Ik houd van Begoña, Gerona? Misschien. De loser, krijgt ook een (M), nou misschien wel een (V) voor voldoende of een (S) voor sympático. Wat minder was, waren de visuele effecten in Hintergrund van verschillende, zeg maar alle, auto-achtervolgingsscènes. Het is redelijk strak en formeel, a la Européenne. Zaten ook mooie non-conventionele tussen, joh. Wat nog meer? Zat ook aardig wat geld in. En omdat het project zo dichtgetimmerd zit, kan je je afvragen wat zo'n 3,4 gemiddelde beoordeling nou echt zegt. Ik kan me best inleven in zo'n oordeel, (in normale (Nederlandse) mensentaal een 6,8 - ruim voldoende) maar dan beeld ik het me ook maar in, in een primitief cijfersysteem. Moet je anders per categorie (zeg casting, acting, costume, et cetera) gaan oordelen? Vaak hebben slechtbeoordeelde films in een of andere categorie wel iets interessants te vertellen. En zo niet, zou je toch willen weten wat een regisseur of andere kreatievelingen nou echt wilde klaarmaken? Dat maakt alles beter, net zoals een chef uitlegt waarom hij drie keer in de spaghetti bolognese heeft gespuugd in plaats van gewoon een pastasausje? (Een heel flauwe kutgrap, maar om de vergelijking even krom te trekken- ik bedoel, naja, oké) Dat zal wel te maken hebben met een filmindustrie die vroeger zo ver verwijderd was van een kijker. Nog steeds hebben plukken we daar de vruchten van, met een sterrensysteem, van mensen, nee celebrities, die verheerlijkt worden en als een soort profeet (om iemand een God te noemen, gaat mij te ver) worden gezien en behandeld. In de laatste jaren is dat heel anders geworden met sociale media en kan je stellen dat filmjournalisten enige asymmetrische info hebben moeten inperken. Nog steeds zijn het wel die mensen die de mensen achter de schermen mogen voelen, en die recensie, dat gaat puur over de film zelf. Een totaalbeeld gaat er niet in voor een krant, en zoja, dan is daar natuurlijk voor betaald. Het kwam vandaag ook in me op dat acteurs een film natuurlijk heel anders kunnen benaderen, zij hebben helemaal niks van doen met de marketing - die eigenlijk al begint bij de shots. Zij ontwikkelen een ongelooflijk gevoel voor die film, die helaas voor ons allen, maar een heel persoonlijk verhaal wordt, waar wij als contextuele wezens weinig mee kunnen. Over de linie is het misschien interessant, maar goed- om weder te keren naar de film van vandaag. Er kleeft een politieke achtergrond aan, beginnende met de film, die plaatsvindt in 1978, precies na het dictatoriale Franco tijdperk (1939-1975), meneer de loser spreekt Catalaans en dat doet niemand meer, want Franco streefde een pure Castiliaanse staat na. Ja, dat weet daaltena gewoon, omdat hij Bigas Luna-films leuk vindt om te kijken. Wat nog meer komt kijken in zo'n post-mortemstaat is verkiezingen, we zien een vrouw die moeite heeft met stemmen enzo blablabla. Nacho valt op Tera en daarom belandt hij in de criminaliteit, hm even over nadenken..
Het volstaat, het is redelijk romantisch, zit er karakter in? Jawel, maar niet dat je zegt dat dit een blijvertje zal zijn, als het gaat om iconische (cult-)films. Eindstand: prima film, goed geacteerd, die Zarco ook mooie acteur, even opzoeken wie dat is - en ja, dat was hem weer.
Ik houd van Begoña, Gerona? Misschien. De loser, krijgt ook een (M), nou misschien wel een (V) voor voldoende of een (S) voor sympático. Wat minder was, waren de visuele effecten in Hintergrund van verschillende, zeg maar alle, auto-achtervolgingsscènes. Het is redelijk strak en formeel, a la Européenne. Zaten ook mooie non-conventionele tussen, joh. Wat nog meer? Zat ook aardig wat geld in. En omdat het project zo dichtgetimmerd zit, kan je je afvragen wat zo'n 3,4 gemiddelde beoordeling nou echt zegt. Ik kan me best inleven in zo'n oordeel, (in normale (Nederlandse) mensentaal een 6,8 - ruim voldoende) maar dan beeld ik het me ook maar in, in een primitief cijfersysteem. Moet je anders per categorie (zeg casting, acting, costume, et cetera) gaan oordelen? Vaak hebben slechtbeoordeelde films in een of andere categorie wel iets interessants te vertellen. En zo niet, zou je toch willen weten wat een regisseur of andere kreatievelingen nou echt wilde klaarmaken? Dat maakt alles beter, net zoals een chef uitlegt waarom hij drie keer in de spaghetti bolognese heeft gespuugd in plaats van gewoon een pastasausje? (Een heel flauwe kutgrap, maar om de vergelijking even krom te trekken- ik bedoel, naja, oké) Dat zal wel te maken hebben met een filmindustrie die vroeger zo ver verwijderd was van een kijker. Nog steeds hebben plukken we daar de vruchten van, met een sterrensysteem, van mensen, nee celebrities, die verheerlijkt worden en als een soort profeet (om iemand een God te noemen, gaat mij te ver) worden gezien en behandeld. In de laatste jaren is dat heel anders geworden met sociale media en kan je stellen dat filmjournalisten enige asymmetrische info hebben moeten inperken. Nog steeds zijn het wel die mensen die de mensen achter de schermen mogen voelen, en die recensie, dat gaat puur over de film zelf. Een totaalbeeld gaat er niet in voor een krant, en zoja, dan is daar natuurlijk voor betaald. Het kwam vandaag ook in me op dat acteurs een film natuurlijk heel anders kunnen benaderen, zij hebben helemaal niks van doen met de marketing - die eigenlijk al begint bij de shots. Zij ontwikkelen een ongelooflijk gevoel voor die film, die helaas voor ons allen, maar een heel persoonlijk verhaal wordt, waar wij als contextuele wezens weinig mee kunnen. Over de linie is het misschien interessant, maar goed- om weder te keren naar de film van vandaag. Er kleeft een politieke achtergrond aan, beginnende met de film, die plaatsvindt in 1978, precies na het dictatoriale Franco tijdperk (1939-1975), meneer de loser spreekt Catalaans en dat doet niemand meer, want Franco streefde een pure Castiliaanse staat na. Ja, dat weet daaltena gewoon, omdat hij Bigas Luna-films leuk vindt om te kijken. Wat nog meer komt kijken in zo'n post-mortemstaat is verkiezingen, we zien een vrouw die moeite heeft met stemmen enzo blablabla. Nacho valt op Tera en daarom belandt hij in de criminaliteit, hm even over nadenken..
Het volstaat, het is redelijk romantisch, zit er karakter in? Jawel, maar niet dat je zegt dat dit een blijvertje zal zijn, als het gaat om iconische (cult-)films. Eindstand: prima film, goed geacteerd, die Zarco ook mooie acteur, even opzoeken wie dat is - en ja, dat was hem weer.
