدی‌های مبتذل سینمای ایران و دراماهای اغراق‌آمیز (با چاشنی داد و بیداد که نشانگر بازیگری خوب باشه)  که از زندگی واقعی اکثریت بسیار دور است، رو به تصویر میکشه. با یکسری از دیالوگهای سطحی هم میشه کنار اومد چون هدف نشان دادن همان سطحی بودن است.
 
نکات ضعف:
مقداری از هم گسستگی داستانی و پتانسیل از دست رفته برای شخصیت پردازی بیشتر (گرچه با این موضوع چندان مشکل بزرگی نداشتم، چون بنظرم شخصیت پردازی بقیه برای جلو بردن مفهوم داستان اساسی نیست. باید بسنده کرد به همون چیزی که جهان از دید خودش میتونه ببینه، و باید با تشنجات اطرافیانش زندگی کنه)
انتخاب بازیگر نامناسب  برای بعضی نقش‌ها که غیرطبیعی جلوه میکنن
مقداری کلیشه در دیالوگ‌ها (فرض مثال، اشاره بیش از حد به دنیای مجازی از بکر بودن فیلمنامه کاست)