Vazgeçmek, kendi iradenle bir şeyin olmadığını kabul etmendir. Ama zorunda kalmak... Zorunda kalmak; en derininden bir parçayı, istemesen de terk etmektir. Onsuz yaşamaya alışmanın gerekmesidir.
Film boyunca, zorunda kalınanların ne kadar acı verdiğini görüyoruz.
İzlerken tüm duygularım birbirine karıştı. Bazı sahneler güldürdü, bazıları hüzünlendirdi, bazıları ise derin derin düşündürdü. Düşüncelerimi yazıya dökmek şu an biraz zor geldi belki başka bir zaman tekrar izlerim, o zaman hislerimi klavyeyle rahat rahat buluştururum.
Çetin Tekindor'un dede rolleri bana iyi gelmiyor içime işliyor. Babam ve Oğlum kadar kötü olmadım ama boğazımın düğümlendiği, ağladığım sahneler oldu.
Ayrıca Ozan'ın anne ve babasının aşkının güzelliği beni çok mutlu etti ağaç sağlamsa meyveside sağlamdır.
Ozan ailenin kıymetini bil!
En sevdiğim sahnede Ozan'ın 2. karnesini aldığı sahne olabilir çok değerliydi bence🥹
Vazgeçmek, kendi iradenle bir şeyin olmadığını kabul etmendir. Ama zorunda kalmak... Zorunda kalmak; en derininden bir parçayı, istemesen de terk etmektir. Onsuz yaşamaya alışmanın gerekmesidir.
Film boyunca, zorunda kalınanların ne kadar acı verdiğini görüyoruz.
İzlerken tüm duygularım birbirine karıştı. Bazı sahneler güldürdü, bazıları hüzünlendirdi, bazıları ise derin derin düşündürdü. Düşüncelerimi yazıya dökmek şu an biraz zor geldi belki başka bir zaman tekrar izlerim, o zaman hislerimi klavyeyle rahat rahat buluştururum.
Çetin Tekindor'un dede rolleri bana iyi gelmiyor içime işliyor. Babam ve Oğlum kadar kötü olmadım ama boğazımın düğümlendiği, ağladığım sahneler oldu.
Ayrıca Ozan'ın anne ve babasının aşkının güzelliği beni çok mutlu etti ağaç sağlamsa meyveside sağlamdır.
Ozan ailenin kıymetini bil!
En sevdiğim sahnede Ozan'ın 2. karnesini aldığı sahne olabilir çok değerliydi bence🥹
